---

posted by Trent Reznor at 7:17 pm pst, from the road (pemberton, canada)

comments @ nin.com

Ik heb er vandaag mijn gedachten nog eens over laten gaan. Dat kon makkelijk tijdens de etappe, vandaar, en ik vind het wel een interessant vraagstuk. Had Sastre anders moeten finishen?

Ik denk van niet. Ten eerste: drie à vier seconden verlies ten opzichte van hard doorknallen, dat lijkt me een wat overdreven inschatting.

Ten tweede: het winnen van de Tour de France is geen simpele optelsom van seconden winst en verlies. Dit jaar is er wel veel zo gerekend. Áls er vorig jaar al geen bonificatieseconden op de finish vergeven waren, zoals dit jaar, dan had Leipheimer gewonnen. Áls Mentsjov niet in de verkeerde waaier was terechtgekomen in die etappe met de harde wind, én als hij eergisteren mee had kunnen komen in de afdaling, dan stond hij nu gelijk met Evans. Dat is allemaal 'als', en dat geldt niet, en dat geldt al helemaal niet omdat op het moment dat de kaarten anders geschud liggen, er ook anders gereden wordt. Door een berekenende renner als Evans bij uitstek. Stel dat Sastre straks inderdaad een handjevol seconden op Evans tekortkomt - dan heeft Evans goed gerekend.

Bovendien zou het ook wel eens omgekeerd kunnen liggen, en dat brengt me op het derde punt. Als Sastre gisteren zo hard mogelijk was gefinisht, zou hij zaterdag misschien slechter presteren dan nu. Ontvangen, waarderen, vieren, genieten, stilstaan bij je succes, dat is ontzettend belangrijk om tot een volgende topprestatie te komen (zie bijvoorbeeld wat de creatiespiraal daarover zegt). Onze cultuur is daar niet zo goed in. Op het moment dat we iets bereikt hebben, zijn we meteen alweer bezig met het volgende doel. Voor de renners in de Tour de France geldt dat bij uitstek. Misschien mag er in Parijs even gevierd en stilgestaan worden, maar zeker niet te lang: criteriums, Olympische Spelen, naseizoen...

Maar Sastre deed het wel, gisteren, stilstaan bij wat hij zojuist bereikt had en ervan genieten. Het was hem aan te zien toen hij over de finish kwam en op het podium stond. Hij zei er ook iets over toen hem in interviews werd gevraagd naar zijn kansen in de tijdrit van zaterdag: dat zien we dan wel weer, ik geniet nu van het moment. Goed, dat was ook een manier om die lastige vragen te omzeilen, maar toch benadrukte hij maar mooi het belang van genieten in het hier-en-nu.

Misschien breekt Sastres houding hem op. Hij is geen 'killer', en daarom ook niet direct een grote winnaar. Maar ik denk dat zijn houding hem juist veel oplevert. Misschien al voor zaterdag, want zo lopen de mysterieuze krachten in de sport. En anders, als hij de Tour verliest, dan heeft hij volgens mij gisteren veel nieuwe vrienden gemaakt. Hij heeft iets ontwapenends en vriendelijks, en zijn emoties rond zijn overwinning werkten aanstekelijk. Hij, en zijn hele ploeg trouwens, zijn een verademing tussen de Evansen en de Mentsjoffen van deze wereld.

Dus of Sastre nou de Tour wel of niet gaat winnen, zijn ziel heeft bij gisteren zeker baat gehad. En dat is waar het op de langere termijn werkelijk om gaat.

A Milano sono 6 date: 5/6 8/9/10/11 Novembre 2008
A Roma sono 26/27/28/29/30 Novembre 2008 e 2/3 Dicembre 2008

Le date di Napoli per ora restano invariate.

---

posted by Trent Reznor at 3:49 pm pst, from the road (pemberton, canada)

comments @ nin.com

---

posted by Trent Reznor at 3:45 pm pst, from the road (pemberton, canada)

comments @ nin.com

After that we had a well deserved drink and a Mexican meal and then went to see The Dark Knight in the Imax. What a brill film! Heath Ledger is fantastic in it and I can see why so many people are disappointed he won't be around to do another one.

When it was over we went to meet Shane, Christian, Hado and Miriam from the Literati in the Wine Cellar for a drink or two. You may think that I am easily pleased but hell I don't care - today was The Best Day Ever! ;-)

---

posted by Trent Reznor at 10:31 pm pst, from the road (canada)

comments @nin.com

Van tevoren vond ik hem te verdedigend, dat vind ik nog steeds. Ik vond hem te veel stoempen, gewoon lelijk rijden - en ook dat vind ik nog steeds. Ik zie dat hij heel erg zijn best doet om 'leuk' over te komen. Ik vind dat een dappere poging, soms is het wel ontwapenend - maar het komt ook geforceerd over. Evans lijkt niet zichzelf. De kopstoot die hij gisteren uitdeelde aan een camera van de Belgische tv lijkt me daar toch ook een teken van. Dat vond ik maar niks.

Mijn achting was daarvoor juist gestegen, eerst toen hij zo dapper doorknokte na een toch best zware valpartij. Later toen hij, als één van de weinige sporters, actie bleek te voeren voor een vrij Tibet, in de vorm van een zweetshirt en t-shirt met bedrukking. Mijn achting daalde echter weer toen ik vandaag van co-commentator Michael Boogerd begreep dat Evans vorig jaar nogal lullige dingen had gezegd toen Rasmussen uit de Tour was gezet, zo van: jullie hebben voor niks gewerkt, lekker puh.

De Tour winnen zonder ook maar één keer aan te vallen, door alleen maar vast te bijten, aan te klampen en door te stoempen. Ja, zo kan je hem winnen, en daar moet je beresterk voor zijn. Als Evans de Tour wint, is dat bovendien zonder heel sterke ploeg. Het is dus een prestatie om respect voor te hebben. En toch hoop ik dat Sastre zaterdag stunt.

* Desgewenst mag je hier en achter elke volgende zin van deze column 'no' denken, analoog aan het Engels van Mentsjov en Sartre. No?

---
posted by Trent Reznor at 6:31 pm pst, from the road (canada)

comments @ nin.com

Vandaag ging het niet zozeer om het aanvallen, wel om wie er niet kon volgen. Eerst berg-op, waar Vandevelde het grootste slachtoffer was - waar was die toch ineens gebleven? Ik zie ik de uitslag dat hij 26e is geworden. Dat valt dan nog wel mee.

Daarna berg-af, 20 kilometer over een wel heel technische afdaling. Ook toen konden er een paar niet volgen. Eerst al Augustyn, die uit de bocht vloog en een stuk de berg af stuiterde.

