<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>espanto &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/espanto/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "espanto"</description>
	<pubDate>Sun, 12 Oct 2008 21:56:36 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[EL HORROR]]></title>
<link>http://desperdiciodeoxigeno.wordpress.com/?p=904</link>
<pubDate>Sat, 13 Sep 2008 17:03:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>desperdicio</dc:creator>
<guid>http://desperdiciodeoxigeno.pt-br.wordpress.com/2008/09/13/el-horror/</guid>
<description><![CDATA[
.
Pagué con mi cerebro al Barquero para cruzar la Laguna de
los Ahogados hasta la Tierra del Espan]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><a href="http://desperdiciodeoxigeno.files.wordpress.com/2008/09/infierno.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-905" title="Infierno (panel derecho del triptico El jardin de las delicias) de Hieronymus Bosch" src="http://desperdiciodeoxigeno.wordpress.com/files/2008/09/infierno.jpg?w=118" alt="" width="118" height="300" /></a></p>
<p><span style="color:#ffffff;">.</span></p>
<p>Pagué con mi cerebro al Barquero para cruzar la Laguna de<br />
los Ahogados hasta la Tierra del Espanto que habita en los<br />
ojos sin vida del pintor iluminado: <em>¡Mira! La muerte se ha izado<br />
un trono en una extraña y solitaria ciudad, allí capillas y palacios y<br />
torres (torres devoradoras de tiempo que no se estremecen) no se<br />
asemejan a nada que sea nuestro</em>; allí el Gran Pájaro Azul, rey de<br />
los locos, sentado sobre el oscuro pozo de sangre en que los<br />
hombres defecan y vomitan sus vicios, engulle los cuerpos<br />
desnudos de los condenados mientras de sus anos brotan<br />
cuervos en llaman que vuelan <em>hacia cielos de fuego</em>; donde<br />
innumerables cadáveres se mecen ahorcados de las hojas de<br />
acero helado que atraviesan orejas cercenadas, y un cerdo<br />
disfrazado con el hábito de una monja lame sus caras, y los<br />
engendros devoran sus entrañas, y un monstruo con cabeza<br />
de serpiente interpreta con un extraño instrumento musical<br />
los pentagramas escritos en sus nalgas; allí, en la tierra sin<br />
límites de la tortura, en la noche interminable, el Hombre<br />
Árbol, el hombre hueco de corteza de marfil que se erige<br />
sobre un lago de hielo quebradizo, dirige su mirada hacia el<br />
cráneo del caballo de cuya cuenca vacía cuelga la secreta<br />
llave del <strong>Horror</strong>.</p>
<p>_____________________</p>
<blockquote><p><em>cursivas:</em><em><strong> </strong></em><strong>Poe</strong><em><strong><br />
</strong></em>la imagen de la Laguna de los Ahogados está tomada de<em><strong> La barca de Dante </strong></em><strong>de </strong><strong>Delacroix, </strong>tomada a su vez del<strong> </strong><em><strong>Infierno </strong></em>del poeta italiano<strong></strong></p></blockquote>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Canto y espanto (siento, Víctor Jara)]]></title>
<link>http://hortensia.wordpress.com/?p=354</link>
<pubDate>Thu, 11 Sep 2008 04:44:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>Tamara</dc:creator>
<guid>http://hortensia.pt-br.wordpress.com/2008/09/11/canto-y-espanto-victor-jara/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Espanto como el que vivo/ como, el que muero, espanto&#8230;&#8221; 
Víctor Jara (Sept. 1973]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:right;"><em>"Espanto como el que vivo/ como, el que muero, espanto..." </em></p>
<p style="text-align:right;">Víctor Jara (Sept. 1973)</p>
<p>[audio http://hortensia.podomatic.com/enclosure/2008-09-10T21_38_28-07_00.mp3]</p>
[caption id="" align="alignleft" width="252" caption="A Víctor Jara lo mataron el 16 de septiembre de 1973 llenándolo de balas en el Estadio Chile. Lo torturaron durante días. Y fueron miles, eh."]<img title="Victor Jara" src="http://bp3.blogger.com/_muMLA7-MvB0/Rz8VU9AnN5I/AAAAAAAAAEM/llWaHJ-3OnE/s400/FOTO+VICTOR+JARA.jpg" alt="Victor Jara" width="252" height="201" />[/caption]
<p>Era chica cuando aprendí la historia y aprendí algo para mi vida. Mi madre puso el cassette cuando no se suponía que esa grabación estuviera entre nosotros. Y a mí la Isabel Parra me gustó desde entonces, muy linda su voz y su canto, pensaba. El piso helado y mi cabeza también cuando la música se calló y solo quedó ella cantando. Cantando algo triste, algo hondo, más que triste, desolado, y yo aprendí, por una canción de pura voz, lo que era el horror.</p>
