Praktijkgids omgaan met agressie in onderwijs en opvoeding

Agressie staat vandaag volop in de kijker. De maatschappelijke bekommernis is groot, het probleem complex. Ook in opvoedings- en onderwijssituaties krijgt men vaak te maken met agressie. Het is niet eenvoudig hiermee om te gaan. Hoe en wanneer grijp je in? Wat kan de oorzaak zijn van agressie en zijn er manieren om agressie te voorkomen?

Dit boek biedt concrete handvatten. Eerst bekijkt de auteur wat agressie precies is en wat het achterliggende crisisontwikkelingsmodel is. Dan plaatst hij agressie binnen de ontwikkeling van het kind, met advies voor leerkrachten en begeleiders. Ook de rol van schoolreglementen en andere afspraken komen aan bod. Daarnaast krijgen preventie en debriefing ruime aandacht. Rode draad in dit boek zijn de concrete tips en herkenbare voorbeeldsituaties.

Loop naar de maan is een praktisch boek voor onderwijsmensen en iedereen uit de zorg- en begeleidingssector die te maken heeft met agressie. Ook ouders zullen er inspiratie in vinden.

Het boek werd uitgegeven bij Maklu en is ontleenbaar in het Sensoa-documentatiecentrum.

Er is van alles te vinden. Over gezondheid, opvoeding, emoties, gedachten... kortom alles om vitaal te zijn!

VitalityJunkie op YouTube.

Heel veel plezier!!!

Opvoeding zonder spirituele context, of in zijn woorden zonder mythe of grote verhaallijn, is opvoeding zonder doel. Scholen hadden vroeger een maatschappelijke functie door scholieren te vormen voor de aanstormende civiele participatie. Door economische druk zijn deze pedagogische aspecten gans weggetrokken en kent men nog slechts de economische noodzaak. De school uitsluitend als voorbereiding op een carrière. Mens worden leert men maar onderweg als het even kan. Postman argumenteert heel sterk dat zo’n motivatie gedoemd is om te mislukken en negatieve gevolgen te hebben voor de samenleving in haar geheel.

Vooral zijn uithaal naar de afgoderij van de technologie binnen het onderwijs is verhelderend. Interactieve computerprogramma’s nemen meer en meer de plaats in van formeel onderricht. De gevolgen zijn er dan ook naar…

Neil Postman, Vintage Books, 1996, ISBN: 978-0679750314

Scholen leren kinderen hun leven lang kind te blijven, betoogt John Taylor in zijn nieuwe boek. Het kan anders. Leer ze om leiders en avonturiers te worden!

John Taylor Gatto | 110 oktober 2008 issue

Ik heb dertig jaar lang les gegeven en in die tijd ben ik expert in verveling geworden. Overal in mijn wereld heerste de verveling en als je de kinderen vroeg waarom ze zich zo verveelden — wat ik vaak deed — gaven ze altijd dezelfde antwoorden. De lesstof was stom, sloeg nergens op of ze kenden hem al. Ze wilden iets doen en niet alleen maar zitten. De leraren leken niet veel over hun vak te weten en ook niet geneigd zich er meer in te verdiepen. En de jongeren hadden gelijk: de leraren verveelden zich minstens zo erg als zij.

Verveling is de normale zijnstoestand van onderwijzend personeel en iedereen die de docentenkamer van binnen kent, kan getuigen van de futloosheid, het geklaag, de matte sfeer die je er aantreft. Vraag je naar het waarom van die verveling, dan zijn ze geneigd de leerlingen de schuld te geven. Wie zou het niet beu worden leerlingen les te geven die brutaal zijn en alleen maar naar de cijfers kijken – als ze dat al doen. Natuurlijk zijn de docenten zelf het product van hetzelfde lange onderwijstraject dat hun leerlingen zo dodelijk saai vinden en als onderwijzend personeel zitten ze opgesloten in nog strakkere structuren dan de kinderen. Dus bij wie ligt dan de schuld?

Bij ons allemaal. Dat heeft mijn grootvader me geleerd. Toen ik als zevenjarig jongetje op een middag klaagde dat ik me verveelde, gaf hij me een harde klap op mijn hoofd. Hij zei dat ik dat woord nooit meer mocht uitspreken in zijn aanwezigheid en dat ik, als ik me verveelde, dat aan mezelf en niemand anders had te wijten. De taak om mij te amuseren en iets te leren lag helemaal bij mijzelf, zei hij, en mensen die dat niet wisten, waren kinderachtige types die je zo mogelijk diende te mijden.

Dat voorval heeft me voorgoed van de verveling genezen en door de jaren heen heb ik die les hier en daar mogen doorgeven aan een aantal opmerkelijke leerlingen in New York, waar ik lesgaf. Meestal vond ik het echter zinloos in te gaan tegen de officiële opvatting dat verveling en kinderachtigheid de normale stand van zaken in de klas waren. Vaak moest ik de gebruiken trotseren of zelfs een loopje nemen met de wet, om jongeren uit die val te helpen ontsnappen.

Tegen de tijd dat ik in 1991 met pensioen ging, had ik reden te over om onze scholen - met hun langdurige gedwongen opsluiting van zowel leerlingen als docenten in een cellenblok-achtige setting - te beschouwen als fabrieken die voornamelijk kinderachtigheid produceerden. Toch zag ik werkelijk niet in waarom het zo zou moeten. Mijn eigen ervaring had me duidelijk gemaakt wat veel andere leraren al doende ook zullen ontdekken, maar uit angst voor represailles voor zich houden: als we zouden willen, konden we zonder veel moeite of kosten die oude, achterlijke structuren overboord zetten en de kinderen helpen zich te ontwikkelen in plaats van ze louter te ‘scholen’. We zouden de beste eigenschappen van de jeugd ? nieuwsgierigheid, avontuurlijkheid, veerkracht, het vermogen tot verrassende inzichten te komen ? kunnen aanmoedigen door flexibeler om te gaan met tijden, teksten en toetsen, door jongeren in contact te brengen met waarlijk competente volwassenen en elke leerling de autonomie te geven die hij of zij nodig heeft om risico’s te nemen.

Men heeft ons geleerd (dat wil zeggen, geschoold) ‘succes’ te beschouwen als synoniem aan of ten minste afhankelijk van ‘scholing’, maar historisch gezien is dat noch in financiële noch in intellectuele zin waar. Massa’s mensen overal ter wereld vinden manieren om zich te ontwikkelen zonder hun toevlucht te nemen tot een systeem met standaardprogramma’s dat maar al te vaak aan een gevangenis doet denken. Waarom zien we zo’n systeem dan aan voor onderwijs? Wat is nu precies het doel van onze scholen?

________________________________________________________________________________________________

Lees dit geweldige artikel verder op:

http://nl.odemagazine.com/doc/0110/School-is-uit%20/

________________________________________________________________________________________________

Sinds we geïnspireerd zijn door radical unschooling lezen mijn man en ik er veel over. Meteen sprak het ons heel erg aan. Maar gaandeweg begonnen we te merken dat het niet mogelijk was ditop alle gebieden van ons en Nigel’s leven te doen. Het is misschien wel goed te weten dat mijn man en ik echte “healthfreaks” zijn. In onze jeugd hebben we ons echt slecht gevoeld. Wij zijn niet grootgebracht met enig gezondheids- of lichaamsbewustzijn, en onze eetgewoontes waren niet goed. Ik veronderstel het was wat heel wat mensen nu noemen: SAD, het standaard Amerikaanse dieet. Als ik er nu aan terugdenk kan ik niet geloven dat we zo gegeten hebben. Het is wonder wij nog functionerende op de manier waarop we dat deden. In elk geval, toen we begin 20 waren begonnen wij ons te interesseren in gezondheid `, en nu, bijna 10 later jaar, hebben wij een zeer gezond dieet. Wij eten heel wat rauwe groenten, vruchten en gezonde vetten (kokosnotenolie). En we merken zo goed wat voor effect dit heeft op ons lichaam maar ook op onze emoties. Dit gezegd hebbende kun je je voorstellen hoe belangrijk wij gezonde voeding vinden, ook voor kinderen. Toen kwam radical unschooling om de hoek en wilden we het een kans geven om ook Nigel met voedingskeuzen vrij te laten. Wij namen het besluit om Nigel te laten kiezen wat hij wilde eten. Wat een fout! Het is nu me nu duidelijk dat ik niet van een drie jaar oud kind kan verwachten een gezonde voedingskeus te maken. Pff, kijk een om je heen! Je kunt niet eens van een 30 jarige verwachten dat hij een gezonde voedingskeus maakt!