Toen Mentsjov - die kon het tempo niet volgen. Het gaat toch niet zo zijn dat Mentsjov straks de Tour verliest omdat hij niet scherp genoeg was toen het peloton brak in de wind, en omdat hij niet goed genoeg kan dalen? Het hoort er allemaal bij, natuurlijk, maar hij zou dan wel heel erg worden afgerekend op z'n zwakheden.

En juist die zwakheden kan ik me zo goed voorstellen. Ik ben zelf ook geen goede daler en ik ben niet altijd scherp en oplettend, wat maakt dat ik makkelijk zomaar achteraan een groepje kom te bungelen. Eén bocht later ben ik dan 'gelost'. Ik heb dan ook diep respect voor goede dalers en altijd scherpe opletters. Dat je door talent en trainen leert heel hard een berg óp te fietsen, dat kan ik me nog wel voorstellen. Maar voor die andere dingen, daarvoor moet je uit een bepaald hout gesneden zijn. Ik ben dat niet, Mentsjov ook niet.  

Wel of niet kunnen volgen is al spannend genoeg, maar wat het kijken naar de onderlinge schermutselingen in een afdaling tot een ware thriller maakt, is dat die bezigheid op zichzelf al zo griezelig is. Zelf vind ik afdalen eng, en dat maakt me tot een slechte daler. Als je één ding moet hebben om snel naar beneden te kunnen rijden, is het wel een totaal gebrek aan angst. Nou, ik heb wél angst. Voor mezelf, maar ook om de renners te zien afdalen. Zeker als het begint met iemand die de berg af duikelt. Dan zit ik vervolgens te kijken met het zweet in mijn handen. Als ze maar allemaal heel beneden komen! Als Mentsjov maar geen onverantwoorde risico's gaat nemen!

Tot het einde van de uitzending was het goed gegaan: iedereen heel, Mentsjov, Augustyn ook. Pfoe, opluchting. En door het schrijven van dit stukje is mijn adrenaline-niveau ook weer genormaliseerd. Hèhè, even bijkomen, voor morgen. Dan wordt het opnieuw spannend, maar is de ontknoping berg-op. Dat is beter voor mijn zenuwen.

The thing that made the gig at the Dogs Bollix so good was Angel the soundman. He was a gem and set up the audio & visual things with no probs. It was the first time that we'd been able to use our visuals and it was a real treat for us to see how the show would look if all the venues had been as well equiped as the Dogs Bollix. It seems silly to be really loving the fact that we all had our own mic and that the music and visuals were working but it was a real light in the dark tunnel of touring in difficult circumstances.

There was a small crowd there but they seemed to genuinely like what we did. Len & Elliot were there working the door and it was great that we didn't have to worry bout that side of it. Shane (from the Literati) came down and ripped into some new pieces that he's chosen to fit in with our show. All in all a good night.

After the gig there was socialising to be done. Bob, Elliot, Shane, Ellen, Gordon & I went on a mini pub crawl .....mini cos every bar we tried to get into was closing (early). Elliot had the bright idea of going to meet his friends in the Albian which was a 24 hour bar and we needed no further encouragement. My feet were walked off me and I was dying of drooth. We got into the bar ordered pizza & beers, played pool with Elliot's mates. I managed to hit one cracking shot (accidently) in the whole game, which I was chuffed by!

18th July - Hamilton Central Library / Biddy Mulligans

So an early start for us today. We had to be in Auckland city centre at 9am to be filmed for TVNZ, which is the national TV station. They were interested in our show and 68 and so did a performance and interview. It was kinda cool - we haven't even been on telly at home yet and we come away to NZ and we're on national TV, Maori TV and Alt TV. I guess that says something.

The gig at the library was good, despite us arriving to discover there had been a plumbing malfunction where we were supposed to be performing! They had moved us upstairs into a lovely space right beside the windows and we were delighted to see a crowd already forming to see us. Once we started more and more people came to have a nosey at what all this chanting/singing/poetry racket was and we were delighted to see them stick around and enjoy the show.

In the evening we had a show at Biddy Mulligans. To be honest I thought it was going to be a disaster, especially when the owner of the bar asked if we wanted the tables moved out of the dance floor cos people would be wanting to dance.........to our music?! I mean what the fck?? I thought it was going to be yet another case of a gig where Grant hadn't informed people what was going on. I felt sick to my stomach. We were due to start at half eight. At twenty-five past there were four people in the bar and I was for calling it quits and hitting the road! But bang on half eight - Bam! People! We ended up with a jam packed crowd and playing to an audience who got what we were doing and laughed and oohed in all the right places - always a good sign!

19th July - The Butter Factory, Whangarei

The drive to Whangarei is beautiful. So stunning and my only complaint is that we were on such a tight schedule that we didn't have time to stop and admire the view and take photographs. It was the first time I felt I had seen New Zealand on this trip and I wasn't disappointed. The Butter Factory is an unusual venue, lots of rugs and heaters, little stage and big open barn doors. We felt right at home. When we got up to do our set, Gordon introduced us and we got a roar of applause welcoming us. Well, things could only get better from that. It was the first time that we'd felt that people were genuinely knew who we were, were interested in our show and what we were doing and so it was a pleasure to perform. The people we met were lovely and we stayed around and chatted to loads of local characters. There was an open mic after our gig and it was lovely to hear local poets strutting their stuff, including Vaughan (who organised the gig) who did a couple of great pieces.

We were staying in a beach house batch and so Roger dropped us off there after the gig. We were looked after so well by Lisa and to wake up in the morning to that stunning view was such a treat. After seeing nothing but the grey of Onehunga I was almost blinded by the beauty of the place. I would certainly love to visit again but I doubt I'll get the chance. All too soon it was time to say goodbye to the beach house, Lisa and her fantastic record collection and make the trip to Kerikeri.

20th July - The Venue, Kerikeri

On arriving at Kerikeri I declared that I was never leaving. The Venue is set in a subtropical garden (which is beautiful) and it is run by Mark and Tanya (two of the nicest people you'll ever meet) The Venue was a lovely open space, with three of Marks huge textured paintings hung on the wall behind. The crowd were small but attentive and we really enjoyed meeting them. After the gig came the best part - Tanya showed us to our bungalows were we would be staying. OhMyGod, there were so beautiful and I really was determined not to leave. One look out the deck to the beautiful garden and I would have happily stayed there for life. Never mind the fact that I would be sleeping in a bed for the first time in three weeks, the bungalow also had officially the Worlds Greatest Shower. I think I died and went to holiday heaven. I took great delight in having a shower and then sitting in my towel in the heat, drinking a beer and revelling in the fact that I wasn't freezing or damp in our semi squat in Onehunga. We went up to Tanya and Marks for dinner, made friends with Matai the dog and had a really lovely night.

