Two of the best performers I have ever seen live, amazing voices, and killer shows.  Make sure you get yourself out to this show no matter what it takes.

If you noticed, I added a new page at the top of this blog.  "Free Tracks."  Pretty self-explanatory.

I'm gearing up to release my mixtape Bring Me the Head of Zilla Rocca on September 23 (pluggin'!).  While this allows me to stress out and lose sleep until everything is a 'go, it doesn't change the fact that my archives are getting thick.  We at Beat Garden are nowhere near the likes of Madlib or Kool Keith, but there's enough proper bangage in the hard drive that never made it to a centralized place (outside of the Media section on www.beatgardenentertainment.com)

As a compulsive task-driven Virgo who fiends for a uniformed, centralized home for all things, it makes sense that I have a place here at Clap Cowards for that "ol' robotic, futuristic, George Jetson" batch of crap which may or may not have seen the light of day on other sites throughout the year(s).

If you already have downloaded a bunch of these songs, THANK YOU!!!  If not, here's a quick synopsis as to why the hell we recorded these songs in the first place:

1.  Jamie Lidell "A Little Bit More (Zilla Rocca Remix)"-- The funkiest white boy this side of Ad Rock, Jamie's album Multiply felt like everything Justin Timberlake wished he could've done in the studio if he read blogs and liked Otis Redding.  I decided to write one of the most misognynistic raps over this ill beatbox loop and tie it into Jamie's hook.  Apologies to all girls named Michelle who work for minimum wage.

2.   Nas "Hope (Zilla Rocca Remix)"--I remember calling out from work one day and spending my entire morning remixing this song from Nas' Hip Hop is Dead.  I happened to be one of three winners over at SpineMagazine.com for this remix for a contest they ran late '06, a huge achievement for a nerd like me!  The sample I used is from one of the biggest indie rock bands of all time--can you guess the band and song?  This is one of the more stripped down beats I ever made, so when the Wild Style drum loop pops up, it's more memorable.  Unless you've never seen Wild Style, in which case I umm...well...oooh...yeah.  Check it out.  

3.  Amy Winehouse  "Back to Black (Zilla Rocca remix)"--Everyone rapped over "Rehab," but this song is so beautiful, heartbreaking, and chilling, I couldn't believe people fell for the song about Amy's ongoing coke habit.  I had the Winehouse record a few months before it dropped in the states and was blown away--sure, she ripped of fSharon Jones and the beehive girl groups of the 60s, but the songs are wonderfully written, the mix is rustic and nuanced, and the drums and horns got more swing than Ken Griffey.  Amy's hook is simply painful and vivid, so I tried to make up a story about true love that is forced to die, hence the military love triangle theme.  People picked up this song all over the internet at the height of Winehouse Mania--it's really weird. 

4.  D'Angelo "She's In My Hair (Zilla Rocca Remix)"--Brown Sugar was the first R&B album I ever loved (Don't Be Cruel and Boyz II Men's first tape are close second's).  I listen to Voodoo at least once every other week at work.  A couple months back, I read a harrowing piece on D'Angelo in SPIN about how he's devolved into an overly self-concious, drug addicted, overweight mess who was snakebitten by his sexpot image and the praise other people received for Voodoo (?uestlove, James Poyser, Dilla, etc).  I found this live cover of Prince's "She's In My Hair" on a mix CD a DJ put together of D's work last year and had it floating around in my iPod.  Last month while chilling with 2ew Gunner on the beach in Rhode Island being forced to stare at scantily clad 16 year olds, this song came on randomly.  R&B sucks when D'Angelo isn't dropping albums.   

5.  Portishead "Machine Gune (Zilla Rocca Remix)"--Arguably the best thing to come out of the 90s after day glo scrunchies, Portishead dropped this smash mouth metallic single earlier this year.  The choppy war drums were inspired by Marley Marl and BDP, so why not get your rhyme on?  My remix popped up on some college radio playlist, which again was very weird.  And I received my first piece of negative feedback from some random blogger who completely trashed my lyrics in favor of....Lil' Wayne.  You be the judge.