Wat wij merkten was:

1) Ongezond eten is overal om ons heen. Toen Nigel jonger was merkte hij hen niet op. Maar aangezien hij ouder wordt is hij zich bewuster van zijn omgeving. Supplementen hebben in de toekomst kans om niet meer op de schappen te komen onder invloed van de codex alimentarius. Maar al het vergif, dat als suikergoed wordt vermomd, liggen in de winkels voor het oprapen. Het liefst nog op ooghoogte van de kinderen, met Dora en Boots op de glanzende verpakkingen! Ongelooflijk.

2) Nummer 2 is echt overduidelijk al hadden we er niet bij stil gestaan. En dan te bedenken dat we dit zelf ook ervaren hebben in onze tienerjaren. Deze TROEP is verslavend! Hoe kan ik van een kind verwachten om te stoppen met iets dat verslavend is. Ik bedoel suiker is meer verslavend dan cocaïne!! En dan te bedenken dat wij hem geen kitkat, mars of iets van dat. Wij kochten de koekjes bij de natuurvoedingswinkel. En Nigel kreeg al geen gluten aangezien hij er gevoelig voor is. Maar ja, laten we eerlijk zijn: suiker is suiker! Enkel omdat het iets biologisch is betekent nog niet dat het gezond is!

3) Aan Nigel’s gezondheid konden we merken dat dit niet goed voor hem was . Zijn buik was vaak opgeblazen, hij liet veel windjes en zijn ontlasting van slecht. Nigel merkte dit ook en vroeg ons waarom het er zo uit zag en waarom hij zoveel windjes had. Wij vertelden hem zijn lichaam reageerde aan wat hij at.

4) Dit is het ergste! Nigel werd echt agressief. Hij begon te slaan, bijten en schoppen… wow! En eigenlijk terugkijkend is dit ook niet zo’n verrassing. Mijn eigen gedrag en gevoel veranderde nadat ik ophield met het eten van geraffineerde suikers! Dit geldt natuurlijk ook voor Nigel.

Aangezien het gedrag van Nigel onder invloed was van een slechte eetgewoonte hadden wij niet de energie die ervoor nodig is om met Nigel om te gaan zoals wij dat zouden willen. Unschooling werkt het beste wanneer je gezond bent en keuzes kan maken uit liefde in plaats van uit angst. Maar dat was niet meer het geval. De hele dag waren we brandjes aan het blussen, de ene woede aanval na de andere. Na een paar dagen waren Jay en ik helemaal kapot. Wij hadden geen energie voor leuke dingen en wij merkten dat we steeds meer NEE zeiden zonder er werkelijk over na te denken. Er was zo veel spanning rond ons en in ons huis. Dit beïnvloedde andere keuzes zoals Nigel laten aangeven wanneer hij moe is en naar bed wil. Een middag met Nigel was al zwaar genoeg, laat staan een hele dag en avond!!! Om nog wat rust te hebben om op adem te komen gingen wij beslissen wannerer Nigel moe was en naar bed moest.

Dit zijn de redenen waarom we hebben besloten Nigel niet vrij te laten in het kiezen van zijn voeding. Wij zijn op zoek gegaan naar gezondere alternatieven waar Nigel niet op reageert. Dit betekent dat wij deze `gezondere’ voedselkeuzen met ons nemen wanneer wij anderen bezoeken. Aanvankelijk was dat o.k. voor Nigel. Maar aangezien hij nu 3.5 is, is hij niet meer zo gemakkelijk. Hij wil natuurlijk ook wat andere kinderen hebben. En aangezien heel wat mensen rond ons niet de “healthfreaks” zijn die wij zijn, betekent het dat andere kinderen vaak rommel krijgen (pardon my french). Nigel wordt soms boos en wil weten waarom wij hem niet dit of dat laten eten. Wij zijn eerlijk met hem en herinneren hem eraan hoe hij zich voelde en hoe ontlasting eruit zag toen hij dat at. Nigel protesteert nu tegen dan door te zeggen dat hij buikpijn of windjes wil hebben. Wij leggen hem uit dat wij verantwoordelijk zijn voor zijn gezondheid en dat wij het beste voor hem willen. Als geen ander begrijpen we zijn gevoel en mag hij zich uitten zoals hij dat wil. Wij laten hem boos of verdrietig zijn. Gelukkig gebeuren deze dingen niet vaak. Thuis hebben wij alleen eten dat wij en Nigel kunnen hebben. Hij kan kiezen wanneer hij wat wil, in een bepaalde hoeveelheid. Verder is Nigel altijd vrij om te kiezen wat hij eet thuis. Hij mag kiezen wanneer hij brood wilt of iets anders.

Ik wilde enkel onze ervaring met het radicale unschooling en gezonde voedselkeuzen delen. We zijn er ons van bewust dat naarmate Nigel ouder wordt onze invloed op hem minder zal worden en Nigel dan zijn eigen keuzes zal gaan maken. En er zal een punt komen dat wij hem los moeten laten. Maar voor nu kiezen wij deze weg. Wij denken dat als we gezond zijn, we betere keuzes kunnen maken. Kunnen handelen vanuit liefde, iets wat heel belangrijk is bij het opgroeien…

If I had my child to raise all over again,

I'd build self-esteem first, and the house

later.

I'd finger-paint more, and point the finger

less.

I would do less correcting and more

connecting.

I'd take my eyes off my watch, and watch

with my eyes.

I'd take more hikes and fly more kites.

I'd stop playing serious, and seriously play.

I would run through more fields and gaze

at more stars.

I'd do more hugging and less tugging.

~Diane Loomans, from "If I Had My Child To Raise Over Again"

nacht 1: verslag in deel 1

nacht 2: Liv is braaf gaan slapen en heeft héél de nacht doorgeslapen.

nacht 3: Vanaf 22u tot 23u30 was Liv weer ontroostbaar, maar we hebben haar op haar eigen kamer gehouden en uiteindelijk in 't slaap gekregen. 's nacht nog één keer moeten opstaan voor 't tutje.

nacht 4: Het duurde een uur voor Liv in 't slaap lag, terwijl ze duidelijk moe was. Als ik haar in mijn armen pakte lag ze na 5 seconden in 't slaap.
's nachts had ik een zwak moment. Toen ik moest opstaan om hoestsiroop te geven had ik echt zin om haar bij ons te leggen... zo zielig ziek. Maar ja, dat zouden dan 4 zware nachten voor niets geweest zijn. Uiteindelijk is Livke na haar siroopke terug snel in slaap gevallen.

Vanavond terug ons eigen bed uitproberen ;-)

Wat ik dus deed: de tut aan de ketting (met een belleke) heel duidelijk uit de auto halen en aan Isla tonen hoe die naar binnen bij de andere tutters ging/ vloog.
Ik zei ook: "vanaf nu gaat de tut niet meer mee in de auto". "Je bent al een flinke meid en die hebben geen tutjes nodig in de auto."
OK Isla was er niet mee akkoord.
OK er volgde een kleine scène.

Maar kijk, ze begreep dat het ding niet mee was en dat ze er dus best niet te vaak naar kon vragen.
En nu, nu vraagt ze er gewoon niet meer naar.
Als dat niets is ;-)

Ik blijf er van overtuigd dat het misschien een beetje hard maar toch heel duidelijk was...