<p>Pregunté, pregunté por qué cantaba eso. Por qué su canto era espanto (y yo, tomada para siempre, escribí una canción de salvataje en que "no hay ni un espanto", porque jamás me olvidé de la palabra, menos de su significado). Una voz tan linda, la música es tan linda, por qué el espanto.<br />
Era lo último que escribió Víctor Jara en el Estadio Chile antes de que lo mataran. Ya sabía yo que mataban gente, no entendí mucho que mataran poetas, músicos, creadores. Comenzó mi travesía para entender el espanto de todos los que no pudieron expresarlo en palabras, y la voz de Isabel Parra ayudó también. El canto solo, solo. Una necesidad inefable, de salir, ay qué duele la libertad.<br />
Entonces mi madre soltó los detalles de las torturas, las manos destrozadas (hace no mucho creo que dije que jamás quiero que me fallen mis manos), las balas. Nunca me lo olvidé, al espanto. Siento que es uno de los poemas que he comprendido o al menos obtuve algo importante de él. Y sentí algo que ni leyendo el Informe Valech (lo hice para tratar de entender, pero no entendí, claro está) me sucedió, ni con las descripciones más explícitas.</p>
<p>Y están las dos partes del poema. La libre y la decimada (¿se podrá decir "decimada"?), que en realidad es tipo décima, pero no está perfecta. De hecho, la métrica se quiebra en ese verso "cuando tengo que cantar espanto" y falta el verso final (detalles sobre versiones, cosas que pudo o no tener aparecen en <a href="http://www.lanacion.cl/prontus_noticias/site/artic/20060603/pags/20060603182140.html" target="_blank">este artículo de La Nación</a>). Y yo creo que se pasó en esas dos partes entre un dolor físico, humano, social a uno metafísico, cósmico, del alma en la segunda parte.</p>
<p>No se puede no sentir.</p>
<p><em>(Yo aunque no me lo proponga me acuerdo de la canción todos los años por esta fecha y pienso, y siento. Ayer me pillé cantándola en la universidad, después en la noche canté otro poco con mi mamá. Gracias que me mostró el cassette, es bueno sentir espanto para saber que no se lo quiere más). </em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Labirinto paranóico]]></title>
<link>http://euakrb.wordpress.com/?p=90</link>
<pubDate>Sun, 31 Aug 2008 16:12:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>euakrb</dc:creator>
<guid>http://euakrb.pt-br.wordpress.com/2008/08/31/a-forca-de-um-homem/</guid>
<description><![CDATA[
O homem se destrói, por suas ambições esquece do valor de todo seu amor , tentando se esconder d]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://euakrb.files.wordpress.com/2008/08/mente.jpg"><img src="http://euakrb.wordpress.com/files/2008/08/mente.jpg" alt="" width="472" height="407" class="alignnone size-full wp-image-91" /></a><br />
O homem se destrói, por suas ambições esquece do valor de todo seu amor , tentando se esconder da paranóia do medo de não vencer, sempre o ultimo que dorme sabe o quanto é insuportável o massacre de um espanto.<br />
Mas eles dizem “Cause every little thing is gonna be all right” sempre esperamos que o ultimo, tenha força e seja capaz, de não se esconder e enfrentar seus próprios medos, de se levantar virar um guerreiro, nem que seja a ultima coisa que você faça, recarregue suas forças lute com sua espada.<br />
Não tenha medo e entre na batalha, lute com fé, esperança e alegria, na sede de se tornar alguém melhor um dia.<br />
As coisas parecem tão fáceis, estufe o peito e crie coragem, enfrente seus pesadelos mostre que você é capaz de chegar até o fim e sair de toda essa paranóia, mas tome cuidado com o labirinto de sentimentos, onde é possível confundir direito e esquerdo, o caminho é muito complicado tem que vencer todas baratas e os ratos, na vida nós perdemos e ganhamos, credibilidade pra formarmos novos planos.<br />
E quando sair de seu grito de vitória, mostrando a todos que agora tem sua glória, o importante é acreditarmos em nós mesmos para que um dia não cometa os mesmos erros, a gora comece mais uma de suas promessas , mas vá com calma não tenha presa, porque ela é inimiga da perfeição, levante a cabeça e não fique olhando para o chão, com a certeza que irá ser campeão, guarde bem os seus segredos , pois eles são a sua inspiração a chave mestre do seu coração </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Sem lugar...]]></title>