In the morning we went over to Bob and Gordons bungalow for tour breakfast of scrambled eggs, which I was trying to enjoy out on the deck until one of the garden chickens made his way up onto the deck. I had to go inside cos I was eating eggs and just looking at the chook made me feel wile! But still it was terrible to have to eat your brekkie inside in front of the telly instead of enjoying it in the fresh air. Honestly I didn't want to leave but all too soon Roger was rounding us up to take us back to Whangarei. I was delighted to find out that they are thinking of starting artist residency programme in the future and I told Tanya to expect an application from me. If you are ever in Kerikeri I strongly urge you to check out the Wharepuke Print Gallery, meet Mark and Tanya, chill out and recharge your soul. Tell them Scream Blue Murmur sent ya! Details can be found here.

21st July - Whangarei Central Library

WOW! Thats all I really want to say though it wouldn't be much help to you unless I explained why WOW! In fact it would be a kinda rubbish blog.....so here goes. Firstly the library had put a lot into advertising the event, thats always a good sign. Secondly even though there were some scheduling conflicts and we thought we were going to have to cancel the gig, we were actually able to make it there.

We arrive to a lovely space with chairs set out for 60 people. There are already people there and suddenly the floodgates open and more and more start to arrive. Vaughan who had organised us in the Butter Factory brought his students down and Chris who had seen us at KeriKeri brought his students down (they both work at the Polytechnic) There were people squeezed in everywhere, sitting on the floor, perched up on table tops. standing squeezed in at the back, where they couldn't see us but could hear. It was jammed and we were revved up and raring to go. We performed a twenty minute set and then stopped for questions and answers. The first question someone asked was "Do you have a CD I can buy?" and we were delighted to answer yes! Someone else asked how we fund the trip and we were able to explain that we don't get (and never have got) any support from our Arts Council, this lead to a murmur (!) of disapproval from the crowd. Most people were shocked that we couldn't get support and that we had come all that way basically cos we love performing. At the end of the gig we announced that there were CD's for sale, Vaughan piped up and said he had a bucket for Koha (donations) at the door and he urged people to donate heavily. And they sure did. People swarmed to buy CDs and have them signed. We were touched by how many people liked what we did and spent a long time chatting and sharing stories. As Gordon would say there was a lot of love in the room. I was particularly touched by one little incident. An older lady wanted to buy a CD and asked if we took cheques. I explained that we were unable to do that cos we didn't have an NZ bank account. A Maori lady who was behind her in the queue gave her the $10 to pay for her CD, then bought two for herself and threw in $40 leaving the rest as Koha. The two ladies hugged and we saw a wee moment of the genuine kindness of strangers. The Maori lady said she was touched by our words and that this was the only way to change the state of the world, by speaking passionately about things.

Another class moment for me was when a French girl came up to praise my French in the poem Sous Le Pave La Plage. This is a poem that Gordon had written about the struggle in France during 68. One of the teachers at my school translated it for me and then her and the French assistant taught me how to say it. When the French girl came up I thought she was going to say "Terrible French!" but she said that her English wasn't great and that she didn't understand a lot of the gig but that she was delighted to hear my beautiful French. Well that just put a spring in my step!

We also met Dougie who told us about the carved posts outside the library. He was responsible for a group of teenagers working on them, and that the heads at the top of the post were facing round to Belfast. Auckland is on a level with Belfast, which is something I didn't know. So we got some really cracking pictures taken there and he is going to do a follow up article for the New Zealand Herald and the Belfast Telegraph.

We spent the rest of the day in Whangarei and keep getting stopped by people in the street who'd been to the gig and really enjoyed it. We were supposed to be leaving that afternoon to go to Rotura to visit Elliots eco farm, but as he only could get one car to take us down, and I didn't fancy spending four hours wedged into the back of a car without a seatbelt, I said I was going to stay in Whangarei. Bob & Chelley also decided to stay. We got our kit out of the van and headed off into the unknown. Gordon and Ellen were going to head back with Roger to go to Roturua. As we were standing on the street saying our goodbye's a lady called Den passed us, who had been at the gig, she stopped and chatted and when she found out we were planning on staying but hadn't organised anywhere to stay yet, she offered us her house. Thats what I mean about the kindness of strangers here. We didn't end up staying there but the fact that she offered meant such a lot to us.

We had hoped that Whangarei would be a little bit more lively than Onehunga but we were sorely disappointed. Most bars (most everything) in NZ closes quite early and I am beginning to wonder what people do for fun. We played a comedy game of pool at the Backpackers where Bob gave us two shots for every one of his and he still managed to kick our ass. We found a bar that was open and after having a comedy photograph taken with a giant bottle of champers we settled down for a few drinks. A lovely Hoegarden, a melontini and vodka & coke later and I was well on the way to the jollies! Chelley had a few Benedictines which I thought tasted vile, much to her amusement. Bob had a NZ local bourbon which I thought also tasted vile, though in that case Bob agreed with me! After the bar had closed we ended up sitting in our room in the Backpackers, 'til four in the morning with Bobs bottle of Whiskey, which I thought was vile to start with but then became less vile the more of it I drank, strangely enough. I'm such a wuss though, it was watered down that much that I think it was just water with a hint of Whiskey. The most comedy part of the night was a trip to the toilet later on when we decided that we had to forward roll Ninja style down the hallway ..... not big and not clever I know but boy it made me laugh so much.

23rd July - Albany University

Today we were guest lecturers at Albany University, for a creative writing class. It's kinda cool you can search for it online and find us!! The uni is absolutely beautiful, puts our Coleraine campus to shame. I think I'd like learning in a place like that.

Anyways we were to do our show to "Shake the students up a bit" in the words of the lecturer Jack Ross and he wasn't disappointed. There were about 120 students in the lecture hall in total and we ripped into our show and did our thing. Thats one thing that I'm enjoying about this tour  - discovering that no matter the situation / performance venue / stress / audience type we can always give a good show. Gordon decided to really go the whole hog and leave the performance area and walk up the stairs into the crowd during Sun Brown King and really encourage/terrify them into singing along! I laughed so hard I think I did damage.