Wij hebben dus een donkerbruin vermoeden dat het kind héél goed beseft dat hysterisch huilen garantie geeft op "bij de mama en de papa in bed mogen".

Onze slaapkamer is echter helemaal niet kind-proof (wij slapen in een soort duplex, onderaan de dressing en boven een compartiment zonder leuning waar enkel plek is voor een bed. In afwachting tot de trap, staat er nu een ladder) en als Liv bij ons ligt zijn Bjeurn en ik helemaal niet gerust.

Gisteren hebben we dus besloten om actie te ondernemen tegen deze slechte gewoonte om Liv in bed te nemen.

De luchtmatras in de living geïnstalleerd (kwestie van die ladder niet constant te moeten doen) , wij waren de klaar voor.
Liv ook, om elf uur was 't al zover. De hysterie begon. Na drie pogingen, 2 uur gekrijs, een klein flesje melk, ettelijk veel slaapliedjes, rondlopen in de kamer met Liv in onze armen, 't installeren van een comfortabele stoel en een dekentje in haar kamer is 't gelukt. Liv kalm en in 't slaap gekregen.

Vanmorgen hebben we haar natuurlijk uitvoerig gecomplimenteerd dat ze zo mooi heeft geslapen.

't is 1-0 voor de mama en de papa.
Niet dat we denken dat Liv het nu al opgeeft, maar wij zijn klaar voor de strijd. Desnoods slapen we een hele week beneden op de matras.

Eigenlijk vraag ik me af of het erfelijk is, dat 'nieuwe-man-zijn'. Want onwillekeurig dwaalden mijn gedachten af naar de familiegeschiedenis, of toch het deel dat mij bekend is. Die van vaders kant trouwens. Zijn moeder was een nogal bazige dame en haar man (mijn grootvader dus) was eveneens een 'nieuwe man'. Hij zorgde voor de was en de plas, mijn grootmoeder ging graag op café of zat thuis om mijn grootvader orders te geven. Dit heb ik van mijn vader vroeger gehoord en hij lijkt me toch een goede getuige. Mijn grootmoeder heeft ooit eens een ontsteking op de stembanden gehad waardoor ze 2 weken moest zwijgen, volgens mijn grootvader waren het "de 2 gelukkigste weken uit mijn leven". Weer aldus mijn vader.

Ook mijn vader was een 'nieuwe man'. Niet toen hij ging werken, want mijn moeder was huisvrouw en heeft alleen thuis gewerkt. Maar van zodra hij op pensioen ging, nam hij meer dan zijn deel van de huishoudelijke taken over. Ook mijn moeder was nogal een bazige vrouw trouwens.

Mijn generatie zet de traditie verder. Van mijn oudste broer wist ik het al langer en van mijn jongste broer (die nog altijd 11 jaar ouder is dan ik ben) wist ik het ook. Die laatste deed trouwens zowat het volledige huishouden. Sinds een week of 2 weet ik ook dat de broer ertussen het volledige huishouden draagt. Ook al is zijn vrouw op pensioen en werkt hij nog altijd voltijds, toch zorgt hij voor eten en doet hij was en strijk en poetst hij alles.

Uiteraard is mijn zus geen 'nieuwe man'. Maar het was een terloopse opmerking van haar die me aan het denken zetten. Het ging over de aankoop van haar wagen, de 2de wagen van het gezin en degene die zij gebruikt om naar het werk te rijden. "Ik durf al niet tegen X. in gaan" was die opmerking, waarbij X. staat voor de naam van haar man.

Raar. Mijn ouders hebben 5 kinderen en alle 5 hebben ze de neiging over zich te laten lopen, te braaf te zijn. Tot we tegenover elkaar staan. Dan wint de ongelooflijke koppigheid die we ook allemaal hebben. Op uitzondering van de oudste, want die heeft teveel last van zijn plichtsbesef dat hij als oudste de vrede moet  bewaren. Met de nadruk op 'moet'. Het codewoord trouwens in onze opvoeding. "Alles is verboden, behalve wat mag en dat is verplicht",  zo kan ik het in één zin samenvatten.

Ben ik een 'nieuwe man'? Nee hoor, gewoon het product van mijn opvoeding met hier en daar wat aanpassingen die er toevallig gekomen zijn. Waarbij ik hoop dat het verbeteringen zijn :-)

Vandaag was een perfecte dag: Ik was ontspannen, ging mee met de stroom van alle dag, zat boordevol energie en liefde… Hoe kan dat? Hoe kan het dat ik de ene dag niet vooruit te branden ben, ik snel geïrriteerd ben en niks lukt?

Ik weet het! Gezond eten! Echt waar! Tuurlijk zijn er meer dingen die een rol spelen maar ik heb gemerkt dat ik, net als Nigel, reageer op eten. En eigenlijk denk ik dat dat voor heel veel mensen geldt. Als ik niet voor mijn lichaam zorg kan mijn lichaam niks. En mijn lichaam is voor veel functies verantwoordelijk: voor wat ik denk, voor hoeveel energie ik heb, hoe ik gebeurtenissen ervaar.

Als ik veel geraffineerde suiker eet merk ik dat als ik boos wordt ik helemaal kan doorschieten. Het wordt me echt zwart voor mijn ogen en zeg dingen die ik me achteraf niet meer herinner. Nu ik dat weet eet ik geen geraffineerde suikers meer.

Ik heb een bepaalde visie op de opvoeding die ik Nigel wil geven, hoe ik met mensen wil omgaan en hoe mijn relatie met Jay is. En daar hoort wat mijn betreft geen doorflippen in. Ik word ook weleens boos, iedereen en dat moet ook. Je moet je emoties niet opkroppen. Maar de manier waarop ik ermee omga is veranderd. Dat is wel net zo prettig voor mijn omgeving! Daarnaast heeft boos worden nog een functie voor mij. Als ik boos wordt onderzoek ik graag waarom ik boos wordt. Waarom wordt ik boos om het één of het ander? Vaak zitten daar hele diepe dingen achter die ik graag naar boven spit. Ik leer zo weer een stukje van mijzelf (of een conditionering) kennen. Nou dat kan echt niet als mijn hoofd vol mist zit…

Door betere voeding kan ik niet alleen beter denken, maar ook beter voelen. Mijn gevoel voor de ander is veel ruimer. Ik voel meer compassie en bekijk alles positiever. Eerder zag ik alles negatief. Alles wat de ander fout deed was op één of andere manier expres om mij dwars te zitten… WHAHAHA!!! Het leven is zoveel mooier als je het ervaart zoals het is. Niet alles draait om MIJ. Mensen hebben ook zo hun ervaringen, reageren op dingen vanuit die ervaringen. Niet alles heeft betrekking op MIJ. En dan nog…

Wauw, het leven is veel rijker zonder alle zooi die ik in mijn lijf stopte.

Nu komen we bij het unschooling gedeelte… Unschooling vraagt erg veel inlevingsvermogen, geduld, energie, compassie en liefde voor je kind. Een dag uit het leven van unschoolers is vaak erg actief. Je gaat op pad, de wijde wereld ontdekken… Dan wil je je niet rot, down en leeg voelen. Okay, je kan doen ALSOF je alle energie hebt en je goeie zin hebt. Maar hoeveel mooier is het niet als je net zoveel van alles kan genieten als je kind? Als je die nieuwe ervaringen gewoon kunt opzuigen? Ik blijf het zeggen… Gezond eten is voor mij the key.

Unschooling gaat niet alleen om feiten leren, je leert ook dingen over anderen. En een voorbeeld voor je kind zijn is hierin dus erg belangrijk. Ik draag mijn kind niet op om dankjewel te zeggen of sorry terwijl hij dat niet wil, puur en alleen omdat de maatschappij dat wil. Ik wil dat hij dat doet vanuit zijn eigen gevoel. Ik leef hem dus voor. Maar als ik me niet lekker voel heb ik helemaal geen zin om daaraan te denken… Dan denk ik aan mijn eigen ding.

