Erilaisia uudenlaisia digipintakokeiluja olisi mielenkiintoista nähdä Tulevaisuuden Kauppakeskuksessa.

Millaisia ajatuksia herättää: mitä muuta kuin mainossisältöä näissä voisi jakaa (linkki mobiiliin etc): uudenlaisia luontokokemuksia, tunnelman luomista jne?

[dailymotion id=x6bc4f]

I got life, mother
I got laughs, sister
I got headaches and toothaches
And bad times too
Like you

I got my hair, I got my head,
I got my brains, I got my ears,
I got my eyes, I got my nose,
I got my mouth, I got my teeth,
I got my tongue, I got my chin,
I got my neck, I got my tits,
I got my heart, I got my soul,
I got my back, I got my ass,
I got my arms, I got my hands,
I got my fingers, got my legs,
I got my feet, I got my toes,
I got my liver and my blood

I got life, mother
I got laughs, sister
I got freedom, brother
I got good times, good time man
I got crazy ways, daughter
I got million-dollar charm, cousin
I got headaches and toothaches
And bad times too
Like you

I got my hair, I got my head,
I got my brains, I got my ears,
I got my eyes, I got my nose,
I got my mouth, I got my teeth,
I got my tongue, I got my chin,
I got my neck, I got my tits,
I got my heart, I got my soul,
I got my back, I got my ass,
I got my arms, I got my hands,
I got my fingers, got my legs,
I got my feet, I got my toes,
I got my liver and my blood

Got my guts
Got my muscles
I got life, life, life, life
Life !

I wouldn’t win if I try to do it all on my own
Stop it before I begin to believe that I can

If the world divides us now
And I’m busy running frightened
Take all I have broken
As I fall tracing your steps

So the challenge is this
Would they find the faith and listen
The fate of the world resides
Fate of the world resides

Waitin’ for your lead
I spend for your glory
I couldn’t count the times I’ve broke your heart
But in the end I find myself starting over

In the heart that bled for
This madness

Sooner or later someone’s gonna get it
I’m givin’ up my pride
Sooner or later someone’s gonna get it
Given up my pride

Op de dvd 4-kant voor God laat men jeugdige religieuzen aan het woord over hoe zij het geloof beleven. Via deze weg wil men jongeren uit het secundaire onderwijs aanspreken en ze hun eigen roeping laten ontdekken. Bovendien moet de dvd ook een venster zijn waardoor de jeugd kan zien hoe religieuzen leven. Volgens Bart Coenegrachts, coördinator bij het Vlaamse roepingenpastoraal, zijn er nog steeds bepaalde congregaties die een bepaalde aantrekkingskracht op jongeren hebben. Vooral ordes met een sterke spirituele achtergrond lijken nieuwe mensen aan te trekken.

Toch lijkt er een nieuwe trend binnen de Kerk opgedoken te zijn. Steeds vaker kiezen wat oudere mensen, vooral dertigers en zelfs veertigers, ervoor om de weg van het geloof te bewandelen. Zo laat Bart Paepen, rector van de Antwerpse seminaristen, weten dat er dit jaar een seminarist rond de dertig is toegetreden die van opleiding een reclametekenaar is. Momenteel zijn er vier dertigers en veertigers die deelnemen aan een priesteropleiding.

Paepen gaat verder en vertelt dat kiezen voor de Kerk de dag van vandaag allesbehalve vanzelfsprekend is. Mensen die op latere leeftijd nog beseffen dat ze een roeping hebben, kiezen vaak bewuster en staan sterker in hun schoenen.

Bron: De Morgen (geschreven artikel - dinsdag 30 september 2008)

Auteur: Philip Cremers 3CC

Myspace. On ihme miten niinkin huonosti toteutettu webyhteisö on saavuttanut laajan suosion ympäri maailmaa. Lähes jokaisella brändillä on oma (tai muiden perustama) profiili, joka sisältää vaihtelevasti tietoa tuotteesta. Musiikkimaailmassa Myspace on Last.fm palvelun kanssa maailman johtavia uuden musiikin löytämisen reittejä. Uudella artistilla täytyy olla oma profiili palvelussa, joka sisältää asiallisesti kirjoitettua tietoa sekä musiikkia. Profiilin ulkoasu on järkevää muokata vain, jos sen tekee joku joka osaa asiansa. Erilaiset valmiit ulkoasut kannattaa jättää suosiolla huomioimatta. Siistiksi suunniteltu ulkoasu kiinnostaa profiilin "ohikulkijoita" enemmän kuin oletusdesign.