It was lovely afterwards to talk to the students, they were all really interested in our writing process. We even made a woman cry (in a good way) She said she found our Martin Luthor King trilogy piece so moving and powerful. I was really chuffed by that. Bob, Chelley and I had written three pieces about MLK and we only decided whilst on tour to put them together into one performance piece and its always good to know it works. Chelleys piece is about the aftermath of his death, Bobs piece is about today and how far we've fallen from the mark that King set us (as he says in his introduction) and my piece deals with some sense of hope for the future.

Our introductions to poems have been making me laugh over the last wee wile. I don't know whether its because we've heard the same thing over and over again but I'm giggling more and more during intros. I never do much introduction to my poems cos I kinda think that if I have to explain it then the poem hasn't really done its job but with this 68 show we all need to explain a wee bit more cos so many people are unaware of the issues that we're writing about. There's always a word or phrase of the day that needs to make its way into the intro. Gordon has started to introduce Sun Brown King and the audience participation section as something to "clean out the pipes" Bob has worked a different animal into one of his, so rather than "flogging a dead horse" it has become "kicking a dead pig" "skinning a dead cat" etc. I really do look forward to the next one!

Een bericht dat tot nadenken stemt. De Tourdirectie hamert erop zo goed bezig te zijn. Je ziet Prudhomme bijna glunderen als hij aan kan kondigen dat hij weer eens een paar schurken uit de race heeft verwijderd. Dat bewijst volgens hem dat de tests goed werken, en dat zijn club, de ASO, dus op de goede weg is in de strijd voor 'zuivere' wielersport. Beter dan de UCI, moet je er dan steeds achter denken: er is nog altijd een machtsstrijd immers.

Maar wat verbetert er nou eigenlijk? Dat er renners worden betrapt en uit de Tour gezet, dat gebeurt inmiddels zo'n tien jaar lang bij ongeveer elke Tour. De laatste jaren gebeurt dat met heel veel bombarie, maar een paar slikkers of spuiters, ach, what's new?

Misschien zat er dit keer minder tijd tussen het op de markt komen van de nieuwe EPO en het kunnen opsporen ervan. Volgens een artikel in de NRC van zaterdag is deze nieuwe vorm van EPO juist erg makkelijk in urine aan te tonen. Helemaal geen bijzonder hoogstandje dus. En we weten niet wat er niet betrapt is. Misschien waren de betrapten de sufsten, met de slechtste contacten bij de dopinglaboratoria. Niet dat ik dat denk of wil denken - ik wil alleen maar zeggen dat het voor mij geen bewijs is van dat er iets verbetert.

Wat me ook verbaast, is dat zo veel media met Prudhomme meejuichen. Waar komt dat optimisme vandaan? Hoop is er wellicht door een iets andere benadering in de vorm van het medisch paspoort, maar daaraan kleven bezwaren op het gebied van de bescherming van de privacy van renners.

Dat privacygebrek raakt aan het andere punt waarop de vooruitgang zeer relatief is: er wordt een zeer hoge prijs voor betaald. Deels letterlijk - er gaat inmiddels heel veel geld om in de dopingcontroles. Niet alleen de ASO en soortgelijke clubs, maar ook de ploegen van de 'zuivere' leer besteden daar veel middelen aan, en er wordt dus zeer goed aan verdiend. Zoiets gaat zichzelf in stand houden.

Deels is de hoge prijs figuurlijk: renners worden in de boeien weggevoerd, belanden in eindeloze juridische procedures om hun onschuld te bewijzen, worden voor lukrake periodes geschorst; hun medische gegevens liggen op straat, en zo zijn zij, ik blijf me er druk over maken, de slachtoffers van deze heksenjacht waarbij al die andere betrokkenen buiten schot blijven. Wat is daar 'beter' aan?  

De échte oplossing moet dus ergens anders vandaan komen. Tot dan is er voor mij geen aanleiding voor een juichstemming, laat staan een bewijs.

Nee, wat ik bedoel is dat ik me wel heb vermaakt met al het gedoe rond het aan- en uittrekken van jasjes.  Het ging van nat naar droog naar koud naar warm vandaag, dus dat betekende nogal wat jackjes-gewissel. Je zag er renners mee hannesen en er kwam weer eens een jasje in het achterwiel terecht. Dat moet toch beter kunnen.

Ik denk dat ook altijd als ik zelf fiets op zo'n dag dat het nat - droog - nat - droog is. Ik kan en wil mijn jasje niet rijdenderweg aan- en uittrekken. In een groepje van niet-professonials is dat ook gedrag dat eigenlijk niet kan: je brengt er anderen mee in gevaar. Handjes aan het stuur, is daar het devies.

In zulke gevallen heb ik in de loop de jaren regelmatig verzucht: daar zou toch eens iemand iets voor uit moeten vinden. Een zichzelf aan- en uittrekkend jasje. Dat je op een knopje druk en hups! daar schiet het jasje om je lijf. Eventueel moet je dan naar keuze nog een overzichtelijke extra handeling verrichten om te zorgen dat je armen er ook in passen. En dat is het dan, verder geen omkijken naar.

Het moet toch mogelijk zijn zoiets te ontwikkelen. Iets wat in een rolletje rond je middel zit met een veer erin ofzo, weet ik veel, of wat zichzelf langs een touwtje over je schouders omhoog trekt. Hoe het technisch moet, weet ik niet, maar ik ben dan ook geen uitvinder.

Ik denk wel dat er voor een uitvinder eer aan te behalen is. Er gaat nogal wat geld om in de wielrennerij. En stel dat het eens zo is dat zo iemand als Evans voor een miljoen aan z'n fiets laat ontwikkelen maar dan uitvalt omdat hij valt doordat zijn jasje in z'n achterwiel belandt. Daar was even niet aan gedacht. Het volgende miljoen kan dan gestoken worden in een handig jasjes-aan-en-uittrek-systeem. Met daarna nog afzetkansen in de gadget-gevoelige buitensportmarkt.

Dus, gezocht: uitvinder. Welke wielren-Willie-Wortel werpt zich op het uitdenken van dit systeem?

Otra alegría para el ciclismo español. Oscar Freire ha logrado ganar la etapa de hoy. En el sprint no estaba Cavendish que sufre cuando la carretera se empina. Freire pasa mejor las subidas que había en el perfil de hoy y aprovechó su oportunidad.

Oscar, qué grande eres!

Het was wel een typische aankomst voor Freire, maar Freire zelf is helemaal niet zo typisch bezig. Oscar doet aan twee trendbreuken. De eerste is dat hij zich inspant voor de groene trui, duidelijk met het oog op Parijs. Waarom zou hij anders meedoen om de tussensprints, of hulpje Flecha punten laten neutraliseren, zoals gister? Oscar door tot Parijs, nee maar. Dat is hem tot nu toe nog maar één keer gelukt, in 2003. Anders was er altijd wel wat, van een zere kont tot de geboorte van z'n zoontje. Oscar leek bovendien niet zo heel veel zin te hebben in de bergen. Dat is dit keer kennelijk anders.