6.  Three Six Mafia  "Stay Fly (Zilla Rocca Remix)"--I did this as a one off for some Canadian indie label's website 2 years ago. They posted the original sample and urged people to flip it anyway they wanted.  Why not chop it up and make it the backdrop for a song that asks instructs you to "smoke all night, drink all day" because "that to me is the American way"? 

7.  Clean Guns "Neighborhood Watch Freestyle" (unreleased)--I think this was from the Yadibox sessions.  Sometimes me and Nico just throw on a beat and empty out our rhyme books.  This was one of those instances over an Alchemist instrumental.  On second listen, we're lyrically dropping some deep shit for a throwaway mixtape song.  Nico KILLS this jawn:  "Pockets depressed with I.O.U's, and bookies and loan sharks like 'I know you'."  That shit gives me the chills.

8.  Zilla Rocca "One Crazy Night"--This is obviously the sample source for Gnarls Barkley's "Crazy" taken from the soundtrack for "The Good, The Bad, and the Ugly" if I remember correctly.  I used the technique of writing the first things that came to mind over this beat, so this whole thing was probably written and recorded start to finish in under a half hour.  I'm really lazy. 

9.  Zilla Rocca "Throw the Water On Them Freestyle"--Jeff posted this beat when the Busta single first dropped earlier this summer and dared a rapper to get busy on it.  Two months later, I answered the call.  Truthfully, I could've killed this one a bit better and maybe added a hook to break up the 92 bars.  Busta owns this one though--that line about staying fresher than dudes up in a Cressida is bananas!

Don't forget to click HERE to go rate and comment on my youtube page! Thanks!

La deuxième et dernière journée du festival Rock en Seine avait une programmation qui ne nous a pas laissé une minute de répit. Nous avons enchainé les concerts jusqu'à la terrible nouvelle nous annonçant que la surdouée et déjantée Amy Winehouse n'assurerait pas son show. Prévue comme tête d'affiche, elle a attiré une foule de fans qui a dû se contenter des tout de même grandioses prestations des Raconteurs et de Justice.

Notre programme de la journée s'est déroulé comme suit :

Jamie Lidell

Jamie Lidell, c'est d'abord une voix, superbe, puissante, qui peut se permettre de multiples variations avec une impeccable justesse. Après quelques essais de formations de groupes (Subhead et Super_Collider), c'est en solo que ce dandy à lunettes perce définitivement, imposant son style funky. Les trente première minutes du concert ont été ultra décevantes pour nous, amateurs de ses chansons soul. Il a emmené son public dans une autre dimension en jouant avec sa table de mixage, triturant ainsi les sons tout en posant par moments sa voix qui n'était alors que beats. Quand Gonzales, talentueux pianiste et grand ami de Jamie Lidell, est enfin arrivé sur scène, la prestation est devenue beaucoup plus intéressante : un trio de piano, batterie et chant génial où l'interprétation de son tube Another Day a réveillé le public.

(The Jon Spencer) Blues Explosion

Groupe new-yorkais, The Jon Spencer Blues Explosion (JSBX ou JSBE), tire ses influences du blues, du rock-garage, du punk et du rythm'n'blues voire parfois du hip hop et de l'électro. Pas fan du tout de ce genre de musique, j'ai assisté à une performance qui n'a pas du tout éveillé ma curiosité pour en connaitre davantage sur eux ou leur musique. Bruyants, violents et sauvages, leurs sons m'ont laissée de marbre avec la folle envie de passer au concert suivant... Cependant, aux dires des professionnels du rock, ce groupe est, parait-il, excellent dans son domaine, alors avis aux amateurs !

The Roots

Adulés par la critique depuis leur apparition en 1987, The Roots se singularisent par un hip hop teinté de jazz et de soul. A l'occasion de la sortie de leur nouvel album Rising Down, ils ont investi la scène de Rock en Seine avec un dynamisme et un professionnalisme que le public a salué. Je ne connaissais pas ce groupe n'étant pas une fan de hip hop ni de rap, et pourtant, les reprises de certaines chansons m'ont séduite, fascinée par leur instrumentation et leur présence à la fois classe et entrainante. Très généreux, ils ont offert à leurs fans plus d'une heure de sons entièrement acoustiques.