<link>http://enaodito.wordpress.com/?p=40</link>
<pubDate>Tue, 26 Aug 2008 20:44:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>gleisepc</dc:creator>
<guid>http://enaodito.pt-br.wordpress.com/2008/08/26/sem-lugar/</guid>
<description><![CDATA[Sentou-se cabisbaixo, ombros levantados, tenso. Rígido, pensou em causas, mediu conseqüências. Me]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>Sentou-se cabisbaixo, ombros levantados, tenso. Rígido, pensou em causas, mediu conseqüências. Meteu-se mais fundo no assento. Invadiu sua loucura, deixou-se tomar. Sentiu atordoar-se. Nos ouvidos, zumbidos; na cabeça, um giro. O corpo não era mais seu. Ele lá , e não se possuía. Saía dos sentidos, perdia-se. Não dava mais pelo assunto: primeiro as conseqüências, depois as causas e mais tarde se pensa nisso. Com o campo de visão rebaixado admirava o pequeno em sua rotina e acompanhou. Rastejou de seu rebaixamento e seguiu o movimento marrom, cobre, cor de terra. Queria sua parte naquele todo. Pertencer. Colou o rosto, a cara de bicho faminto no buraco e decidiu-se a descer. Precisava cavar. Corpo rígido, ombros tensos, ele cavava, rasgava, amontoava, esmagava e cansou, tão abrupto quanto começou. Tão sofrido quanto o início. Tão sem ser de ali, como de aqui...</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[¿Juan Sin Miedo?]]></title>
<link>http://estafuetuvida.wordpress.com/?p=129</link>
<pubDate>Wed, 20 Aug 2008 20:24:38 +0000</pubDate>
<dc:creator>embajadadelreino</dc:creator>
<guid>http://estafuetuvida.pt-br.wordpress.com/2008/08/20/%c2%bfjuan-sin-miedo/</guid>
<description><![CDATA[
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>[slideshare id=242358&#38;doc=juan-sin-miedo-1201377675646962-3&#38;w=425]</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Decidir...]]></title>
<link>http://enaodito.wordpress.com/?p=36</link>
<pubDate>Tue, 22 Jul 2008 00:13:40 +0000</pubDate>
<dc:creator>gleisepc</dc:creator>
<guid>http://enaodito.pt-br.wordpress.com/2008/07/21/decisao/</guid>
<description><![CDATA[Se tanto não sonhasse acordada. Se daria conta? Não sabe bem, provavelmente não. Vaga sozinha em ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><em>Se tanto não sonhasse acordada. Se daria conta? Não sabe bem, provavelmente não. Vaga sozinha em seus devaneios como se a vida não fosse a dela. Deixa-se por outra, posterga. Prorroga uma agonia vazada por vazios constantes em meio ao caos decisório. Absurdos. Espera por algum ele. Ele que não vem. Ele que não é o certo. Ele que é perfeito demais. Ele que é o de outra. É sempre o ele, desculpa para o adiar ela. Escusa para se eximir da decisão. "Prefiro não fazer", toma de outro o bordão porque é demais para si...</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ao pó voltarás...]]></title>
<link>http://enaodito.wordpress.com/?p=23</link>
<pubDate>Tue, 15 Jul 2008 21:18:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>gleisepc</dc:creator>
<guid>http://enaodito.pt-br.wordpress.com/2008/07/15/ao-po-voltaras/</guid>
<description><![CDATA[Era uma formiga mineral e se questionava em meio a um sonho animal: serei vegetal? Ele ouvira as pal]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><em>Era uma formiga mineral e se questionava em meio a um sonho animal: serei vegetal? Ele ouvira as palavras em uma noite casada por um fluxo de inconsciência, e, de súbito,  tomado por um influxo de puro pânico, frente ao mais absurdo quadro de seu meio social, sentiu que sua voz ia se petrificando, ganhando o peso da necessidade de calar-se. Lembrou-se do homem transformado em inseto e viu-se mineralizar. Cristalizar entre o carvão e o diamante. Pedra. Brutamente solapado pelo obedecer em vez do viver. Seus olhos brilhavam, diamantizavam a situação da simples fala em uma realidade não compartilhada. Não real. Foi perdendo-se em meio à noite para tentar esquecer do travo que atribuiu ao engolido na tentativa de saciar seus intintos de homem. Porque ainda era homem. Homem-mineral, escavado em seu pensar mais verdadeiro devido aos bons modos. Dilapidado no mais valioso. Explorado. Britado. Reduzido a minúsculas pedrinhas imperceptíveis varridas das solas de sapato pelo capacho ao se entrar na casa. Capacho, onde se deixam as sujeiras dos bons lares. E ele que não se transformou em inseto, porque seria banal e previsível, viu-se em novo reino: mineral. Sem fala e sem vontade de falar. Necessariamente mudo. Irmanado à formiga discutida teve suas partes arrancadas e voltou ao pó. Porque ao pó voltarás, ele aprendeu - e não vai mais discutir. Agora ele é mineral...</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Filho pródigo...]]></title>