De felgroene trui is de tweede trendbreuk. Die kleur is veel te opvallend. Freire is op z'n sterkst als hij onzichtbaar meesluipt en dan ineens zomaar als eerste over de finish komt. Ik herinner me een Milaan - San Remo waarin de commentatoren hem de hele tijd over het hoofd zagen als ze de renners in de voorste groep opsomden. Alsof hij daar niet bij was. Maar hij won! Nu is hij niet over het hoofd te zien. Was het eerst nog alleen de trui, inmiddels zijn zelfs helm en handschoentjes groen. Het moet niet gekker worden - hij wordt er veel te opvallend van.

Groen dat als eerste over de finish komt, zo hoort het wel. Vandaag klopte dus. Een bevredigende etappe met een mij sympathieke winnaar. Lekker. Kom nou maar op met die Alpen!

Terpstra rijdt morgen rond met het rode rugnummer. Zo krijgt hij enige erkenning. Van wielerliefhebbers en -kenners zal hij die sowieso wel krijgen, want die waarderen de aanvalslust, zelfs op een dag dat een ontsnapping gedoemd is te mislukken.

Oppervlakkige sportvolgers zullen Terpstra's prestatie echter niet zien, zeker niet als ze alleen maar naar de uitslag kijken. Hij werd 155e vandaag, meer dan drie minuten achter etappewinnaar Cavendish. Wat een slappeling, kun je dan denken. Clement, onzichtbaar in het peloton, 88e, stelt ook al niks voor. En wat te denken van Pieter Weening? Maar net voor Terpstra binnen, 149e. Beste Nederlander was Martijn Maaskant, 17e, ook niet echt een ereplaats om over naar huis te schrijven, zeker niet als je bedenkt dat hij 139e in het algemeen klassement staat. Nee, het is niks met het Nederlandse wielrennen...

Zo zullen veel mensen denken. En het is ook een beetje afzien. Al jarenlang geen etappewinst meer, nog langer geen Nederlander in het geel of met een aansprekende plaats in het klassement.

Maar dit jaar is dat allemaal dan ook niet te verwachten. De Rabo-ploeg, goed voor de meeste Nederlanders in de Tour, is erop gericht Mentsjov aan een goede plaats in het klassement te helpen. Daar moeten 'onze jongens' voor werken, en dat gaat ten koste van hun eigen glorie. Daar kun je wel verschillend over denken, maar daar kunnen die jongens niks aan doen.

De harde werkers moeten dan ook niet afgerekend worden op hun plaatsen in de klassementen, maar op de manier waarop ze hun taak vervullen. Het doet de Nederlanders daarom geen recht dat in programma's als het Tourjournaal en de Avondetappe hun klasseringen in beeld gebracht worden. Daar ziet de tv-kijker dan alleen maar flutplaatsen als 155e, 88e en 149e.

Een beter idee zou het zijn om ze met plussen te honoreren voor hoe goed ze hun werk gedaan hebben. Hoe goed ze voor Mentsjov hebben gewerkt, dus, of hoe dapper ze hebben aangevallen.

Niki Terpstra verschijnt vandaag dan dus niet in beeld als nummer 155, maar met +++ achter zijn naam. Stef Clement niet als 88e, maar als ++. De Rabo-mannen met +, want die hebben goed gewerkt: met Mentsjov is alles prima. In het algemeen doen de Nederlanders het +. Alleen leidt dat niet tot daverende uitslagen. Laten we daar niet om mokken, en onze waardering uitspreken. Bij dezen!

Riccò è stato prelevato dalle forze dell’ordine dall’autobus della Saunier Duval, ed è stato fischiato dagli spettatori presenti sul posto. Nelle urine del corridore della Saunier Duval sarebbero state trovate tracce di eritropoietina di terza generazione. Riccò ha vinto già 2 tappe nel Tour de France attualmente in corso ed occupa la nona posizione in classifica generale.
Quello dello scalatore italiano della Saunier Duval è il terzo episodio del genere accertato al Tour de France 2008, dopo i casi degli spagnoli Manuel Beltran e Moises Duenas. La notizia ha indignato il presidente dell’Unione ciclistica internazionale, Pat McQuaid. «La mia reazione, ancora una volta, è di collera» ha detto McQuaid. «Questo prova che questi ragazzi vogliono ancora correre dei rischi», ha aggiunto. «Ora si dirà che tutti utilizzano la stessa sostanza e che qualcuno gliel’ha venduta. Io sono orgoglioso che questi corridori siano stati presi. Il Tour - ha chiuso McQuaid - deve andare avanti fino alla fine, fino a Parigi».

Francesco Moser, dimessosi un mese fa dalla presidenza del sindacato corridori, è incredulo. «Sono senza parole è meglio lasciar perdere tutto. Proprio non capisco perchè i corridori insistono con il doping. Oramai dovrebbero saperlo che se ti prendono sei finito». «Non si capisce più niente. È una cosa davvero incredibile - ha spiegato il vincitore del Giro d'Italia del 1984 - Stava facendo una grande corsa, entusiasmando i tifosi italiani. Spero con tutto il cuore che ci sia un errore. Non so come facciano i corridori, e specialmente i campioni, a rischiare ancora così tanto».

Ma chi è Riccardo? E' nato a Sassuolo l'1 settembre 1983. Conquista la maglia tricolore ciclocross nel 2001 e si laurea campione italiano su strada under 23 nel 2004. Nel 2006 diventa professionista con la Saunier Duval Prodir, a cui è attualmente legato da un contratto fino al 2010, e nello stesso anno arrivano le prime vittorie come l'ultima tappa della «Settimana Internazionale di Coppi e Bartali» e la Japan Cup.

Riccò, a cui l'Uci riconosce che il livello ematocrito normale prodotto dal proprio corpo è regolare fino al valore 51, continua a farsi valere anche nella stagione successiva, aggiudicandosi una tappa alla Vuelta San Luis, in Argentina, e due frazioni nella Tirreno-Adriatico mentre nella Freccia Vallone chiude in quinta posizione.