Kate Nash

Multi-instrumentaliste, l'anglaise Kate Nash compose des chansons qui proposent un étonnant mélange d'histoires romancées de sa propre vie amoureuse et de contes de fées déchues mettant en scène des personnages déjantés à la Tim Burton. Un monde imaginaire et une fille romantique au service de délicates comptines pop. Son premier album, est une jolie succession de douces mélodies mi-pop mi-folk dont la plus connue, Foundations, a séduit de nombreux fans. Son concert était à l'image de ses textes aux intonations d'une post-adolescente naïve et rêveuse : une prestation mielleuse et hésitante, manquant clairement de maturité. Décevant.

The Raconteurs

Jack White, chanteur, guitariste et pianiste des White Stripes, forme il y a deux ans le supergroupe The Raconteurs, accompagné de trois amis de la scène rock ayant eux aussi déjà eu leur propre succès. Avec Brendan Benson, le guitariste du groupe, ils écrivent la première chanson : Steady, As She Goes, fleuron de leur premier opus Broken Boy Soldiers. Savant mélange de mélodies blues et folk, de riffs endiablés et surtout de musique rock, les membres ultra classe du groupe, se sont accaparés le public de Rock en Seine. Notre engouement pour The Raconteurs s'est confirmé : leur concert était impeccable et professionnel, leurs vibrations musicales communiquaient leur passion et leur plaisir. Pendant près d'une heure trente, ils nous ont fait découvrir leur nouvel album Consolers Of The Lonely, à la fois percutant et nostalgique, dans la lignée du premier. Un excellent moment !

Déçus par l'annulation du concert d'Amy Winehouse prévu juste après, les fans de rock se sont rabattus sur le show de Justice que nous n'avons pas suivi.

http://www.jamielidell.com/

http://www.myspace.com/jamielidell

http://thejonspencerbluesexplosion.com/2008/

http://www.myspace.com/jsbluesexplosion

http://www.theroots.com/

http://www.myspace.com/theroots

http://katenash.artistes.universalmusic.fr/

http://www.myspace.com/katenashmusic

http://www.theraconteurs.com/

http://www.myspace.com/theraconteurs

http://fr.myspace.com/etjusticepourtous

http://www.amywinehouse.co.uk/

]]> http://pepperjacked.wordpress.com/?p=121 Tue, 19 Aug 2008 02:51:29 +0000 pepperjacked http://pepperjacked.pt-br.wordpress.com/2008/08/18/incoming-2/ This is your official announcement that summer is almost over - get thee to the beach.

Added to the A-LIST:

The English Beat
Finch
Jamie Lidell
The Juan MacLean
Pendulum
Street Dogs
The Toadies
Weezer

Donderdag

Nooit eenvoudig om koud de tent te worden ingegooid. Maar het Britse Red Light Company (Club) zette desondanks een meer dan respectabele prestatie neer als opener. Poprocksongs met pit is wat zij serveerden. Zanger-gitarist Richard Frenneaux heeft alvast de manieren om Wembley stadium aan te kunnen.

In de Marquee ging Kaizers Orchestra meteen voor het hoogste podium. Met de van hen intussen bekende mix van rock- en volksmuziek werd het publiek moeiteloos ingepalmd. De klassieke gasmaskers, olievaten en autowielvelgen zorgden voor de visuele kick. De muziek deed de rest.

De Chateau had plaats geruimd voor A Mountain Of One. Met overduidelijke invloeden van Pink Floyd (de afsluiter was meer dan een vingerwijzing naar Great Gig In The Sky) en een zanger die het beste van John Cale en Jim Kerr (van Simple Minds) in zich probeert te verenigen, was dit een behoorlijke gig. Niet genoeg voor een finale, maar desondanks erg leuk.

Wie duidelijk voor de medailles ging waren Pigeon Detectives. Een overvolle Marquee zou hem daar moeten brengen. Algauw kwam het déjàvugevoel echter de kop opsteken. Ondanks het nieuwe album is er sinds hun doortocht vorig jaar niet meteen veel veranderd. Het ontbreekt de nieuwe songs aan karakter en body, ook al blijft zanger Matt Bowman nog steeds tot het gaatje gaan, het podium afdwijlen, de microfoon rondslingeren en in het publiek duiken. Dat verdient een zeven voor inzet, maar het geheel wordt er ondanks het enthousiasme van het publiek niet door gered.