Ik wil ook niet negatief zijn over anderen of over gebeurtenissen. En hoewel ik dat eerder verstandelijk wel wist en me daarvoor inzette is het nu een moeiteloos proces wat ik in elke cel voel.

Unschooling is ook een kwestie van JA zeggen tegen heel veel dingen. Laat je kind maar ontdekken. Laat maar knoeien, rommel maken, bouwen en afbreken… Daar moet je veel energie voor hebben. Niet alleen om samen alles weer op te ruimen of schoon te maken. Maar ook om samen van het hele proces te genieten. Om vanuit liefde alles toe te laten wat je nodig acht. En geloof me, als je goed in je vel zit laat je veel meer toe.

Wat is gezond eten? Wat mij betreft is dat zo puur mogelijk. Dus onbewerkt en biologisch. Ik merk daarnaast dat ik me beter voel zonder vlees. Ik eet heel veel rauw en vers.

De verandering in mijn eetpatroon die het meeste heeft veroorzaakt is het niet meer eten van bewerkt voedsel met allerlei toevoegingen. Met name suikers. Van daaruit zijn we steeds meer stapjes gaan zetten, tot waar we nu zijn. We eten heus nog wel een bord friet ofzo. Maar we hebben hierbij wel gezocht naar dingen waar we het minst op reageren. En daar moet je ook gewoon lekker van blijven genieten.

Mij lijkt het in ieder geval belangrijk dat je in je doen en laten niet negatief beïnvloed wordt door je voeding. Het is iets heel simpels, maar met heel veel toegevoegde waarde voor jou en je gezin!

Ok het pre-puberen was hier ook al om U tegen te zeggen. Maar het peuterpuberen is nog erger.
In een notendop: niet voor rede vatbaar, roepen, tieren, op de grond liggen, blijven liggen, rood worden, niet stoppen met brullen,...

De oorzaak weten we vaak niet of vinden 'we' maar al te belachelijk (hier vb omdat ze uit bad moest, tja...)...

Er zijn leukere dingen dan op een vrije dag of na een werkdag meer dan 1,5uur geroep te moeten trotseren. Veel leukere...

Maar goed, ook dit waait wel weer over.
Toegeven staat in ieder geval niet in onze woordenboek :-) maar in de hare precies ook niet :-)
Die appel en die boom toch...

Tegenwoordig zijn kinderen al vrij snel zelfstandig en dat is ook niet zo gek. De meeste papa's en mama's werken en kinderen zijn dan al sneller op zichzelf aangewezen. Daardoor ontstaan er ook andere normen en waarden dan jaren geleden. Zo las ik laatst dat ouders steeds meer onderhandelen met hun kinderen, waar ze op vakantie gaan enz... Ik kreeg gewoon te horen waar we naar toe gingen en daar was geen discussie over mogelijk. Dat was ook met de regels in huis, niet luisteren dan kreeg je gewoon tik op je billen of ergens anders. Tegenwoordig moet je oppassen dat je de kinderbescherming niet op je dak krijgt.

Ik denk dat af en toe een tikje echt geen kwaad kan, soms is het wel eens nodig om ze een draai om hun oren tegeven als je niet tot ze door dringt. Remco is zo'n geval die graag de boel in huis terroriseert. Dan heeft hij aan mij de verkeerde en dat weet hij inmiddels ook. Als hij weer bezig is zet ik hem gewoon in de tuin om af te koelen. Dan staat hij nog wel tien minuten tegen de deur aan te bonken. Maar goed dat is dan heel jammer, die deur kan dat wel hebben. Zo heel af en toe krijgt hij ook wel eens een tik op zijn billen als hij zijn broer en zus weer loopt te slaan of te schoppen. Voelt hij meteen dat het bij hun ook pijn doet als hij dat doet.

Soms weet ik me echt geen raad met hem. Hij kan zo standvastig zijn en dat levert vaak problemen op. Maar mijn methode om hem dan gewoon buiten te zetten en de deur op slot natuurlijk, want anders staat hij zo weer binnen, werkt wel. Ik hoef maar te zeggen mama zet je buiten, stopt hij vaak al gelijk. Hij heeft ook een poosje gehad dat hij ging bijten. Op een gegeven moment werd hij een keer goed terug gebeten en het was gelijk over. Waar dat dan vandaan komt geen idee, hij heeft zo zijn momenten. Maar dat heeft elk kind wel.

Met Thomas en Lysanne had ik eigenlijk nooit dat soort problemen op die leeftijd. Wel heeft Thomas ook een poosje losje handjes gehad. Gelukkig had ik een hele goede oppas in huis die dat oppikte en hem dan ook gewoon straf gaf als hij weer bezig was. Het was maar voor korte duur dat hij dat deed, maar waarschijnlijk is dat wel bij Remco blijven hangen.

Het valt allemaal niet mee om kinderen op te voeden en zeker niet als je er voor een groot gedeelte van de tijd er alleen voor staat. Natuurlijk moet je de leuke kanten niet vergeten en waarom je zo graag kinderen wilde. Ik geniet elke dag van mijn gezin al gaat het niet altijd even makkelijk. Als ik 's avond Remco naar bed brengt zegt hij heel vaak ik vind je lief mama en dan staan de tranen weer in mijn ogen. Dat is zo fijn om te horen. Thomas voelt zich al te oud om een kus van mama te krijgen, maar 's avonds als niemand het ziet dan krijg ik wel een kus en ook nog een knuffel en van Lysanne ook en die zegt ook vaak dat ik lief bent. Dan zijn al die nare dingen al weer vergeten en beginnen we de volgende dag weer met goede moed aan een nieuwe dag. Het is heerlijk om kinderen te hebben, ook al kan ik ze af en toe achter het behang plakken. ;)

Liefs Belle

[caption id="attachment_20" align="alignnone" width="120" caption="Verkiesing 2009"][/caption]

Nelson Rolihlahla Mandela
President Suid Afrika (1994 – 1999)

Verkiesing 2009 bring SUID AFRIKA voor die deur van ‘n nuwe tydvak.Die euforie van bevrydingspolitiek is verby en Suid Afrikaners word gevra om die verlede as geskiedenis te
beskou , die bydraes van almal te waardeer met respek wat die land tot hier gebring het en positiewe oplossings te vind vir die enorme uitdagings wat ons Demokrasie nou bedreig

"Glo in jou God! Glo in jou volk! Glo in jouself!"
Daniel François Malan
Eerste Minister Suid Afrika (1948 – 1954 )

VSP glo aan aktiewe gemeeenskapsdeelname en kiesers word gevra om die huidige bestel en toestand van die land te evalueer en in die proses oplossings en bydraes te lewer sodat totale anargie in Suid Afrika verhoed kan word.

Die verval van Suid Afrika is alreeds in ‘n gevorderde stadium a.g.v. die feit dat die regerende elite total verblind word deur magsbeheptheid en geldsug.

Slegs die kiesers van die land het die mag in hul hand en die deelname en wilsbesluit van gematigde Suid Afrikaners kan die koers verander van hierdie sinkende skip sodat almal die toekoms met hoop en trots kan binnegaan.

VSP is besig om kernprobleme met die huidige bestel te identifiseer wat dringend aangespreek moet word. Die uitvoerende bestuur van die party sal die kwelpunte d.m.v. hierdie forum en ander middele uitlig sodat almal betrek kan word tot deelname.

Die formulering van voorstelle sal kort voor die verkiesingsdag bekend gemaak word om sodoende die wil van die kiesers na die tafel te bring.