Anche al suo primo Giro d'Italia il corridore emiliano fa parlare di sè vincendo la 15esima tappa, quella delle Tre Cime di Lavaredo, e in classifica generale finisce la corsa rosa al sesto posto, a sette minuti dal vincitore Danilo Di Luca. Ma è il 2008 l'anno della consacrazione di Riccò, scalatore atipico che molti paragonano a Pantani. Al 91° Giro d'Italia il talentuoso corridore della Saunier Duval fa sue la seconda e l'ottava frazione e rimane la principale minaccia per il vincitore Contador prima di doversi accontentare della seconda piazza nella classifica finale. Va al Tour de France dove continua a recitare un ruolo da protagonista, aggiudicandosi sesta e nona frazione, con il ct Ballerini che lo chiama per le Olimpiadi.

Dopo Pantani e tanti altri il ciclismo continua a fagocitare nello scandalo i suoi atleti. La domanda che in molti si pongono è: ha ancora senso continuare?

Di certo l'immagine evocativa di questa foto, lo spirito, la sana rivalità degli anni passati sono solo un ricordo.

Toen ik dat las, dacht ik: "Aha, het ligt dus niet aan mij". Ik meende al zoiets waargenomen te hebben, maar wist niet in hoeverre ik geïndoctrineerd was door jarenlange ervaring in het 'alternatieve circuit'. Ik nam het bijvoorbeeld waar in een vakantiegroep, toen ik blaasontsteking had en mijn reisgenoten zich erover verbaasden dat dat over kon gaan zónder antibiotica. In al die keren dat ik hoorde dat iemand antibiotica slikte bij keelonstekingen en aanverwanten; het resultaat is dat je gemiddeld een dagje eerder weer aan het werk kan. In mijn contacten met pubers, die rustig vertellen dat ze van de huisarts beta-blokkers kregen tegen de examen-zenuwen. Met pubermeiden, op zoek naar de beste pijnstiller bij menstruatieklachten.  Als ik in de krant las dat honderdduizenden nederlanders anti-depressiva slikken.

Al die keren verbaasde ik me dus over het pillen-gemak. Ik verbaasde me ook in de sport. In de Tour d'Afrique, waar veel mensen liever onstekingsremmers en pijnstillers namen dan rust. Over een vader die afgelopen winter een ingezonden brief naar de Fiets stuurde waarin hij beschreef dat zijn zoon (ook puberleeftijd) zo veel last van zijn knie had dat hij alleen nog maar op pijnstillers kon fietsen. Gelukkig reageerde de Fiets-dokter toen met 'waar zijn jullie mee bezig'. Zo is er ook wel gereageerd op andere vaders, die hun kinderen voor een 'dikke-banden-wedstrijd' cola en een paracetamolletje geven.

Nota bene rond de Tour-uitzendingen is er deze dagen regelmatig een reclame te zien van Aleve, een pijnstiller bij rugpijn en aanverwanten, met daarin zelfs een uitspraak als 'je wilt niet te veel pillen slikken'. Maar de oplossing is toch wel een pil. Want dan kunnen je plannen voor die dag allemaal gewoon doorgaan, ondanks je rugpijn. Hoera!

Liever een pil dan kijken hoe je je lichaam beter in balans kan brengen en kan ondersteunen bij het natuurlijke herstelvermogen. Liever met een pil zo snel mogelijk weer aan het werk en presteren dan rustig uitzieken. Liever met een cola en paracetamol een wedstrijd winnen dan zonder tweede worden of afstappen. We dresseren onze lichamen zodat ze precies doen wat we willen: werken, presteren, doorgaan, scoren, winnen. En dan maar mopperen over alle doping in de sport...

Wat ik bedoel te zeggen is dat het gebruik van middelen in onze hele maatschappij is binnengeslopen.  We zijn er tot op zekere hoogte allemaal schuldig aan. Ik ben zelf ook niet helemaal schoon. Ik slik paracetamol om beter te kunnen slapen als ik van verkoudheid of hooikoorts 's nachts hoest. Ik bestrijd de symptomen van een muggenbult met Prikweg en Azaron, want anders word ik gek van de jeuk. Ik slik voedingssupplementen. Ik ging in Afrika aan de antibiotica omdat ik mijn maag- en darmproblemen niet langer wilde aanzien en ik op tijd beter wilde zijn om weer te kunnen fietsen. Ik vind dat allemaal onschuldig, maarja, waar ligt de grens tussen schuldig en onschuldig?

Kunstmatige EPO gebruiken als professionele wielrenner is schuldig. Dat is duidelijk: het is valsspelen. Maar dat het voorkomt, is óók gewoon een uitwas van onze cultuur. En daar is niet tegen te strijden met justitie en politie. Opsporen, veroordelen en eruit flikkeren helpt niet. 'Schoon' wordt de sport daar niet van, er ontstaat alleen maar een soort wapenwedloop tussen renners en opspoorders.

Om de sport eerlijker te maken, is een andere aanpak nodig. Ik weet niet precies welke. Misschien biedt zo'n medisch paspoort waarmee nu wordt geëxperimenteerd een uitweg. Ik weet wel dat ik van de aanpak van de laatste jaren heel bedroefd word. Onbevangen van de sport genieten is er al jaren niet meer bij, en voor het gewone publiek is het duidelijk: 'ze' pakken allemaal. Dat is voor de wielersport nog wel het grootste verlies van de gebeurtenissen van vandaag.

Gisteren was Ricco te gast bij Lieven Van Gils aan tafel. Dat ging blijkbaar niet vanzelf maar ze hebben net op tijd voor mekaar gekregen zo blijkt nu. Knap werk!

In chronologische volgorde:

Er is een ontsnapping op één van de eerste colletjes van de dag, derde categorie.
Voorspelling: "Als ze bovenkomen met 1' voorsprong, dan zou het kunnen dat ze 5 à 6' voorsprong zullen hebben aan de voet van de Tourmalet".
Uitkomst: het peloton neemt rustig de tijd voor een plaspauze en de bevoorrading. De kopgroep loopt 8'30" uit, De Clercq scoort.

Eén van de renners in de kopgroep is Cancellara van CSC.
Voorspelling: "CSC hoopt waarschijnlijk Cancellara over de Tourmalet te krijgen zodat hij hen van dienst kan zijn in de aanloop naar Hautacam"
Uitkomst: in de aanloop van Hautacam zorgen Voigt en Cancellara voor een verschroeiend tempo zodat de achtervolgende groep niet meer kan terugkeren. De Clercq scoort opnieuw.

Een renner van Agritubel (Bichot) probeert de sprong te maken van het peloton naar de kopgroep.
Voorspelling: "Dit is hopeloos."
Uitkomst: Bichot komt heel dicht bij de kopgroep (10" volgens Wuyts, 35" volgens de GPS), even ziet het ernaar uit dat De Clercq ernaast zat. Uiteindelijk is Bichot er dan toch niet in geslaagd de kloof te dichten. De Clercq blijft op koers.