Profiili huomataan useammin, jos käyttäjällä on paljon "ystäviä". Ystävien lisäämiseen kannattaa alkuvaiheessa käyttää aikaa päiviä, sillä "ystävien" määrä nostattaa selkeästi profiilin statusta. Pelkästään ystävien määrä ei riitä nostamaan yhtä tiettyä profiilia kiinnostavaksi. Säännöllinen vuorovaikutus muiden käyttäjien kanssa tuo lisää katselijoita. Kannattaa lähettää päivittäin viestejä toisiin profiileihin, joissa on suuri kävijämäärä. Alussa helpoin tapa on vastata jokaiseen ystäväkutsuun vaikkapa tähän tapaan: "Hi, thanks for the add. Listen to my new song".

Internetyhteiskunnassamme pelkästään toimiva Myspace tunnus ei riitä. Webhotellien hinnat liikkuvat halvimmillaan 3e/kk ja domainit 10e/vuosi. Websivujen rakentaminen ja ylläpito nykyisillä ohjelmistoilla alkaa kuulua lähes jokaisen ihmisen perustaitoihin ja siksi nettisivut ovat välttämättömyys imagon kannalta. Artistilla täältä voi löytyä vaikkapa samat tiedot kuin Myspace profiilista, mutta websivut kannattaa rakentaa siten, että siellä on vaikkapa viikoittain uutta katseltavaa. Tällaista katseltavaa voi olla vaikkapa videopäiväkirja, uudet musiikkikappaleet, blogi, uutiset jne. Tärkeintä on kuitenkin, että kävijälle tulee tunne, että nettisivuja päivitetään.

Vaikka edelliset keinot olivatkin ilmaisia, ei mainontaa kannata rakentaa pelkästään ilmaiselle pohjalle. Erilaisten nettisivujen bannerimainonta hinnat voivat olla 300-40 000e luokkaa. Vaikka hinta saattaa kuulostaa suolaiselta kannattaa bannerimainontaa käyttää jossakin vaiheessa. Pelkästään jo nimesi näkyminen maksullisessa mainoksessa antaa kuvan, että projektissa olla todellakin tosissaan. Lisäksi bannerimainonta tuo roiman määrän uusia kävijöitä sivustollesi. Ennen bannerimainontaan ryhtymistä on kuitenkin suotavaa varmistaa, että sivustosi on päivitetty selkeäksi ja sivuilta löytyy "se jokin".

Pahimmat mokat:

• Kaaosmainen, raskas tai "halpa" ulkoasu nettisivustoilla
• Epäasiallinen, puutteellinen tai vanhentunut sisältö
• Tietojasi löytyy paikoista, joita yleisesti "piireissä" ei arvosteta (esimerkiksi Mikseri.net)
• Yhteystietojen puute

Voici une photographie issue d'insoupçonnables archives familiales qui après avoir traîné pendant des années au milieu d'un ensemble de papiers surréalistes s'est retrouvée, il y a peu, entre mes mains. L'origine de cette photographie demeure incertaine, mais il est fort probable qu'elle fut prise par mon grand-père paternel lors de ses voyages en extrême orient.

Une prise de vue unique qui m'est apparue comme une rimbaldienne illustration remplie d'ivresse.

Le Bateau Ivre

Comme je descendais des Fleuves impassibles,
Je ne me sentis plus guidé par les haleurs :
Des Peaux-Rouges criards les avaient pris pour cibles,
Les ayant cloués nus aux poteaux de couleurs.

J'étais insoucieux de tous les équipages,
Porteur de blés flamands ou de cotons anglais.
Quand avec mes haleurs ont fini ces tapages,
Les Fleuves m'ont laissé descendre où je voulais.

Dans les clapotements furieux des marées,
Moi, l'autre hiver, plus sourd que les cerveaux d'enfants,
Je courus ! Et les Péninsules démarrées
N'ont pas subi tohu-bohus plus triomphants.

La tempête a béni mes éveils maritimes.
Plus léger qu'un bouchon j'ai dansé sur les flots
Qu'on appelle rouleurs éternels de victimes,
Dix nuits, sans regretter l'oeil niais des falots !

Plus douce qu'aux enfants la chair des pommes sures,
L'eau verte pénétra ma coque de sapin
Et des taches de vins bleus et des vomissures
Me lava, dispersant gouvernail et grappin.

Et dès lors, je me suis baigné dans le Poème
De la Mer, infusé d'astres, et lactescent,
Dévorant les azurs verts ; où, flottaison blême
Et ravie, un noyé pensif parfois descend ;

Où, teignant tout à coup les bleuités, délires
Et rhythmes lents sous les rutilements du jour,
Plus fortes que l'alcool, plus vastes que nos lyres,
Fermentent les rousseurs amères de l'amour !

Je sais les cieux crevant en éclairs, et les trombes
Et les ressacs et les courants : je sais le soir,
L'Aube exaltée ainsi qu'un peuple de colombes,
Et j'ai vu quelquefois ce que l'homme a cru voir !

J'ai vu le soleil bas, taché d'horreurs mystiques,
Illuminant de longs figements violets,
Pareils à des acteurs de drames très antiques
Les flots roulant au loin leurs frissons de volets !