Voor Motek (Wablief) is postrock het stadium “post” duidelijk nog niet voorbij. Hun eigenwijze versie wordt met verve gebracht. Vooral het heerlijk uitgesponnen De Vlucht kon ons erg bekoren. Ook al zat het geluid niet altijd perfect, dit verdiende misschien wel edelmetaal.

Op donderdag was het goud weggelegd voor Santogold (Dance Hall), die haar aanstekelijke mengeling van allerlei genres smaakvol en strak wist te brengen. Met twee militair opgeleide en synchroon opererende danseressen/backing vocalists, een dj en een band die afwisselend het voortouw namen en Santi White zelf die haar songs liet knallen, was de aanspraak die zij op de medailles maakte meer dan terecht. Of het nu I’m A Lady was, Say Aha of L.E.S. Artistes, band en dj maakten van dit optreden een vroeg feestje.

In de Chateau viel Little Dragon lichtjes door de mand. De Zweden bleken eerder een grote draak en de opkomst was daarmee dan ook recht evenredig.

Het trio Menomena “houdt van samenzang en verafschuwt ernst”. Woorden uit het door u gekende weekblad gesponsorde programmaboekje die duidelijk heel wat nieuwsgierigen naar de Chateau hadden gelokt. De samenzang was inderdaad prominent aanwezig, maar de humor was echter ver zoek en ondanks enkele betere momenten waarin het tegendraadse het won van het doordeweekse zal dit optreden in de annalen der vergetelijken verdwijnen.

Hoewel de laatste cd van British Sea Power niet echt tot onze favorieten behoort, konden we het niet laten om toch een kijkje te gaan nemen in de Club. En aanvankelijk leek onze mening bevestigd te worden. De songs kabbelden gezapig over het met scheepsvlaggen gedecoreerde podium. De power leek ver zoek.

Maar na Waving Flags kwam daar verandering in. Het zeil werd samen met het niveau de nok in gehesen zodat we nog prima versies te horen kregen van onder andere No Lucipher. Ook afsluiter The Spirit Of St. Louis verdiende op zijn minst een vermelding. Na een wat makke start werd er toch nog een toptijd neergezet.

De grote winnaar van de eerste dag kwam uit een eerder onverwachte hoek. Niet dat we van Iron & Wine (Club) geen kwaliteit verwachtten. Integendeel zelfs. Maar de mate van perfectie waarmee hier werd gemusiceerd, benaderde een spookachtig grote klasse. Met zijn band (met daarin zijn zus Sarah op viool) wist hij zijn fans te betrekken bij de magische kring die hij met zijn muziek aanlegde.

Met Woman King werd de toverkracht opgewekt. Elk detail, van het kleinste belletje tot de basdrum, zat perfect zodat niemand ook maar iets hoefde te missen. Je zou The Devil Never Sleeps en Wolves (Song Of The Shepherd’s Dog) als hoogtepunten kunnen noemen, maar dat zou de andere nummers, die vaak naadloos in elkaar overliepen, onrecht aandoen.

Wie vertrouwd is met Drive-By Truckers, wist waaraan hij zich kon verwachten in de Chateau. Voor nuance was er niet meteen erg veel plaats, ook al bleek hun laatste album toch meer gediversifieerd dan de voorgangers. Afwisselend namen Mike Cooley en Patterson Hood het voortouw. Het was uiteraard weer lekker rocken met nummers als Self Destructive Zone, maar de vonken die er bij deze band soms vanaf springen, leken toch te ontbreken.

Flaming Lips-shows (Marquee) zijn vermaard voor hun levendigheid en animo, maar zowat iedereen wist dat er confettikanonnen zouden zijn, dat Wayne Coyne een rondje over het publiek zou maken in een ballon en dat er teletubbies en aliens aan de zijlijn zouden staan. Dan blijft er enkel nog de muziek en hoewel Race For The Prize en pakweg Yoshimi Battles The Pink Robots nog steeds prima nummers zijn, werd er verder gekozen voor meer obscuur werk, dat aan het festivalpubliek volledig voorbijging. Neem daarbij de wat mank lopende klank in de Marquee en deze doortocht kon niet meteen een succes genoemd worden.