KORTLYS VAN GEBREKE EN TEKORTKOMINGE VAN DIE HUIDIGE BESTEL SOOS OP ONS AFGEDWING DEUR DIE ANC

1. Die skepping van ‘n eenpartstaat deur ‘n regerende party met te veel mag

Demokratiese regte van Suid Afrikaners word bedreig

2. Bevordering van rassisme en verdeeldheid van verskillende
bevolkingsgroepe in die land.

Rassehaat en verdeeldheid word aangewend om doelwitte by stembus te bereik.

3. Inmenging en manupulasie van die regstelsel.

Gebreke en verkeerde implementering van Konstitionele regte.

4. Misdaad wat buite beheer is

Noodtoestand behoort dringend afgekondig word

5. Sosiale verval – Armoede – Welvaartskepping

Die gaping word al groter.

6. Gebrekkige vaardigheidsopleiding en onderwys

Moedertaal onderrig moet voorkeur kry.

7. Geen ondersteuning vir klein – sake.

Die werklike krag van die ekonomie is by daadwerklike hulp vir
die klein - sakepersoon

8. Kommunikasie middele en moderne IT wat buite bereik is vir die
deursnee Suid Afrikaner

Buitensporige duur oproepkoste en konnektiwiteit beperk
ons ontwikkeling.

9. Gesiglose verteenwoordiging in Parlement en Plaaslike Munisipale Rade

Geen aanspreeklikheid word tans aanvaar en bevorder nie.

10.Land sonder grense wat verwater word deur Pan – Afrikanisme –
ons soewereniteit word bedreig -

SUID AFRIKA vir Suid Afrikaners eerste.

06 /09/2008
Petrus Mafushane Skosana
President

Barend Hendrik du Koker
Sekretaris – Generaal

Met unschooling volg je dus je kind. Als je kind er klaar voor is gaat het zich interesseren voor letters, cijfers, etc... en dan gaat alles vanzelf. Kinderen willen dingen begrijpen. Hierdoor leren kinderen niet alleen sneller, ook hun zelfvertrouwen groeit erdoor en wordt zeker niet gekrenkt. Kinderen krijgen heel veel vrijheid om de wereld te ontdekken, leren gebeurd niet in een gebouw, afgesloten van de rest van de wereld. Het gebeurd ín de wereld.

Hieronder een tekst van patfarenga.com:

Wat is unschooling?

Unschooling is ook wel bekend als vanuit interesse, door het kind geleide, natuurlijk, organisch, eclectisch of zelfsturend leren. De laatste tijd wordt de term ‘unschooling’ geassocieerd met het type thuisonderwijs dat geen vast curriculum gebruikt. Als mij gevraagd wordt, definieer ik unschooling als: het kind zoveel mogelijk vrijheid geven als de ouders zelf aankunnen. Het voordeel hiervan is, dat het niet vereist is dat de ouder iemand anders word, bijv. een professionele leraar die op gezette tijden kennis giet in een kind. In plaats daarvan leef je samen en leer je samen, ga je vragen en interesses achterna als ze opkomen en gebruik je de normale scholing, als dat al nodig mocht zijn. Dit is de manier waarop we leren voor we naar school gaan en hoe we leren als we van school af gaan en de wereld van werken binnentreden. Bijvoorbeeld, de interesse van een jong kind in auto’s kan ertoe leiden dat hij gaat bestuderen hoe een motor werkt (wetenschap), hoe en wanneer de auto was gemaakt (geschiedenis en economie), wie de eerste auto bouwde (biografie), etc.. Natuurlijk kunnen deze interesses ook leiden tot het lezen van teksten, cursussen volgen of projecten maken, maar het belangrijkste verschil is dat deze activiteiten zijn gekozen en aangegaan vanuit de vrije wil van het kind. Ze zijn niet opgelegd aan het kind door een bepaald voorschrift binnen een bepaalde tijd en plaats, hoewel ouders met een strakker beleid hun kind natuurlijk wel kunnen beïnvloeden en leiden.

Unschooling, bij gebrek aan een betere term (totdat mensen gaan accepteren dat leven ook een deel van leren is), is een natuurlijke manier van leren. Dit betekend niet dat unschoolers geen traditionele lessen volgen of materialen gebruiken als de student of de ouders en het kind samen beslissen dat dit is wat ze willen doen. Leren lezen of rekenen zijn geen ‘natuurlijke’ processen, toch leren unschoolers dit wanneer het voor hen goed voelt, niet omdat ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt of omdat het verplicht wordt door willekeurige gezaghebber. Daarom is het niet ongewoon unschoolers tegen te komen die amper 8 jaar zijn en astronomie studeren of een 10 jarige die net leert lezen.

—Pat Farenga, Teach Your Own: The John Holt Book of Homeschooling

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Originele tekst van Patfarenga.com

What Is Unschooling?

This is also known as interest driven, child-led, natural, organic, eclectic, or self-directed learning. Lately, the term "unschooling" has come to be associated with the type of homeschooling that doesn't use a fixed curriculum. When pressed, I define unschooling as allowing children as much freedom to learn in the world, as their parents can comfortably bear. The advantage of this method is that it doesn't require you, the parent, to become someone else, i.e. a professional teacher pouring knowledge into child-vessels on a planned basis. Instead you live and learn together, pursuing questions and interests as they arise and using conventional schooling on an "on demand" basis, if at all. This is the way we learn before going to school and the way we learn when we leave school and enter the world of work. So, for instance, a young child's interest in hot rods can lead him to a study of how the engine works (science), how and when the car was built (history and business), who built and designed the car (biography), etc. Certainly these interests can lead to reading texts, taking courses, or doing projects, but the important difference is that these activities were chosen and engaged in freely by the learner. They were not dictated to the learner through curricular mandate to be done at a specific time and place, though parents with a more hands-on approach to unschooling certainly can influence and guide their children's choices.

Unschooling, for lack of a better term (until people start to accept living as part and parcel of learning), is the natural way to learn. However, this does not mean unschoolers do not take traditional classes or use curricular materials when the student, or parents and children together, decide that this is how they want to do it. Learning to read or do quadratic equations are not "natural" processes, but unschoolers nonetheless learn them when it makes sense to them to do so, not because they have reached a certain age or are compelled to do so by arbitrary authority. Therefore it isn't unusual to find unschoolers who are barely eight-years-old studying astronomy or who are ten-years-old and just learning to read.

—Pat Farenga, Teach Your Own: The John Holt Book of Homeschooling

]]> http://pissevinaigre.wordpress.com/?p=520 Tue, 09 Sep 2008 05:00:12 +0000 Jane Doe http://pissevinaigre.pt-br.wordpress.com/2008/09/09/rodney-trotter-over-de-dood-van-het-intellect/

Pissevinaigre Proudly Presents: RODNEY TROTTER! Vandaag een verhandeling over de verminderde voortplantingsdrift van hoogopgeleide mensen. Wij nodigen u van harte uit op deze tekst te reageren.

DE DOOD VAN HET INTELLECT

Er druppelen steeds meer onderzoeksresultaten binnen: hoogopgeleide mensen krijgen steeds minder kinderen en de vmbo-dropoutbrigade vermenigvuldigt zich verhoudingsgewijs als gestaag gereformeerder wordende konijnen. Daar kan men zich makkelijk -met een achteloos "da's gewoon Darwin in actie"- van afmaken, maar daar gaat het een beetje te snel voor. Bovendien is het verschijnsel juist strijdig met het overlevingsprincipe.

Want niet zo intelligent zijn is niet noodzakelijk of zelfs maar handig om te overleven. En zonder een gezonde portie intelligente mensen wordt het juist lástiger de samenleving in haar huidige vorm in stand te houden. Probleem is dat in het Nederland van nu een situatie is -en nog steeds wordt- gecreëerd die vooral láágopgeleide mensen stimuleert meer kinderen te krijgen. Het lijkt vooral voor hen comfortabel meer kinderen te krijgen. Want deze groep heeft meer last van een onbevredigde hang naar materiële zaken en kinderen nemen lijkt geld en andere voordelen op te leveren die de door anderen waargenomen status verbeteren.