J'ai rêvé la nuit verte aux neiges éblouies,
Baiser montant aux yeux des mers avec lenteurs,
La circulation des sèves inouïes,
Et l'éveil jaune et bleu des phosphores chanteurs !

J'ai suivi, des mois pleins, pareille aux vacheries
Hystériques, la houle à l'assaut des récifs,
Sans songer que les pieds lumineux des Maries
Pussent forcer le mufle aux Océans poussifs !

J'ai heurté, savez-vous, d'incroyables Florides
Mêlant aux fleurs des yeux de panthères à peaux
D'hommes ! Des arcs-en-ciel tendus comme des brides
Sous l'horizon des mers, à de glauques troupeaux !

J'ai vu fermenter les marais énormes, nasses
Où pourrit dans les joncs tout un Léviathan !
Des écroulements d'eaux au milieu des bonaces,
Et les lointains vers les gouffres cataractant !

Glaciers, soleils d'argent, flots nacreux, cieux de braises !
Échouages hideux au fond des golfes bruns
Où les serpents géants dévorés des punaises
Choient, des arbres tordus, avec de noirs parfums !

J'aurais voulu montrer aux enfants ces dorades
Du flot bleu, ces poissons d'or, ces poissons chantants.
- Des écumes de fleurs ont bercé mes dérades
Et d'ineffables vents m'ont ailé par instants.

Parfois, martyr lassé des pôles et des zones,
La mer dont le sanglot faisait mon roulis doux
Montait vers moi ses fleurs d'ombre aux ventouses jaunes
Et je restais, ainsi qu'une femme à genoux...

Presque île, ballottant sur mes bords les querelles
Et les fientes d'oiseaux clabaudeurs aux yeux blonds.
Et je voguais, lorsqu'à travers mes liens frêles
Des noyés descendaient dormir, à reculons !

Or moi, bateau perdu sous les cheveux des anses,
Jeté par l'ouragan dans l'éther sans oiseau,
Moi dont les Monitors et les voiliers des Hanses
N'auraient pas repêché la carcasse ivre d'eau ;

Libre, fumant, monté de brumes violettes,
Moi qui trouais le ciel rougeoyant comme un mur
Qui porte, confiture exquise aux bons poètes,
Des lichens de soleil et des morves d'azur ;

Qui courais, taché de lunules électriques,
Planche folle, escorté des hippocampes noirs,
Quand les juillets faisaient crouler à coups de triques
Les cieux ultramarins aux ardents entonnoirs ;

Moi qui tremblais, sentant geindre à cinquante lieues
Le rut des Béhémots et les Maelstroms épais,
Fileur éternel des immobilités bleues,
Je regrette l'Europe aux anciens parapets !

J'ai vu des archipels sidéraux ! et des îles
Dont les cieux délirants sont ouverts au vogueur :
- Est-ce en ces nuits sans fonds que tu dors et t'exiles,
Million d'oiseaux d'or, ô future Vigueur ?

Mais, vrai, j'ai trop pleuré ! Les Aubes sont navrantes.
Toute lune est atroce et tout soleil amer :
L'âcre amour m'a gonflé de torpeurs enivrantes.
Ô que ma quille éclate ! Ô que j'aille à la mer !

Si je désire une eau d'Europe, c'est la flache
Noire et froide où vers le crépuscule embaumé
Un enfant accroupi plein de tristesse, lâche
Un bateau frêle comme un papillon de mai.

Je ne puis plus, baigné de vos langueurs, ô lames,
Enlever leur sillage aux porteurs de cotons,
Ni traverser l'orgueil des drapeaux et des flammes,
Ni nager sous les yeux horribles des pontons.

Arthur Rimbaud

John 14:12 |  I tell you the truth, anyone who has faith in me will do what I have been doing. He will do even greater things than these, because I am going to the Father.

Hebrews 12:12-14 |  Therefore, strengthen your feeble arms and weak knees. "Make level paths for your feet," so that the lame may not be disabled, but rather healed.  Make every effort to live in peace with all men and to be holy; without holiness no one will see the Lord.

When Jesus went up to Heaven and sat at the right hand of the Father sending the Holy Spirit to us, He enabled us to live like Him.  In fact, He tells us we will do even greater things!  Why?  So the world may see Him and give glory to the Father (v. 13).  Reading this passage, I've always directed my thoughts toward the physical miracles of Jesus' life and ministry (healing, exorcism, calming storms... cool stuff).  But when I look at the mission of Christ, I see something else even more powerful - a greater miracle: holiness.

Above everything, Jesus' life, death, and resurrection gives us the path to live a holy life.  It is holiness - that is, being found completely empty of sin, selfishness, indifference and full of the love of Christ - that paints an accurate image for the people around us who are far from God.  By our holy life they may see Jesus and be brought near to God!