Als je een groep omschrijft als Battles zonder gitaren, zou dat niet echt eerlijk zijn. Holy Fuck (Chateau) gebruikt gedeeltelijk dezelfde middelen: synths, samplers en stemvervormers, maar hun ritmesectie is klassiek en zorgt voor een pompend ritme dat de vermoeide oogleden moeiteloos open hield. Het geheel werd daardoor minder mathematisch, melodieuzer en vooral behoorlijk funkier. Dit was een aangename verrassing als afsluiter van de eerste dag.

Vrijdag

State Radio (Marquee) mocht de kop van de tweede dag afslaan. Leuk idee, die samensmelting van reggaeritmes, pop en soms zelfs tegen metal aanschurkende rock. Alleen jammer dat niet alle liedjes even mooi uitgewerkt zijn. Desalniettemin loont het vast de moeite om dit bandje uit Boston te blijven volgen.

Zucht, alweer een duo met gitaar en drums in de Chateau. Maar voorwaar, The Dodos zijn effectief anders. U hoeft de ogen niet weg te laten draaien. Een akoestische gitaar en een drummer die enkel gebruik maakt van een snare, drie toms en wat cimbalen, maken van dit bandje iets echt origineels. Ons doet het nog het meest aan Eyeless In Gaza denken, een obscure jarentachtigband die het ook met enkel die beperkte middelen deed en de underground nooit is ontstegen. Meric Long verpakte zijn stem ook in galm en de drums – Joe Haener stond het duo bij op vibrafoon en vuilbak – zijn erg naakt en basic. Dit was zonder enige twijfel dé ontdekking van vrijdag.

Nina Nastasia moest haar voorgangers in de Chateau doen vergeten, maar het adrenalinegehalte zat daar duidelijk nog te hoog, waardoor haar eenzamehartensongs tenonder gingen in het festivalgeweld.

Voor Girls In Hawaii was Pukkelpop een thuismatch. De Vlaamse leeuw heeft deze Walen immers al lang in zijn hart gesloten en de Marquee barstte dan ook uit zijn voegen. Terecht, zoals bleek, want de heren spraken niet alleen een aardig mondje Nederlands, hun muziek sprak bovendien boekdelen van encyclopedisch formaat.

Er werd gerockt waar nodig, ingetogen gemusiceerd waar voorzien. Deze groep heeft de status Belgisch Grandaddy al lang overstegen. Hier stond immers een band met een eigen gezicht en een duidelijke missie : aantonen dat dit in heel Europa en verder moet gehoord worden. Dit was wereldklasse. Door de tomeloze inzet was er naast de visuals ook altijd iets te zien op het podium.

Bescheidener maar daarom niet minder indrukwekkend was de show van Caribou. Vaste maatjes van die andere experimentele band, die zaterdag zijn opwachting zou maken, Fuck Buttons, maakten de heren rond Dr Daniel Victor Snaith de Chateau vakkundig in. Twee drumkits stonden prominent vooraan op het toneel uitgestald. Drums die uiteindelijk niet alleen door “vaste” drummer Brad Weber zouden worden gebezigd, maar ook door frontman, gitarist en knoppendraaier Snaith en uiteindelijk zelfs door de hele band.De experimenteerdrift stond nergens in de weg van de melodie met als resultaat dat hier een dijk van een show werd neergezet. De toeschouwers waren dan ook laaiend enthousiast en moesten vaststellen dat de voorziene drie kwartier veel te snel voorbij waren.

Opdondertje Sam Duckworth, beter bekend onder zijn alter ego Get Cape. Wear Cape. Fly (Club) toonde met verve aan dat ook met een akoestische gitaar gedreven muziek kan gemaakt worden. Geruggesteund door een magistrale ritmesectie bracht hij zijn songs (Find The Time kende u ongetwijfeld al van de radio) alsof hij volledig onder de speed zat, fladderend over het podium. Hoewel dat gehos ergens halverwege wat eentonig dreigde te worden, kwam daar naar het einde toe opnieuw verbetering in.