Voorspelling: "Het zou me niet verwonderen als er een favoriet zou wegspringen in La Mongie (4 kilometer van de top van de Tourmalet). Dit is een uitgelezen moment."
Uitkomst: er gebeurt niks in La Mongie. Jammer, Hans!

Voorspelling tijdens beklimming van de Tourmalet: "Als er een renner als Ricco ontsnapt zal er waarschijnlijk een CSC-er meegaan".
Uitkomst: twee renners van Saunier Duval (de ploeg van Ricco) delen een prik uit en simuleren een demarrage. Jens Voigt van CSC volgt onmiddellijk in hun wiel. Puntjes voor De Clercq.

Voorspelling: "Andy Schleck is waarschijnlijk in vorm."
Uitkomst: not! Andy Schleck gaat er meteen af op de slotklim. Het is zijn broer die uiteindelijk de show steelt.

Voorspelling: "Saunier Duval is waarschijnlijk iets van plan op de Tourmalet. Pionnetjes uitzetten voor een aanval van Ricco bijvoorbeeld."
Uitkomst: na de prik van Saunier Duval en de reactie van CSC, hebben de eerstgenoemde niets meer ondernomen. Te voorbarig, Hans!

Op de Tourmalet rijdt Di Gregorio weg uit de kopgroep. Hij zal als koploper de slotklim naar Hautacam aanvatten.
Voorspelling: "Di Gregorio gaat de etappe niet winnen. In het dal gaat er misschien een minuut af zodat hij nog 5' over heeft aan de voet van Hautacam, en dat is te weinig.
Uitkomst: "In het dal rijden Voigt en Cancellara zo hard dat Di Gregorio amper één minuut over heeft als hij de klim aanvat. Het duurt niet lang voor hij gegrepen wordt. Hans had gelijk, maar zijn voorspelling was iets bescheidener dan de werkelijkheid.

De klim naar Hautacam gaat van start.
Voorspelling: "Het zou me niet verwonderen als Ricco al heel vlug gaat aanvallen."
Uitkomst: De klim is nauwelijks begonnen of Ricco probeert te ontsnappen. Right on, Hans!

Voorspelling: "Als Ricco wegrijdt gaan de klassementsrijders niet laten begaan. Deze keer zullen ze meegaan."
Uitkomst: Frank Schleck en Cadel Evans gaan zonder probleem mee in Ricco's demarrage. Ricco houdt op met aanvallen en zakt wat terug. Hij is duidelijk minder goed dan de vorige dag en De Clercq zijn al bij al evidente voorspelling komt uit.

Conclusie: Je kunt zeggen wat je wilt, maar Hans De Clercq sloeg de nagel vaker op de kop dan dat hij kemels schoot. Misschien doe ik eens hetzelfde met De Cauwer. Of toch niet want ik vind het zelf nogal slaapverwekkend.

Waar er in een kopgroep dus eerst eendracht moet zijn om de voorsprong op de bouwen en te behouden, zo gunnen de leden ervan elkaar in de finale het licht in de ogen niet meer. Alleen al wachten op die ommekeer is spannend, en dan krijg je vervolgens vrijwel altijd een spannende ontknoping: echte strijd, tot op de meet. Zéker tot op de meet vandaag, want wat was het krap!

Ondertussen zat ik een ander gevechtje uit te voeren. Daarbij was het verschil veel groter. Het was mij opgevallen dat de Wielerrevue het in de van-dag-tot-dag-beschrijving van de Tour over de etappe van vandaag had als een 'transferetappe'. Transferetappe? Buiten de context zou ik moeite hebben met het begrijpen van dat woord. Ik zou verwachten dat het te maken had met het aantal transfers ofzoiets: renners die overstappen naar andere ploegen, zoals op dit moment in groten getale lijkt te gebeuren naar Tinkoff, uh, Katoesja, of hoe het ook heten mag - de russen met veel geld.

Maar nee, transferetappe is Wielerrevue-speak voor overgangsetappe. Ik wilde eens kijken of het aan mij lag of dat een raar woord was, dus ik heb de twee woorden een wedstrijd met elkaar laten doen op GoogleFight. Daar kun je twee zoektermen met elkaar laten strijden om te bepalen welke het meest op internet voorkomt.

De wedstrijd werd overtuigend gewonnen door overgangsetappe, zoals op het plaatje te zien is. Het ligt dus niet aan mij. Dat stelde me gerust, en zo kon ik weer onbezorgd verder kijken naar die overgangsetappe van vandaag. Overgangsetappe dus, niks transferetappe.

Ik pleit ervoor het in het gewone taalgebruik bij overgangsetappe te houden. Morgen weer zo-een. Ik hoop op opnieuw een fraaie finale.

CLAUDIO BAGLIONI IN TOUR 2008

NEI GIORNI 8 - 9 - 10 - 12 - 13 - 14
DICEMBRE 2008

Voor mij stak Flecha er met kop en schouders bovenuit. Met een baby had het niets te maken, het ging om hem en hem alleen, en dat mag op zo'n moment. Vooral trof mij de gratie ervan, de esthetiek en expressiviteit. De onzichtbare pijl kwam kennelijk recht in mijn hart aan. Flecha zou daar volgens mij meer mee kunnen doen, acteren misschien?

Sindsdien let ik op Flecha, is hij één van mijn 'vriendjes' in het peloton. In de jaren erna viel het me op hoe vaak hij in een ontsnapping mee zat. Het leek wel eens alsof er geen ontsnapping weg kon rijden zonder hem erbij. De Tour, dat was dus Flecha in een kopgroep. De meeste van die ontsnappingen mislukten, zoals de meeste kopgroepen tot opgeslokt worden gedoemd zijn. Ik bedacht daarom al jaren geleden dat er eigenlijk een speciale trui zou moeten zijn voor renners die  door de jaren heen het vaakst in zo'n mislukte ontsnapping mee zitten, zoiets als een duurzaam rood rugnummer. Flecha kwam daarvoor in aanmerking.

Toen in 2005 bekend werd dat Flecha naar de Raboploeg kwam, was ik blij. Ik hoopte op meer aandacht voor hem. Twee jaar geleden was hij inderdaad tijdens de Tour een aantal keer op TV voor een interviewtje.  Wat was hij van dichtbij leuk! Goed gebekt, zij het in het Engels (John Anthony Arrow?), humor, en een knappe kerel om te zien.