So, how can we (Christ's followers) be holy?  We must train.  Paul tells us to strengthen our feeble arms and weak knees and to make level paths so the lame (those who need the healing and salvation of Christ) do not stumble and become even more injured in our presence.  In other words, we need to clean up!  What is a weakness in our life, must be strengthened.  The crooked paths must be straightened for their sake.  This is the real work of following Jesus.  We don't do this by will power, but by the power of Christ!  The end goal includes our lives mirroring that of Jesus - no more separation - no degrees of difference - we will be just like Him.

• How are you getting it right - living holy - without sin right now?
• How are you still missing the mark - leaving a degree of separation between you and Christ?
• Are other people tripping or stumbling over aspects of your life?
• What crooked paths are you working to make straight today?

Hienoa, että tällaista edes ajatellaan! Tähän saakka kukaan ei ole edes ajatellut, että tällaisella asialla on merkitystä. Kun katsoo vaikkapa USA:n edustajien lehdistökuvia, niin maan lippu näkyy aina ja selkeästi, on valokuvassa sitten presidentti tai suurlähettiläs tai kuka vain. Tällainen mediassa näkyminen on tätä päivää, mutta ei vielä ole tavoittanut Suomea.

Upea joukko on valittu ja tehtävä on mittava. Nyt kun aloittaa, niin viiden vuoden kuluttua ollaan jo päästy nuorison normaalina pitämään media-aikaan, siis nykyaikaan.

- nimimerkki 60 luku historiaan, "Upea hanke ja osaava joukko". "Jorma Ollila ryhtyy kehittämään Suomelle brändiä", HS.fi keskustelut, 16.9.2008

Imago - Opiera się na budowie i funkcjonowaniu mózgu. Aby lepiej zrozumieć na czym polega - omówię najpierw krótko budowę mózgu,  jaką zaprezentował Paul D. McLean.
Podzielił on mózg na 3 koncentryczne warstwy:

1) pień mózgu (tzw. stary mózg) Jest to warstwa mózgu ewolucyjnie najstarsza (występuje już u gadów). Odpowiada za reprodukcję, instynkt samozachowawczy, krążenie krwi, oddychanie, skurcze mięśni w odpowiedzi na bodźce zewnętrzne.

2) układ limbiczny - jego funkcją jest generowanie intensywnych emocji.

3) kora mózgowa – najbardziej rozwinięta część mózgu człowieka. (tzw. nowy mózg) Jest to świadoma część mózgu. Odpowiada za myślenie, reagowanie, nasze obserwacje, plany, przewidywania, pomysły, porządkowanie informacji, analizowanie różnych sytuacji.

Główne zadanie starego mózgu (naszej nieświadomości) to zapewnienie nam przetrwania. Jest on niemal cały czas w gotowości i “troszczy się” o nasze bezpieczeństwo. Jednak informacje o zewnętrznym świecie czerpie on z obrazów, myśli i symboli wytworzonych przez nowy (świadomy) umysł. Dzieła więc zupełnie inaczej niż nowy mózg, który bezpośrednio styka się ze światem zewnętrznym.
Żeby zobrazować różnicę w funkcjonowaniu obu części mózgu posłużę się przykładem.
Spotykając ciocię Elę, kuzyna Adama i wujka Janka - nasz nowy mózg bez trudu ich rozpozna. Natomiast stary mózg odpowiadając głównie za bezpieczeństwo i reprodukcję określi jedynie, czy dana osoba jest kimś:
–o kogo trzeba się troszczyć,
–kto może troszczyć się o nas,
–z kim można uprawiać seks,
–od kogo trzeba uciekać,
–komu trzeba się poddać,
–kogo trzeba zaatakować.

Nie zajmuje się więc odróżnieniem matki od ciotki, kuzyna od sąsiada. Tym już zajmuje się świadomy (nowy) mózg. Jeszcze jedną ważną cechą nieświadomego umysłu jest brak poczucia czasu. Teraźniejszość i przeszłość zlewają się.
W zasadzie dla starego mózgu istnieje tylko teraźniejszość. Mając taki mini szkic obrazujący różnicę w funkcjonowaniu starego i nowego mózgu
- spróbujmy teraz określić, jaki to ma wpływ na wybór partnera. Nasz stary mózg nie odróżnia przeszłości od teraźniejszości i ma jedynie mgliste pojęcie o świecie zewnętrznym. A jednocześnie odpowiada głównie za bezpieczeństwo i reprodukcję.
Gdy więc wybieramy partnera (zakochujemy się) - w dużej mierze nasz stary mózg
ODTWARZA OTOCZENIE Z DZIECIŃSTWA! (czego raczej nie jesteśmy świadomi przy zakochaniu).