Cold War Kids (Main Stage) hebben net een nieuwe plaat klaar. Pas in september vindt u ze in de winkel, maar Pukkelpop kreeg alvast een voorsmaakje. De toon is opnieuw erg donker, de muziek hoekig en onvoorspelbaar. Op dat grote podium leek de band echter een beetje verloren te lopen. In een kleinere ruimte kunnze nog meer tegen elkaar opbotsen en mekaar uitdagen, terwijl dat hier niet echt leek te lukken. Jawel, St. John en Something’s Not Right With Me blijven van een zeldzame klasse, maar kwamen op een of andere manier op deze zonovergoten wei niet echt over. In november mogen ze herkansen in de Ancienne Belgique.

Wonderlijk genoeg speelde Tunng (Chateau) voor een volle tent. De groep heeft de doorbraak naar het grote publiek nochtans (nog) niet gemaakt. Maar hun attractieve folksongs met vaak hemelse samenzang wisten de toeschouwers terecht te boeien. Het vleugje humor dat daaraan werd toegevoegd (de ode aan Metallica in Soup) was toegevoegde waarde. De band was in grote doen en de reacties waren laaiend enthousiast.

Al van ’s morgens was het overduidelijk dat vooral Metallica (Main Stage) medaillefavoriet zou zijn op vrijdag. De honderden zoniet duizenden t-shirs in combinatie met de voortdurende al dan niet ironische verwijzingen van andere bands (Tunng, Lightspeed Champion, Blood Red Shoes, …) maakten duidelijk dat hier iets te gebeuren stond.

Toen de band het uitgebouwde podium – hellingen, een verhoog en een gigantisch, podiumbreed videoscherm – beklom, bleek de medaille al op voorhand uitgedeeld. James Hetfield zag er niet alleen behoorlijk kwiek uit, ook zijn stem was prima in vorm. De rest van de band was eveneens duidelijk blij nog eens op een podium te kunnen staan.

Je mag er nog zo’n hekel aan hebben, Metallica weet zijn set op te bouwen. Tussen de wat minder bekende nummers wordt op tijd en stond een klassieker gegooid zodat het geheel nergens ook maar enigszins vervelend wordt. And Justice For All was bijvoorbeeld één van die classics. Ook uit het nieuwe album ‘Death Magnetic’ werd al geput met Cyanide, dat terug leek te keren naar de roots van de groep.

Uiteraard was het voor One en nummers als Nothing Else Matters dat het overgrote deel van het publiek geduld had opgebracht. In combinatie met de nodige pyrotechnics en vuurwerk werd hier een prima show opgevoerd, hier en daar gelardeerd met humor (de vingergrap aan het begin van Enter Sandman) en interactie (Master Of Puppets). Dit was een waardige headliner voor dag twee.

Zaterdag

Verbazingwekkend hoeveel festivalgangers hun tent al achter zich hadden gelaten om half twaalf op zaterdag. De Zweedse Lykke Li (Marquee) liet het zich graag welgevallen en onthaalde de vroege vogels – in sommige gevallen eerder verzopen waterkiekens – op een prima gig. Een beetje groen achter de oren nog misschien, maar daarom niet minder doorleefd. Benieuwd wat de toekomst haar zal brengen.

De Club had een warm onthaal klaar voor Look See Proof. Niet dat die meteen baanbrekende muziek maken. Zet ze gerust bij de onstuitbare stroom Britse gitaarbandjes die dezer dagen de wereld proberen te veroveren. Maar hun aanstekelijke energie maakte veel goed. Of dat energiegehalte doorheen hun carrière kan worden aangehouden, blijft nog maar de vraag.

Wie hield van een stevig potje noise, kon terecht in de Chateau waar Fuck Buttons zijn duivels ontketende. Twee jonge knapen achter een tafel vol elektronica en speelgoed overspoelden de aanwezigen met golven van geluid. Dat lijkt misschien eentonig, maar toch zat er voldoende melodie verscholen in het geproduceerde geknars en gepiep. Stemmen werden vervormd langs de Fisher-Price speelgoedmicrofoon of door de synthesizers gehaald. Af en toe werd er ook gebruik gemaakt van beats zonder de noiseliefhebber hiermee echter af te schrikken. Dit resulteerde in een spannend geheel dat voorbij was voor je het besefte. Alleen daarvoor al verdienen deze jongemannen alle respect.