Helaas betekende de nieuwe ploeg vervolgens dat Flecha minder zichtbaar werd. Het werd zijn taak Freire door het peloton te loodsen en goed te positioneren voor de sprint. Dat was en is niet te combineren met aanvallen. Jammer, maar Flecha bleek dus ook een echte teamplayer te zijn.

Zelfs bij de aankomst zondag, in de eerste Pyreneeën-etappe, betekende hij nog wat voor z'n ploeg: je zag hem gebaren en lachen, en twee andere Rabo-renners in zijn buurt schoten vervolgens ook in de lach. Anders dan mijn grote helden, Pantani en Armstrong bijvoorbeeld, lijkt Flecha me een leuke kerel om een avondje mee in de kroeg te zitten. (Al zou ik wensen dat dat met Pantani überhaupt nog kon, maar dat terzijde.)

Flecha is dus één van mijn grote vrienden in het peloton. Ondanks dat hij in zijn dienende rol minder aandacht krijgt. Het is alweer even geleden dat ik hem op tv zag. Maar vergeten zijn de Nederlandse media hem toch nog niet helemaal. De Tour-site van Nu.nl publiceerde vorige week een hele pagina met foto's van hem, bezig aan de tijdrit. Ze zijn te zien op http://tour.nusport.nl/20080709/tourfoto/tourfoto-de-tijdrit-van-flecha. Aah... zwijmel! Voor mij zijn dat bijna wielerpornoplaatjes!

En la etapa de hoy del Tour de Francia, no le han ido bien las cosas a mis corredores favoritos, Valverde y Pereiro. Hoy han cedido mucho tiempo y, salvo sorpresa, parecen haber dicho adiós a sus posibilidades de ganar en París el Tour 2008. En la etapa se subía el Tourmalet y Hautacam, donde estaba la meta. Y fué el Tourmalet el que dio la estocada a Valverde y ahí cedió un tiempo que luego en el descenso no pudo recuperar. Además en la zona de llano, el CSC con Cancellara y Voigt, hicieron un trabajo decisivo para que los Valverde, Pereiro, Cunego, Samuel Sanchez, no pudieran enganchar con el grupo cabecero. Aquí me surge la duda de si Eusebio Unzúe debió haberle dicho a Pereiro que tirara hacia adelante y no esperase al Valverde y dejarlo con Arroyo y otros compañeros.

Así las cosas, victoria para Piepoli, que en sus manifestaciones dijo haber hecho real el sueño de su vida, ganar una etapa del Tour. Segundo Cobo. Recital del Saunier Duval. Frank Schelck tercero, se quedó a un segundo tan sólo del maillot amarillo; qué rabia debe dar eso. Y entre los favoritos hubo varias escaramuzas, pero Evans logró ponerse líder. Bien Carlos Sastre, Menchov, Riccó y Evans. Tal vez entre estos cuatro esté el ganador del Tour de este año.

Me están gustando Vandevelde y el español que corre en el Barloword, Dueñas.

Mal día por tanto para Valverde y Pereiro. Esto es ciclismo y a veces toca la derrota. Sufrir, sufren todos, también los que ganan, pero cuando las cosas se tuercen hay que sacar el pundonor y seguir luchando. Ahora tendrán que atacar, porque ya no hay nada que perder, y quién sabe. El Tour es muy largo y hasta llegar a París puede pasar de todo.

Snel naar de trein dus. Ik stap de eerste coupé binnen, hoor daar herrie uit een één of ander apparaat en wil meteen geërgerd doorlopen. Irritant is dat toch, dat steeds meer mensen in de trein naar iets luisteren zonder zelfs maar een koptelefoon op te doen. Mét koptelefoon was het soms al hinderlijk, maar zonder is echt knap hinderlijk.

Maar wacht eens, dit is geen muziekje, dit is de Tour! Toch? Ik stop om beter te luisteren en zie dat er zelfs beeld bij is, op een piepklein draagbaar tv'tje. En jahoor, onmiskenbaar Maarten Ducrot. De eigenaar van het apparaatje ziet me kijken. "Is het echt de Tour?" vraag ik nog overbodig, met opborrelend enthousiasme.  "Nou, dan ga ik bij je in de buurt zitten!"

Ik mag zelfs naast hem zitten, en dat is geen overbodige luxe, want met zo'n klein schermpje moet je er echt wel met je neus bovenop zitten. En zelfs dan kunnen we niet met zekerheid zeggen hoe groot de voorsprong van de kopgroep is, want die cijfertjes zijn wel erg klein. Goed herkenbaar is dan weer wel Freire's groene trui. Freire in de kopgroep? In de bergen? Oh, voor de punten natuurlijk.

Echt veel gebeurt er nog niet, het is zeker nog 40 kilometer naar de Tourmalet. We kletsen dus maar wat,  over de Tour die nog niet zo spannend is en over wie er vandaag zal gaan winnen. Maar ook over Irak, waar de tv-eigenaar vandaan blijkt te komen. Hij heeft er gefietst ook, maar dat kan nu niet meer - er gebeuren daar wel belangrijkere zaken dan fietsen. Nu woont hij in Nederland, dankzij het generaal pardon definitief. En sinds een paar jaar kijk hij Tour en hij vindt het fantastisch.

Ondertussen vraag ik me ietsje schuldig af in hoeverre het tv-geluid de andere passagiers hindert. Niet iedereen zit op een Tour-verslag te wachten, immers. Al denk ik dat wij met ons gesprek meer volume maakten dan Ducrot en Dijkstra uit dat kleine dingetje. En zo lang het geen stiltecoupé is moet gezellig praten kunnen in de trein, ja toch?

Helaas stapt hij al in Haarlem uit. Ik moet nog door tot Schiedam Centrum. Dan snel naar huis. Net op tijd om het te zien ontbranden, om CSC hard te zien werken en Valverde op achterstand te zien raken bijvoorbeeld. Op tijd ook om de strijd tussen Evans en Mentsjov níet te zien ontbranden, maar om ze vooral veel naar elkaar te zien kijken. Op tijd ook om die prachtige boeventronie van Piepoli als eerste over de finish te zien  komen.

Ondanks dat ik vanaf de bank de laatste uren van een mooie en spannende etappe bekeek, waren de bijzonderste Tour-kijk-momenten vandaag eerder. In de trein keken we maar hooguit 20 minuutjes samen, zonder dat er veel gebeurde, en het scherm was te klein om er veel van mee te krijgen. Maar gezellig was dat wel! De Tour leidt dus, zomaar in de sneltrein van Amsterdam naar Haarlem, tot onverwachte ontmoetingen.