Okazuje się, że poszukujemy osoby, której dominujące cechy charakteru są podobne do cech osób, które nas wychowały.
To, co spotkało nas w dzieciństwie - jest znane staremu mózgowi, a w związku z tym, że dla niego nie istnieje przeszłość
– traktuje nasze dzieciństwo jak matrycę, do której się odwołuje.
Czyli niejako pomylił naszego partnera z rodzicem :-)
I nie zrobił nam tego na złość ;-)
Kierował się potrzebą uleczenia krzywd i urazów, jakie doznaliśmy w dzieciństwie!

Jako dorośli i świadomi ludzie - mamy możliwość wspólnie z partnerem wynagrodzić sobie niedobory z dzieciństwa.
Mówiąc o urazach i krzywdach nie mam na myśli jakichś ciężkich, traumatycznych przeżyć. Raczej chodzi mi głównie o urazy, jakie nas spotkały w związku z tzw. uspołecznieniem (np. może byłeś chłopcem, któremu wmawiano, że chłopcy nie płaczą; albo dziewczynką, której mówiono, że grzeczne dziewczynki nie mogą się złościć).
To wszystko ma wpływ na nasze późniejsze wybory.

Teoria Imago w dużej mierze tłumaczy, dlaczego spośród wielu ludzi, których spotykamy – wybieramy naprawdę niewielu.

Zdawać by się mogło, że mamy bardzo wyrafinowany gust. Nie zakochujemy się przecież w przypadkowych osobach... Czy rzeczywiście nasz nieświadomy umysł dokonuje wyboru partnera?

Anna Grabka www.relacje.net
Trwałe i szczęśliwe związki przyjaźni i miłości!
Copyright by Wydawnictwo Złote Myśli & Psychorada.pl & Artelis.pl

Powiązane posty

• Zranione czy radosne dzieci?

• Wewnętrzne dziecko

• Kobieta bez winy i wstydu

• Toksyczny wstyd

• List ojca do syna. Wyznanie.

• Czego szukasz? Od czego uciekasz?

• Miejsce wewnętrznej przemiany

• Kim jestem? Początek życia

Sandwich
Sugarfree
Peryodiko
Duster
Cambio
The Dawn
Imago Pedicab
Chicosci!

Tickets at P200 with one free drink. Gates open at 8pm.

In de zaterdagse bijlage van Het Parool staat elke week de rubriek "Mijn Amsterdam", daar mogen onbekende amsterdammers hun favoriete plekjes in Amsterdam bejubelen. Deze zaterdag noemt de manager van de Uitmarkt de bibliotheek op het Oosterdokseiland zijn favoriete gebouw.

Het is het toppunt van beschaving dat je zomaar al die boeken kunt lezen. Ook fijn is de boekenrobot, die je niet verwijtend aankijkt als je je boeken te laat inlevert.

Heb ik echt nog nóóit gedaan in mijn tijd achter de balie: iemand verwijtend aankijken die zijn boeken te laat inlevert. Maar dit is de categorie de bibliotheek is een mevrouw . En al die boeken zijn van die mevrouw dus zal ze wel boos zijn dat ze te laat worden teruggebracht. Iedere bibliothecaris kent de verbazing bij de klant als je bekent dat je niet alle boeken in de bibliotheek gelezen hebt. 

Het gezicht van de bibliotheek is het gezicht van die mevrouw (ach ja, en van die enkele meneer) die in de bibliotheek rondloopt en die je al dan niet vriendelijk en al dan niet deskundig helpt. En je komt ook voor dat gezicht van de bibliotheek, of je blijft soms expres weg als het gezicht je niet aanstaat.

Gelukkig mag dat tegenwoordig weer, die persoonlijke aandacht. In de discussie rondom functie-innovatie van een jaar of 10 geleden heette dat onprofessioneel. Dat hoorde niet. Ik heb nooit begrepen waarom niet. Maar ik werd altijd erg in een hoek gezet als ik zei dat daar juist de kracht van het vak zat.  Ik begrijp wel dat de keerzijde van dat persoonlijke gezicht die verwijtende blik is als je je boeken te laat terug brengt maar als je daarvan uit gaat dan ga je uit van het negatieve neveneffect en dat kan niet de bedoeling zijn, toch?

Overigens vergeef ik die manager van de Uitmarkt graag dat hij het over een boekenrobot heeft in plaats van over een innamerobot. Klinkt veel leuker.