<link>http://enaodito.wordpress.com/?p=22</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 23:41:46 +0000</pubDate>
<dc:creator>gleisepc</dc:creator>
<guid>http://enaodito.pt-br.wordpress.com/2008/07/04/filho-prodigo/</guid>
<description><![CDATA[
Ele chegou indeciso. Chegar. O que era necessário para compreender o momento? Incertezas neste per]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em>Ele chegou indeciso. Chegar. O que era necessário para compreender o momento? Incertezas neste permanecer. Agora, como? Uma espécie de desespero pelo incerto. Mas isto não é diário? Aprender a conviver com os pés em falso. Manter-se calmo em meio a balbúrdia. Impossibilidades. Não ouvia mais como antes. Antes é algum momento congelado? Onde? Como resgatá-lo? Ao resgate pagará tributo. Só pagará, não há tributos para o incerto. Finalmente em casa, mas afinal onde encontra o lar? Urge encontrar o lar, encontrar o que procura. Aquilo que não sabe bem, mas que cobra-lhe a sanidade. Por quê? Tudo não está. Mesmo a natureza recebeu a mão modificadora e encontra-se em paz. Para tua surpresa, para teu despreparo. Frente ao que não esperavas. Desmontas. Em silêncio. Aos berros. Cobras do mundo. Há que ter um preço! Deves pagar por ti...</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Habitacion central - Relato breve]]></title>
<link>http://mariorovetto.wordpress.com/?p=58</link>
<pubDate>Thu, 15 May 2008 03:59:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>mariorovetto</dc:creator>
<guid>http://mariorovetto.pt-br.wordpress.com/2008/05/15/habitacion-central-relato-breve/</guid>
<description><![CDATA[
 
- Yo tengo en un rincón, agazapado el espanto. Es un espanto intenso, crispado, peligroso si lo ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:center;" align="center"><a name="OLE_LINK3"></a><a name="OLE_LINK2"></a><a name="OLE_LINK1"><span><span><strong><span style="font-size:14pt;line-height:115%;"></span></strong></span></span></a></p>
<p class="MsoNormal" style="margin-left:18pt;"><span><span><span> </span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpFirst" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Yo tengo en un rincón, agazapado el espanto. Es un espanto intenso, crispado, peligroso si lo molestan, de tanto miedo que tiene. Tiene las facciones demacradas de tanto penar y los ojos irritados por la falta de sueño. Me lo imagino azul o celeste vibrátil, con escamas y cola larga, quizás porque es un espanto de otro mundo.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Y ¿qué hace ese espanto ahí? ¿Qué fin tiene? ¿Qué más me puedes decir de él?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Lo único que hace es temer. Permanece gélido, en el miedo. Por cierto, a veces dormita, e incluso se distiende un poco, en raras ocasiones.<span> </span>Está solo, aunque tiene un fuerte vínculo con alguien que vive en la otra esquina de la habitación, el Monje.<span> </span><span> </span>El espanto suele fortalecerlo, le da de comer al Monje.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿Qué clase de relación tienen?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Es práctica. No son amigos. Cuando el espanto no se aguanta más vivir espantado, lo visita al Monje y rezan.<span> </span>El Monje ora en solitario también y tiene otros vínculos y amistades en la casa; pero cuando lo visita el espanto surge todo su fervor. Vive entonces una devoción no mental sino visceral. Sus oraciones se alargan, totalmente sentidas, desde el hervor de la fe o fervor como le dicen habitualmente.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿O sea que el Monje se alegra de que el espanto le visite?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">No creas. Le produce una intensidad en los sentimientos con la cual no es fácil vivir.<span> </span>Es ambiguo lo que siente. En general, prefiere la visita de la ignorancia.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Espera, antes de que pasemos a ello, ¿Cómo le resulta al espanto la cosa? ¿Cómo queda luego de visitar al Monje?