Alweer even geleden dat we Two Gallants (Club) nog aan het werk zagen. Ooit hebben ze al betere concerten gegeven. Dat neemt echter niet weg dat dit duo uit San Francisco – hun muziek moet het in donkere kelders gewonnen hebben van hun zelfmoordplannen – nog steeds een verademing is in vergelijking met veel eendagshypes. Hun murder songs deden toch weer de nodige rillingen over ruggen lopen. Wij genoten vooral van Las Crucas Jail en het op de wals gebaseerde en aan een zekere Eve opgedragen Nothing To You.

MGMT was onverhoopt hoog geprogrammeerd in de Marquee en het publiek was daar maar wat blij om. Dat ene album heeft duidelijk heel wat hartjes voor de band gewonnen want de tent was alweer overvol. Toch was het vertoon dat werd gebracht eerder mak. Hitjes Electric Feel en Time To Pretend. Konden de handen uiteraard op elkaar krijgen, maar verder was er bitter weinig te beleven. Of het moest de afsluiter zijn waarbij de heren zingen over een voorgeprogrammeerd deuntje. Het mocht toch wel iets meer zijn.

Psychedelica werd pas onlangs terug opgevist uit de olympische archieven der muziek. Black Mountain ging in de Club resoluut voor de overwinning. Met op de blues geschoeide en naar de topzware kost uit de jaren tachtig verwijzende muziek werd een fabuleuze prestatie neergepoot. Amber Webber, een met een duidelijk klassiek geschoolde stem gezegende dame zorgde samen met gitarist Stephen McBean voor de vocals, terwijl een uitstekende ritmesectie en een toetsenist de nodige accenten legden. Afsluiter Tyrants was het beste bewijs dat dat verdomd spannende resultaten kon opleveren. Maar ook daarvoor al was het prijs met Wucan. Retro? Absoluut, maar wat is er tegenwoordig niet retro?

Feestjes bouwen kan Jamie Lidell (Marquee) als de beste en dat is dan ook wat geschiedde. Of het nu met zijn band was, alleen met een batterij synthesizers en samplers of doodgewoon a capella, hij bespeelde de tent als een liefdevolle koning zijn onderdanen.Dat hij er als een halvegare uitzag, deed nergens terzake. Another Day (met band), Call Back Around (solo) of de absoluut grandioze afsluiter Multiply (a capella), alles was even magistraal en zette de hele zaak in rep en roer. Zowel de fan als de leek kon hiervan genieten, al waren er opnieuw problemen met de uit de kluiten gewassen bassen.

Elbow fungeerde als festivalslot in de Marquee. De groep is duidelijk gegroeid sinds ze hun eerste werk op plaat zette. Ook hier wordt de volmaaktheid benaderd zonder dat het resultaat ook maar ergens uit kunststof vervaardigd lijkt. Hier stonden muzikanten van vlees en bloed, die hun ervaring, emoties en klasse graag voor het publiek tentoonspreidden.

Na het blazerskunstje in Starlings, ontdeed voorman Guy Garvey zich van zijn vest en hoed en struinde hij over het podium als een operazanger die zijn teksten met wijde gebaren aan de rand van het podium kracht bijzette, daarbij beurtelings de linkse en de rechts kant van de tent bejegenend.

Muzikaal was het vooral uit ‘The Seldom Seen Kid’ dat werd geciteerd met The Bones Of You, Mirrorball en Grounds For Divorce, samen met single en afsluiter One Day Like This zowat het sterkste werk uit dat album. Kippenvel was er bij Forget Myself dat enthousiast werd meegezongen.

Als afsluiter van het festival kreeg Elbow nog het voorrecht om met Scattered Black And Whites een bisnummer te spelen. Meteen de ideale gelegenheid voor Garvey om hoed en vest terug op te pikken, klaar om samen met de zowat honderdvijftigduizend andere bezoekers al dan niet na nog een klein feestje met Soulwax op de Main Stage, huiswaarts te keren.

Tussendoor nog genoten van stukjes van o.a. een prima Lightspeed Champion, een feestelijk Das Pop, een curieus The Rones, een wonderlijk goed Bloc Party en de dansles in de Wablieftent en weggelopen bij Hot Chip, Blood Red Shoes en Martina Topley-Bird.

Copyright foto's : Cutting Edge