La Victoire de Guernica

I

Beau monde des masures
De la nuit et des champs

II

Visages bons au feu visages bons au froid
Aux refus à la nuit aux injures aux coups

III

Visages bons à tout
Voici le vide qui vous fixe
Votre mort va servir d’exemple

IV

La mort cœur renversé

V

Ils vous ont fait payer la pain
Le ciel la terre l’eau le sommeil
Et la misère
De votre vie

VI

Ils disaient désirer la bonne intelligence
Ils rationnaient les forts jugeaient les fous
Faisaient l’aumône partageaient un sou en deux
Ils saluaient les cadavres
Ils s’accablaient de politesses

VII

Ils persévèrent ils exagèrent ils ne sont pas de notre monde

VIII

Les femmes les enfants ont le même trésor
De feuilles vertes de printemps et de lait pur
Et de durée
Dans leurs yeux purs

IX

Les femmes les enfants ont le même trésor
Dans les yeux
Les hommes le défendent comme ils peuvent

X

Les femmes les enfants ont les mêmes roses rouges
Dans les yeux
Chacun montre son sang

XI

La peur et le courage de vivre et de mourir
La mort si difficile et si facile

XII

Hommes pour qui ce trésor fut chanté
Hommes pour qui ce trésor fut gâché

XIII

Hommes réels pour qui le désespoir
Alimente le feu dévorant de l’espoir
Ouvrons ensemble le dernier bourgeon de l’avenir

XIV

Parias la mort la terre et la hideur
De nos ennemis ont la couleur
Monotone de notre nuit
Nous en aurons raison.

Cours naturel ~ Paul Éluard

[googlevideo=http://video.google.fr/videoplay?docid=-6236239516470072435]

"En la Historia, las aguas estancadas, sean las de la costumbre o las del despotismo, no toleran la vida; la vida depende de la agitación que realizan unos pocos individuos excéntricos. En homenaje a esa vida, a esa vitalidad, la comunidad debe aceptar ciertos riesgos, debe admitir una porción de herejía. Debe vivir peligrosamente si es que quiere vivir"

"En Histoire, les eaux captives, que ce soit celles de l'habitude ou du despotisme, ne tolèrent pas la vie. La vie dépend de l'agitation que créent quelques individus excentriques. En hommage à cette vie, à cette vitalité, la communauté doit accepter certains risques et doit admettre une part d'hérésie. Elle doit vivre dangereusement, si elle veut vraiment vivre."

Herbert Read

Paul Lafargue - Le Droit à la paresse

[dailymotion id=x1jwk0]

« Bouge pas comme ça, tu me fatigues. Toujours dans mes jambes, toujours à me renifler, à pousser du museau, à faire le gai. Oui. Je bouge, tu dors couché en rond, je m'arrête pour attendre, te voila en arrêt à renifler le vent. Bouge pas comme ça, tu me fatigues, je te dis. Toi aussi, faut que tu remues, que tu cavales, mais qu'est-ce qu'ils ont tous ? On a le temps. Faut prendre son temps. Faut prendre le temps de prendre son temps. Comprends-tu ? Regarde-les, mais regarde-les donc : d'un bout du champ à l'autre, ils courent. Après quoi, je te le demande, hein ? Crevés comme moi, ils sont, le soir. Ils s'endorment fatigués et ils se réveillent plus fatigués encore. Et ça continue, et ça n'en finit pas de durer et d'être pareil. Pfff ! Y'a un moment, je sais pas, moi, mais je sais bien que c'est pas ça, quoi. Dis-donc, chien, pareil qu'on condamne des gars aux travaux forcés. Je connais ça, les travaux forcés, pourtant j'ai rien fait, moi. Bouge pas comme ça, tu me fatigues, puis tu me rappelles quelqu'un. Dis donc, tu as déjà regardé une fleur de carotte ? Eh, tiens, bah regarde ça, ben tu vois, c'est ça la vie. Tiens, je m'en roule une, puis je vais me la faire moi-même, puis je vais prendre le temps de me la faire, puis je vais prendre le temps de me la fumer, puis je vais prendre le temps d'en profiter, et puis je vais prendre le temps... »

Alexandre - Alexandre le bienheureux

[dailymotion id=x1jw60]

« La pensée, comme un oiseau, se promenait librement sur son visage, voltigeait dans ses yeux, se posait sur ses lèvres à demi ouvertes et se cachait dans les plis de son front, pour disparaître ensuite tout à fait ; alors, sur toute la physionomie s’étendait une teinte uniforme d’insouciance. L’insouciance se répandait de là dans les poses du corps et jusque dans les plis de la robe de chambre.

Quelquefois le regard devenait terne et exprimait la fatigue ou l’ennui ; mais ni la fatigue ni l’ennui ne pouvaient, même pour un instant, altérer la douceur de la physionomie, tant cette douceur, qui était l’expression habituelle, non-seulement du visage, mais de l’âme, se peignait clairement dans les regards, le sourire et dans chaque mouvement de la tête et de la main.

Un observateur froid et superficiel qui eût jeté un coup d’œil en passant sur Oblomoff, aurait dit : « Ce doit être un bon enfant, un homme qui a le cœur sur la main. » Mais un philosophe doué d’un cœur plus chaud et d’une intelligence plus vive, après avoir longtemps regardé Élie, aurait emporté de cet examen une très-agréable impression. »

Ivan Gontcharoff - Oblomoff

August 11, 2008
Monday 6-9pm
Mag:net High Street
with performances by: Pedicab, Imago, Rivermaya, Gasulina, etc.
Show up, show support, send good vibes to Tara's family. Gig is free, donations will be accepted for Tara's medical expenses. Any amount will do, but your presence will be most important. Let's give the perpetrator of this senseless act a collective dirty finger.