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Bueno, el espanto es espantoso. Nunca cesa de ser esencialmente espanto.<span> </span>Sin embargo, al regresar a su rincón, descubre en su regazo algo de la esperanza que cuidadosa y elaboradamente trabaja el Monje. <span> </span><span> </span>El espanto, al tener algo de esperanza, no desespera.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Entiendo. ¿Qué me decías de la ignorancia?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Que el Monje prefiere la visita de la ignorancia. Sus oraciones son entonces más silentes. Emotivas antes que abstractas. Cuando ambos se funden en estrecho abrazo, el Monje se sumerge en la nube del no saber. Lo inunda el arrobamiento de la infinitud y sus plegarias alcanzan lo ferviente por vía de la pequeñez.<span> </span>Al sentirse pequeño e ignorante, vislumbra a veces, la cumbre de la mística. Es una actitud que lo lleva hacia la entrega.<span> </span>La ignorancia y el Monje hacen hermosos retiros de abandono, de apertura al Dios desconocido, de elevación del espíritu.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Mira que interesante lo que me cuentas. Y decime, ¿Qué hace la ignorancia sola, cuando no visita al Monje?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Bueno, se inquieta y se confunde, no sabe qué hacer, pierde fuerza. Si la ignorancia pasa mucho tiempo sin visitar al Monje, termina sin quererlo, recibiendo la visita del espanto.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Este ambiente central, ¿es triangular o tiene otra geometría?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Bueno, la casa es sumamente grande, de muchos pisos y recovecos y tiene hasta sótanos y altillos. Pero lo que te cuento tiene que ver solo con esta sala de estar, en el centro de la casa, cuadrangular.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿Quién está en el cuarto vértice?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">No hay nadie.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿No es extraño ese lugar sin ocupar?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Si, podría serlo, pero no tanto porque se desocupó hace poco.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿Quién estaba?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">La soberbia.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿Cómo resultó que abandonó el lugar en habitación tan destacada?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">La empezó a visitar el fracaso desde la habitación de abajo. Durante mucho tiempo lo hizo espaciadamente. Pero luego comenzó a presentarse más seguido y finalmente casi a diario.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿Y ella lo recibía?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Era reacia por naturaleza a socializar, sin embargo, él le prometía que nunca más volvería y esa ausencia futura la seducía.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿Y entonces?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Una mañana se instaló <span> </span>con ella y se quedó en el rincón varios días. <span> </span>Pese a que discutían, él no se iba, parecía enamorado. Una tarde fría, <span> </span>cercana ya la noche, la presencia del visitante le resultó tan incómoda, <span> </span><span> </span>que dejó el lugar. <span> </span>Fue algo sorpresivo pero no del todo incomprensible, porque si bien ambos eran capaces de violencia; el fracaso golpeaba en todo el cuerpo, tenía más pericia, dejaba molido a sus oponentes. Yo creo que ella, sabiéndolo, <span> </span>decidió no luchar.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Y él, ¿Por qué no ocupó su lugar? Estar en esta habitación implica cierto ascenso.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Quiso quedarse, pero no pensó que un fugaz encuentro con el espanto lo dejaría tieso. Fue un cruce casual, rápido, ambos de paso en el centro del salón. Pero no lo resistió, murió en el acto.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿Murió el fracaso?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">No caben dudas; hasta hubo que llamar al arrepentimiento<span> </span>para que desinfectara porque empezó a largar olor.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¡Ah!... ¿y no volvió, satisfecha, la soberbia?