Lijkt, ja, want in de praktijk werkt dat natuurlijk niet zo.
Kijk, dat het voortbrengen van nakomelingen, behalve om de soort in stand te houden, noodzakelijk is voor de oudedagsvoorziening van de huidige werkende generatie moge duidelijk zijn. Maar om dat nou op te lossen door het krijgen van kinderen financieel aantrekkelijker te doen lijken...

In Duitsland wordt al jaren de noodklok geluid over het tekort aan kinderen. Hiervoor is al meerdere malen de kinderbijslag verhoogd en zijn er zelfs premies voor elk geboren kind uitgekeerd. Met een onmiddellijke, haast onrustbarende toename van het aantal geboorten tot gevolg. Helaas wel vooral van ouders die te dom zijn uit te rekenen dat het uiteindelijk veel meer kost dan het oplevert, of financieel zo omhoog zitten dat ze dat niet kan schelen.

Dat de regering dit niet zou inzien lijkt me onwaarschijnlijk. Zou het kunnen zijn dat ze dit verschijnsel juist wel prettig vindt? Sterker, dat het geen bijwerking is maar doel?

Waarom kiezen hoogopgeleide mensen voor weinig kinderen en hoe stimuleer je ze meer kinderen te krijgen? Is het opvoeden van een intelligent kind eigenlijk duurder dan een minder intelligent kind?

En ja, ik weet het, "dom" en "laagopgeleid" zijn geen synoniemen en "intelligent" en "hoogopgeleid" nog veel minder. De strekking moge duidelijk zijn.

~John Holt~, (1923-1985) American Educator, How Children Learn

"Als we een kind constant dwingen iets te doen waar hij bang voor is, zal hij meer timide worden. En hij zal zijn hersenen en energie niet gebruiken om het onbekende te onderzoeken, maar om manieren te vinden om de druk die we op hem leggen te ontwijken."

~John Holt~, (1923-1985) American Educator, How Children Learn

"Als je die baby de hele tijd draagt…”

door Pam Leo

"Het belangrijkste opvoedingsgebruik dat aangenomen moet worden voor de ontwikkeling van emotioneel en sociaal gezonde zuigelingen en kinderen is het dragen van de pasgeborene / zuigeling op het lichaam van de moeder / verzorger, de hele dag ..." -- James Prescott, Ph.D.

Iedere moeder die ooit een kraamfeest (of kraamvisite) heeft gehad, heeft waarschijnlijk wel eens iemand horen zeggen: "Ik zou willen dat ze dat hadden toen mijn kinderen klein waren." Om een of andere reden, stoorde het mij altijd om dat te horen en ik nam me voor dat ik dat nooit zou zeggen over al die nieuwe babyspullen. Ik heb mijn voornemen gehouden tot mijn eerste kleinkind was geboren. Tegen die tijd had ik veel onderzoek gedaan naar het belang van het dragen van baby's en de voordelen van fysiek contact, en ik wist dat we een sling moesten hebben voor deze baby. Ik wilde mijn kleinkind die nabijheid geven die ik mijn eigen kinderen niet genoeg had gegeven, want mij was geleerd dat ik ze dan zou verwennen.

Ik bestelde "The New Native" babydrager via een advertentie in Mothering (red. amerikaans tijdschrift). Aangezien we allemaal samenwoonden, kreeg ik de kans om te zien hoe mijn dochter mijn kleindochter vaak droeg, en ik had zelf heel veel kans om haar te dragen. Ik had de kans om met mijn eigen ogen te zien wat ik gelezen had over "babywearing". Ze kreeg borstvoeding in haar draagdoek, en ze sliep in haar draagdoek. Ze was volkomen tevreden en ik had nog steeds beide handen vrij om te doen wat ik moest doen.

Wat een win-win: een gelukkige baby, een gelukkig opvoeder. Behalve als ze honger had en alleen borstvoeding aan haar behoefte kon voldoen, was ze erg tevreden in haar draagdoek, of het nu papa, mama of oma was die haar droeg. Het dragen van je baby in een doek veranderd je ervaring met het opvoeden van je kind volkomen.

Draagdoeken kunnen niet echt uigeroepen worden tot nieuwe "baby gadgets," want zij worden gebruikt in vele andere culturen over de hele wereld voor vele jaren. Echter, in Noord-Amerika, zijn ze iets nieuws. Telkens wanneer een van ons mijn kleindochter droeg in een openbare plaats, stopten mensen altijd om ons te vragen over de draagdoek en ze verwonderden zich over deze geweldige "nieuwe" manier van dragen. Baby's willen en moeten "in onze armen" zijn en ze laten dat weten. Een baby die huilt in een wandelwagen wordt meestal tevreden op het moment dat hij of zij is opgepakt en wordt vastgehouden. Ik zie vaak ouders die een baby in een arm hebben en met moeite met de lege hand de wandelwagen duwen!

In tegenstelling tot wat we hebben geleerd te geloven, toont onderzoek aan dat baby's die worden vastgehouden en waarbij aan hun behoefte om vastgehouden te worden, wordt voldaan in hun eerste jaar niet te aanhankelijk en afhankelijk worden. Ze huilen veel minder en ze groeien op tot gelukkigere, meer intelligente, meer onafhankelijke, meer liefdevolle en meer sociale baby’s dan baby’s die veel tijd besteden kinderstoelen, schommels, bedjes, en alle andere plastic babyspullen die baby's tijd met menselijk contact verminderen. We hadden al die babyspullen voor mijn kleindochter en ze zat gedurende een korte tijd in elk van hen, maar ze bracht het grootste deel van haar babytijd door in haar draagdoek, want daar was ze het gelukkigst, en wij hielden ervan om haar te dragen en haar dicht bij ons te hebben.

Veel nieuwe ouders kopen een draagdoek of ontvangen er een als geschenk en uiteindelijk wordt het niet gebruikt omdat ze het niet goed kunnen krijgen voor henzelf en de baby. Ik heb ouders horen zeggen dat ze een sling een keer hebben geprobeerd, maar dat de baby het niets vond en dus gebruikten ze het niet overnieuw. In andere culturen weten ouders hoe ze een sling moeten gebruiken, omdat ze als kinderen opgroeide met het gebruik van een sling en ze droegen hun broers of zussen zelf in slings. Omdat het gebruik van een sling nieuw is in onze cultuur, hebben de meeste van ons hulp nodig bij het confortabel gebruiken van de sling voor onszelf en de baby. Omdat ik enthousiast ben over het gebruik van babyslings - gebaseerd op zowel mijn onderzoek als mijn persoonlijke ervaring – geef ik in mijn workshops vaak demonstraties in het gebruik van een sling. Ouders zijn enthousiast als ze leren hoe comfortabel en gemakkelijk het kan zijn om te voldoen aan hun baby’s behoefte en toch nog aan hun eigen taken kunnen toekomen.

Slings zijn anders dan buikdragers. Een sling is als een hangmat. Van pasgeborene tot de zit-fase, de wervelkolom is beter ondersteund in een sling, omdat hun gewicht wordt verdeeld over de lengte van de wervelkolom. Buikdragers houden de baby rechtop en de benen hangen naar beneden, dit kan de rug belasten, omdat het hele gewicht van de baby aan de basis van de ruggengraat komt.

Er zijn vele stijlen en merken van slings. Terwijl "The New Native Baby Carrier" mijn persoonlijke favoriet is , is de beste sling er een die je het meest comfortabel vind. Het is handig om meerdere te proberen en om iemand te hebben die met het gebruik van die slings bekend is. Als jij het niet fijn vindt, zal je baby het ook niet fijn vinden. De twee belangrijkste dingen die ik ouders vertel over het gebruik van een sling zijn: 1) als de billen van de baby lager zijn dan uw navel, dan is de sling te laag en zal je rugpijn krijgen, 2) elke keer dat je de baby in de sling doet, moet je rondlopen tot de baby op haar gemak is.