Was er eind jaren tachtig, begin negentig, nauwelijks een journalist te vinden die zich voor dance muziek interesseerde, laat staan zich tussen in hun ogen pillenslikkende gekken in loodsen wilde vertonen om aan deze jongerencultuur te proeven, inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Plat gezegd, als je niet al jaren tot je elleboog bij de diverse organisatoren in  een bepaald lichaamsdeel zit, moet je heel wat meer moeite doen om een uitnodiging en soepele medewerking te verkrijgen. Het is toch vooral ons kent ons, voor wat hoort wat. Zo werkt het nu eenmaal en daar moet je eigenlijk ook niet over zeuren. Dance organisaties zijn inmiddels professionele bedrijven geworden met managers en perswoordvoerders die voor kwaliteit gaan. Denk aan vrouwen van het type haar op de tong, die kort en zakelijk beslissen over het lot van de journalist. Gebaseerd op het verleden van het medium dat de aanvraag doet, het bereik en eventuele mogelijkheden om barterdeals of andere reclame-inkomsten te genereren wordt er gekeken wie er accreditatie krijgt en wie niet luidt de officiele verklaring meestal. Tot zover nog allemaal prima maar langzaam aan gaan ze steeds een stapje verder.

Tegenwoordig verlangen deze organisaties nu ook al dat foto’s, tekst en videomateriaal voor publicatie overlegd worden en in het geval dat iets hen niet aan staat worden deze simpelweg niet vrijgegeven. We hebben het hier over Nederland, niet China. Organisaties zijn bang voor imagoschade, dat een fotograaf net die foto neemt waarop artiest,bezoeker en dus organisatie er niet van zijn beste kant uitkomt. Noem het zelfbescherming of censuur, kiest u maar. Natuurlijk kun je als journalist ervoor kiezen om gewoon een kaartje te kopen en dan verslag te doen. Maar daar kleven ook een aantal nadelen aan. Het maken van goede foto’s en het eventueel opnemen van interviews is alleen mogelijk met goede (lees professionele) apparatuur en daar kom je als gewone bezoeker niet mee binnen. Tuurlijk, met je mobieltje en een kladblok kom je ook een eind, maar om tijdens het feest een dj of zelfs iemand van de organisatie voor een reactie te krijgen valt als gewone bezoeker niet mee. Dan zijn er nog de thema’s kritiek en drugs. Als het op kritiek aankomt zijn organisaties snel op hun spreekwoordelijke pik getrapt en kom je er bij andere evenementen gewoon niet meer in. Dat het uitgaanspubliek nu eenmaal altijd klaagt omdat we in Nederland verwend zijn met kwalitatief goede feesten, dat zijn organisaties wel gewend, maar zelf eerlijk toegeven als er iets inderdaad niet goed is, blijkt nog steeds erg moeilijk. Dan is er nog het eerder genoemde puntje drugs. Helaas zullen de begrippen dance en drugs altijd aan elkaar verbonden blijven. Ook nu in 2008 verschijnen er in de traditionele media nog steeds berichten hoeveel drugs er in beslag is genomen bij diverse feesten en wordt het feest zelf vaak niet eens beschreven. Dat is jammer en daar laat je als krant een kans liggen denk ik dan. Kortom aan beide zijden valt er nog veel te leren, wie neemt de eerste stap.

Een uitvoerige reflectie over dance en popjournalistiek download je hier

Dat het al langer niet botert tussen dance-organisaties en media lees je hier

EMT uuenenud kujundusega esindused on tõelised pilgupüüdjad ja seda mitte üksnes ainult visuaalselt, vaid ka innovaatiliselt. Innovaatilisus EMT uutes esindustes seisneb just esmakordselt kasutusele võetud lahendustes Eestis, kus hinnad on kuvatud elektroonilistelt, kus kliendile on eraldi monitor tootetutvustuseks ning veel paar lahendust!

Kui EMT esindus Kristiines on heaks näites ühe ettevõtte pingutusest oma identiteedile ja brändile, siis Elisa, samas kõrval seisev Elisa on tõeline kirstunael.

Wtf?

Ten eerste: ik zweer op de kruisjes van mijn beider devote mémé's zaliger dat ik nog NOOIT op een Japanse site heb gezeten die vol staat met Aziatische *ahums*. Tweede punt is dat ik het sowieso meer voor West-Europeanen heb.

En weet je wat het vervelende is van de zaak? Ik vind nergens die link naar mijn o zo brave blogje!