Met het dragen van een baby, bieden we meer dan het vertrouwde geluid van onze hartslag en onze stem en het contact en de warmte van ons lichaam. Volgens onderzoek van James Prescott (een ontwikkelingsstoornis neuropsychologist en cross culturele psycholoog) is "vestibulaire-cerebellaire stimulatie (dat gebeurt er als we onze baby's dragen) het belangrijkste sensorische systeem voor de ontwikkeling van "fundamenteel vertrouwen" in de hechting tussen moeder en kind. Het is de biologische en psychologische basis voor alle andere menselijke relaties." We hebben geleerd dat het dragen van baby's een essentieel onderdeel is van de aard van de biologische plan voor de moeder-baby hechting, en dat dit essentieel is voor de ontwikkeling van vertrouwen, empathie, mededogen en geweten. Het dragen van een kind in een sling, het kind constant menselijk contact geven en borstvoeding op vraag zijn het biologische ontwerp voor een optimale fysieke, intellectuele en emotionele ontwikkeling van de mens. Onderzoek bevestigt dat het dragen van baby’s de intelligentie ontwikkeld alsmede het vermogen tot vertrouwen, affectie, intimiteit, liefde en geluk. Antropoloog Ashley Montagu verwijst naar de draag-fase, of "in de armen zijn"-periode, als de "externe draagtijd" die het kind nodig heeft voor zijn / haar ontwikkeling. Er is zelfs een merk sling met de naam “Womb with a view” (red. ‘baarmoeder met een uitzicht’ vrij vertaald).

Onlangs was ik het gebruik van een sling aan het demonstreren in een workshop toen een van de vaders het volgende verhaal met ons deelde. Op een van zijn reizen naar het eiland Haïti, zag hij een zeer radeloze vader het ziekenhuis binnenkomen met een pasgeboren baby's wiens moeder was overleden bij de bevalling. De vader’s grootste zorg was "wie gaat deze baby dragen". Het is onwaarschijnlijk dat deze vader het wetenschappelijk onderzoek had gelezen over het belang van het dragen van baby's. Maar toch wist hij dat dat het was wat zijn baby het meeste nodig had. De vader in mijn workshop vertelde over zijn verbazing te zien dat vele kinderen amper genoeg te eten hadden, weinig kleren hadden, geen schoenen hadden , geen speelgoed, en toch waren het een van de gelukkigste kinderen die hij ooit had gezien. Als baby's werden deze kinderen de hele dag gedragen als onderdeel van de natuurlijke en liefdevolle opvoeding beoefend in hun cultuur.

Tientallen jaren lang hebben we geleerd dat het dragen van baby’s ze te veel “verwend”, hoewel in een groot deel van de wereld een baby altijd, de hele dag word en werd gedragen, zo of in een sling, totdat zij kan lopen. In cross-culturele studies over kinderopvoeding, constateerde James Prescott dat de landen die het minst gewelddadig zijn, de landen zijn waar het dragen van baby's voortdurend plaatsvindt op het lichaam van de moeder / verzorger. De Verenigde Staten heeft het hoogste percentage van criminaliteit en geweld in de wereld en heeft het laagste aantal baby’s dat voortdurend gedragen wordt. Bestaat er een verband?

Het voldoen van onze baby's biologische behoefte aan menselijk contact gaat niet om het volgen van een bepaalde opvoeding-filosofie. Het gaat om het eren van en het aanpassen aan het biologische plan van de natuur voor een optimale ontwikkeling van de mens. Onze baby’s in bijna constant menselijk contact houden voor negen tot twaalf maanden kan klinken als een onmogelijk doel in de moderne samenleving. Slapen met onze kinderen voorziet in dat contact ‘s nachts. Hen vasthouden of dragen in een sling zorgt ervoor dat ze meer menselijk contact krijgen die ze nodig hebben. Nu uit onderzoek is gebleken dat het vasthouden van baby's niet "verwennen" is, maar in feite dát is wat ze het meest nodig hebben, doen we er verstandig aan om te luisteren naar ons hart en "de baby altijd te dragen."

Pam Leo is een ouder-coach in Gorham, Maine. Ze studeerde en gaf les in menselijke ontwikkeling voor meer dan 25 jaar. Zij is een moeder, een oma, een ouder-coach, bevallingscoach, een doula, een schrijver voor Parent & Family, een motivational speaker over ouderschap en bevalling, en een sponsor van educatieve evenementen. Haar levenswerk is "bijdragen tot het creëren van een samenleving waarin alle ouders de informatie, middelen en ondersteuning hebben om kinderen op te voeden die gebruik kunnen maken van de belofte van hun potentieel." Voor meer informatie om haar workshops bijwonen of voor het plannen van een workshop in uw omgeving kun je contact opnemen met Pam Leo:  (207) 839-6478 .

Pam Leo
Connection Parenting
Optimal Child Development

Hieronder de originele versie:

"If You Hold That Baby All The Time..."

by Pam Leo

"The single most important child rearing practice to be adopted for the development of emotional and social healthy infants and children is to carry the newborn/infant on the body of the mother/caretaker all day long..." - James Prescott, Ph.D.

Every mother who has ever had a baby shower has probably heard someone say, "I wish they had made something like that when I had my babies." For some reason, it always annoyed me to hear that and I vowed I would never say that to any expectant mother about any new baby gadget. I kept my vow until my first grandchild was born. By then I had done so much research on the importance of carrying babies and the benefits of keeping them in close physical contact, I knew we had to have a sling to carry this baby. I wanted my grandchild to have the holding my own children didn't get enough of, because I was taught to believe it would spoil them.

I ordered "The New Native" baby carrier from an ad in Mothering. Since we all lived together, I had lots of opportunities to see my daughter "wearing" my granddaughter, and I had lots of opportunity to wear her myself. I was able to learn first-hand what I had read about "babywearing". She nursed in her sling, and she napped in her sling. She was totally content and I still had both hands free to do whatever I needed to do.

What a win-win: happy baby, happy caregiver. Unless she was hungry and only nursing could meet her need, carrying her in the sling would always make her happy, whether it was Mom or Dad or Grandma doing the carrying. Wearing your baby in a sling completely transforms the experience of parenting an infant.

Now slings could hardly be called "new baby gadgets," since they have been used in many other cultures around the world for millions for years. However, in North America, they are something new. Whenever one of us was wearing my granddaughter in a public place, people would always stop to ask us about the sling and marvel at this great "new" way of carrying babies. Babies want and need to be "in arms" and they let us know that. A baby crying in a stroller usually becomes content as soon as he or she is picked up and held. I often see parents carrying a baby in one arm and struggling to push an empty stroller with the other!

Contrary to what we have been taught to believe, research shows that babies who are held and carried all the time and get their need for touch well-met in their first year do not become clingy and overly dependent. They cry much less and they grow to become happier, more intelligent, more independent, more loving and more social than babies who spend much of their infancy in infant seats, swings, cribs, and all the other plastic baby-holding gadgets that don't provide babies with human contact. We had all those baby-holders for my granddaughter and she spent a little time in all of them, but she spent most of her infancy in her sling because she was happiest there, and we loved carrying her and being close to her.

Many new parents buy a sling or receive one as a gift and end up not using it because they can't figure out how to get themselves and the baby comfortable. I've heard parents say they tried a sling once, but the baby didn't like it so they just never used it again. In other cultures, parents naturally know how to use slings, because as children they grew up seeing slings used, and wearing their siblings in slings. Since slings are new to our culture, anyone just being introduced to using a sling will usually need someone to show them how to get themselves and the baby comfortable. Since I am passionate about the use of baby slings - based on both my research and my personal experience - I often demonstrate the use of slings in my parenting classes. Parents are thrilled when they learn how comfortable and convenient it can be to meet their baby's needs and still do all the other things they need to do.