Philip Scott Johnson

Musique :  Johann Sebastian Bach
Suite n° 1 pour violoncelle seul en sol majeur (BWV 1007)
Sarabande par Yo-Yo Ma

What does it mean to be a Christian? Salvation is most certainly delivered as the free gift of God through the sacrifice of Christ on the Cross – but where do we go from here? The critical turning point of turning points in the life of a Christian is the deliverance from sin and death. This, therefore, leaves the Christian at a novel point in their life (and spiritual) journey.

As Christians, we are not called merely to “be” but to spread the Gospel. However, we are not called even just to do that, but to, as Jesus says in the Great Commission, to baptize, to disciple, to teach, etc. Salvation does indeed have consequences! It is an arrogant assumption that salvation is either obtained or sustained by the works of your hands (for the gap created by sin is unsurpassable by any mortal means). This is to say that good works are consequences, results, of salvation. If your testimony was to end with a decision to accept this Greatest Gift, why are we not swept up into Paradise the moment of such a choice?

As Christians, we feel the obligation to do God’s work not that it might bring anything to him but that it would bring glory to God. In a brief digression, I must add that God does not even need this glorification (because God does not require anything from humanity for Himself). It is the compulsion of a believer, however, to bring about this God-glorifying life. It is a consequence of love.

As Christians, we are given the authority and boldness through God’s Spirit to proclaim His name and live lives of worship. (“Therefore, brothers, by the mercies of God, I urge you to present your bodies as a living sacrifice, holy and pleasing to God; this is your spiritual worship.” Romans 12:1 (HCSB)) For the old has gone and the New has come, Scripture tells us (2 Corinthians 5:17). At the point of salvation we cease to become what we were and, consequently, our lives should change appropriately (“When I was a child, I spoke like a child, I thought like a child, I reasoned like a child. When I became a man, I put aside childish things.” 1 Corinthians 13:11). A Christian now looks in the proverbial mirror at this more complete imago Dei, this image of God reflected in man (Genesis 1:26) and see who we are to become. Firmly established, then, is the fact that a Christian’s life is transformed in the sacrifice of Christ and acceptance of the gift and surrendering of life to God. In this divine transformation, actions are results. What, then, is the nature of these actions? The sufficiency of grace is sustained by that of love, which is God. Love is God and God is love (1 John 4:8).

As Christians, our actions are, to every extent, intended to glorify God. God is the undercurrent of everything that we do and say (at least, that is the plan, but we still sin; however, by grace we have already been forgiven). God is the reason for life. God is to mean everything to the Christian. He is center; He is focus. Scripture tells us that we should take advantage of every opportunity presented to us with these goals in mind because these days are evil (Ephesians 5:15-17). This means that we should actively engage every moment of our lives in accord with the Will of God rather than our own understanding (Proverbs 3:5).

In the church today, so often, we obtain complete misunderstandings of what it means to be a Christian. The first is afore mentioned, that of salvation being the end-point of the journey (for that is only the beginning!). Another dangerous error that plagues the church is the tendency to fall prey to humanism and to focus inwardly all that we say and do (for example, to apply the concepts of the consumerist culture that we live in to Christianity, thus making it the “church-fix” needed to get through the week, or building a spiritual resume of things you have done for your glory and not God’s glory). In Isaiah, God brings forth strong words about this consumerist or humanist living: “Stop bringing useless offerings, I despise our incense…and the calling of solemn assemblies – I cannot stand inequity with a festival…They have become a burden to Me, I am tired with putting up with them. When you life up your hands in prayer I will refuse to look at you; even if you offer countless prayers. I will not listen.” He continues: there is blood on your hands.

If our actions are me-focused rather than God-focused, we may as well be comprised of what Jon Foreman calls “show and pretense.” We might as well do away with worship, hymns, and gatherings of all sorts. If we turn our backs on the “least of these,” the homeless, the poor, the orphans, the widows, the addicts, the drunkards, the violent, the uncaring, and all of them, we might as well spit on the sacrifice of Christ and soil the Gospel. If we were to be so unabashedly selfish about the Gifts of God (namely the Greatest Gift of God, the sacrifice of Christ who was sent to defeat sin and death for the last and only time) we should not have it. We do not deserve it to begin with, hear me, and it is not being a Christian, but it is denying God Himself, to make the Christian life nothing more than a show.

In this kind of living, this charade of pomp and circumstance, this masquerade of noise and formal dress, a critical element is missing from the equation: love. In 1 Corinthians 13, the Bible tells us that if we can do anything, anything at all, “but have not love,” then we are and have nothing. The greatest of all, it is written, is love. For God’s love endures forever.

So, then, let us “instead of a show” be a “parade of righteous living” so that the whole world might know of the glory of the God we serve. This is not that we might become more, instead that we might become less. For was we become less, He becomes more (John 3:30). “Be alert, stand firm in the faith, be brave and strong. Your every action must be done with love.” 1 Corinthians 16:13-14