Slings are different than front carriers. A sling is like a hammock. From newborn to the sitting-up stage, babies' spines are best supported in slings because their weight is distributed along the length of the spine. Front carriers that hold the infant upright with their legs hanging down, can stress the spine because they put all the baby's weight at the base of the spine.

There are many styles and brands of slings. While "The New Native Baby Carrier" is my personal favorite, the best sling is the one you are most comfortable wearing. It is helpful to try several and have someone who is comfortable using each one show you how to use it. If you aren't comfortable, your baby won't be either. The two most important things I tell parents about using a sling are: 1) if the baby's bottom is below your belly button, the sling is too low and your back will hurt; 2) each time you put the baby in the sling, you will need to walk around until the baby settles in. Babies like and need movement.

When we wear/carry a baby, we are providing more than the comfort of the sound of our heartbeat and voice and the touch and warmth of our body. According to research by James Prescott, a developmental neuropsychologist and cross cultural psychologist, "vestibular-cerebellar stimulation (which happens when we carry our babies) is the most important sensory system for the development of "basic trust" in the affectional bonding between mother and infant. It establishes the biological and psychological foundations for all other human relationships." We have learned that carrying infants is a vital part of nature's biological plan for mother-infant bonding, and that it is critical to the development of trust, empathy, compassion and conscience. Carrying or wearing an infant in a sling, keeping the infant in constant human contact, and breast feeding on demand are the biological design for optimal physical, intellectual and emotional human development. Research confirms that carrying human infants develops their intelligence and their capacity for trust, affection, intimacy, and love and happiness. Anthropologist Ashley Montagu refers to this carrying stage, or "in arms" period, as the "external gestation period" the infant needs to complete his/her development. There is even a brand of sling called "Womb with A View."

Recently when I was demonstrating the use of a sling in a parenting workshop, one of the fathers shared the following story. On one of his trips to the island of Haiti, a very distraught father came to the hospital carrying a newborn whose mother had died in childbirth. The father's biggest concern was "who will carry this baby". It is unlikely that this baby's father had read the scientific research on the importance of carrying babies. Yet he knew it was what his baby needed most. The father in my workshop told of his amazement at seeing many children there who had barely enough to eat, few clothes, no shoes, no toys, and yet were some of the happiest children he had ever seen. As babies these children were carried all day long as part of the natural and loving parenting practiced in their culture.

For decades, we have been taught to believe that holding babies too much "spoils" them, even though in much of the rest of the world, babies are and always have been carried or worn in a sling all day until they could walk. In cross-cultural studies of child rearing practices, James Prescott found that the countries that are the least violent are the countries where babies are constantly carried or worn on the body of the mother/caregiver. The United States has the highest rate of crime and violence in the world and it has the lowest number of constantly carried babies in the world. Is there a connection here?

Meeting our infant's biological need for human contact is not about following a particular parenting philosophy. It is about honoring and adhering to nature's biological plan for optimum human development. Keeping our infants in almost constant human contact for nine to twelve months may sound like an impossible goal in modern society. Sleeping with our infants provides that contact at night. Holding them or wearing them in a sling will give them more of the human contact they need. Now that research has shown that holding babies does not "spoil" them, but is, in fact, what they need most, we would be wise to listen to our hearts and "hold that baby all the time."

Pam Leo is a Parent Educator in Gorham, Maine. She has been a student and teacher of human development for more than 25 years. She is a mother, a grandmother, a parent educator, childbirth educator, a doula, a feature writer for Parent & Family, a motivational speaker on parenting and birth, and a sponsor of community education events. Her life work is to "help create a society in which all parents have the information, resources and support to raise children who can realize the promise of their potential." For more information on attending her workshops or scheduling a workshop for your place of business, contact her at  (207) 839-6478 .

Terug van de weeg. Liv weegt 10,92 kg voor 75,3 cm. Dit wil zeggen met haar gewicht op percentiel 90!!!! terwijl haar lengte mooi op percentiel 50 zit.

Liv wordt dus op dieet gezet. Niet teveel tussendoortjes, nog geen yughort en plattekaas en gematigde porties.

Liv is ne gemakkelijke eter, blijkbaar iets TE gemakkelijk. 't kind zal ook nooit uit zichzelf stoppen met eten, meestal zijn wij (mama en papa) degene die beslist dat ze nu echt wel genoeg heeft gehad.

Maar nog geen paniek, ze loopt nog niet, en eens ze zal lopen komt het vanzelf wel goed. Zo hebben ze ons toch wat gerustgesteld bij kind en gezin.

BTW: Wij vinden Liv trouwens niet dik (wel zwaar, maar dit terzijde), wij vinden haar super schattig hoe ze nu is.

Hieruit voortvloeiend kwam onze voorliefde voor unschooling. Dit wil zeggen dat je je kind volgt in wat het wil leren. Kinderen weten zelf wanneer ze willen leren lezen, schrijven, rekenen enz... En als ze het willen gaat het makkelijker en sneller en vooral zonder stress. Poeh, ik weet nog, járen geleden zag ik een docu over dit soort onderwijs: Iederwijs. Pff, wat vond ik dat onverantwoord. Maar nu kan ik zo goed die visie begrijpen en eigenlijk is daarmee regulier onderwijs geen optie meer voor ons. Misschien heeft het ook te maken met het feit dat ik kinderen (en mensen?) voorheen vooral vanuit het negatieve bekeek. 'Kinderen doen alles om hun zin te krijgen' of 'Kinderen willen je gewoon uitdagen'... Ik kan me niet meer voorstellen dat ik dát ooit gedacht heb. Nu zie ik kinderen die van nature nieuwsgierig zijn, kinderen die van nature goed willen doen, kinderen die van nature lief gehad willen worden.

Nigel heeft me echt laten zien hoe leergierigheid werkt en hoe fenominaal mooi het is. Zo kan Nigel alle automerken. Gewoon door ons te vragen als we er langsliepen, of door filmpjes te bekijken op YOUTUBE. Binnen een week kon hij de meest voorkomende merken opnoemen. En nu ook de minder bekende.

Mooi hoor, die kinderen...

Alle samenvattingen zijn gemaakt in de vorm van een mindmap met behulp van het programma Mindjet MindManager. Klik op één van onderstaande links om de samenvattingen van de literatuur behorende bij de betreffende cursus (in leerjaar 2007-2008) in .PDF formaat en in origineel .MMAP formaat te downloaden.

• Psychologie van Opvoeding & Onderwijs
  (Gazzaniga, M.S. & Heatherton, T.F. (2006). Psychological Science (2nd edition). London: W.W. Norton)
   
• Inleiding Orthopedagogiek: Leren & Ontwikkeling
  (Deutsch-Smith, D. (2007). Introduction to special education: Making a difference (6th edition). Boston: Allyn & Bacon)
   
• Inleiding Orthopedagogiek: Gezin & Gedrag
  (Schaffer, H.R. (1998). Making decisions about children. Oxford: Blackwell Pub)
   
• Inleiding Onderzoeksmethoden
  (Janssens, J.M.A.M. (2006). Ogen doen onderzoek (10e druk). Amsterdam: Harcourt)
   
• Geschiedenis van Opvoeding & Onderwijs
  (Bakker, N., Noorman, J. & Rietveld-van Wingerden, M. (2006). Vijf eeuwen opvoeden in Nederland. Assen: Van Gorcum)
   
• Filosofie van Opvoeding & Onderwijs
  (Reader)
   
• Beschrijvende Statistiek
  (Peet A.J.J. van, Wittenboer, G.L.H. van den & Hox, J.J. (2004). Toegepaste statistiek: Beschrijvende technieken. Groningen: Wolter-Noordhoff)

Het spreekt voor zich dat ik deze documenten “met de grootste zorg geschreven heb, maar dat ik de juistheid van de informatie in deze documenten niet kan garanderen”. Kortom, gebruik op eigen risico!