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Nadie sabe de ella, se ignora la sala donde se instaló o si continúa con vida.<span> </span>Por otra parte, no sé si alguien querría ocupar lugar tan trágico de modo permanente.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Bueno, pero tú a veces lo habitas.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Solo por un rato y para observar al Monje mientras reza. Eso me fortalece para mis recorridos.</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">¿Cómo te haces llamar aquí?</span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpMiddle"><span><span><span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"> </span></span></span></span></p>
<p class="MsoListParagraphCxSpLast" style="text-indent:-18pt;"><span><span><span><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"><span>-<span style="font-family:&#34;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;font-size:7pt;line-height:normal;"> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:12pt;line-height:115%;">Testigo.</span></span></span></span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;"></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[FHM sem vergonha]]></title>
<link>http://aespumadosdias.wordpress.com/?p=27</link>
<pubDate>Tue, 13 May 2008 23:47:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>malo2004</dc:creator>
<guid>http://aespumadosdias.pt-br.wordpress.com/2008/05/13/fhm-sem-vergonha/</guid>
<description><![CDATA[

Numa das minhas viagens pela net fui parar à página da FHM portuguesa. Para meu espanto, o prime]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img class="alignnone size-full wp-image-28 aligncenter" src="http://aespumadosdias.wordpress.com/files/2008/05/fhm.jpg" alt="fhm" width="500" height="400" /></p>
<p style="text-align:center;">
<p>Numa das minhas viagens pela net fui parar à página da FHM portuguesa. Para meu espanto, o primeiro destaque do site era o treinador de futebol Luís Campos. Curioso, cliquei e vi um vídeo onde Luís Campos, há quatro ou cinco anos, faz a antevisão da partida entre o Gil Vicente e o Porto.</p>
<p class="MsoNormal">Pois bem, a razão pela qual os senhores da revista foram desencantar umas imagens que já deviam ter “teias de aranha” prende-se com o facto de, a dado momento, Luís Campos referir que “o FC Porto não vai facilitar um pentelho”.</p>
<p class="MsoNormal">A revista cujo negócio é vender mulheres nuas lembrou-se de dar uma de “virgem ofendida” e, vai daí, optou por ridicularizar uma pessoa que se limitou a dizer “pentelho” na televisão.</p>
<p class="MsoNormal">Será que anda tudo louco ou a vergonha já deixou de ter limites?</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Abril 3]]></title>
<link>http://sindromedelpajaropintado.wordpress.com/?p=54</link>
<pubDate>Thu, 24 Apr 2008 17:44:14 +0000</pubDate>
<dc:creator>sindromedelpajaropintado</dc:creator>
<guid>http://sindromedelpajaropintado.pt-br.wordpress.com/2008/04/24/abril-3/</guid>
<description><![CDATA[Frágil como un pájaro perdido se arrima mi corazón al abismo; princesa, sacúde de mí esta niebl]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><em>Frágil como un pájaro perdido se arrima mi corazón al abismo; princesa, sacúde de mí esta niebla espesa que humedece mi piel, dame una bala más, hermoso balazo en los pezones como flores o mariposas, que despierte la primavera de los idiotas mi estómago apretado...</em></p>
<p style="text-align:justify;"><em>Sí, las hojitas se caen como sentencias ¿cuántos abriles más le quedan a mi felicidad? Perdido en una isla se quedó el secuestro de los años, conversando con tus melodías ya olvidadas</em></p>
<p style="text-align:justify;"><em>El hada mágica me tocó con su vara y me maldijo: te destino a vivir con terror...</em></p>
<p style="text-align:justify;"><em>La niña extraña que se subía en el árbol ahora escala las vertiginosas cumbres de su locura, se mete en un tren en misión de magia negra, oscura alma inundandome el pecho. triste desconocida vagando en las calles, por la noche salgo a danzar en rituales satánicos, rayo los escenarios de tu teatro ¡yo rompí mi libreto de puro espanto!</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tipo]]></title>
<link>http://lanausea.wordpress.com/2008/04/05/tipo/</link>
<pubDate>Sat, 05 Apr 2008 12:20:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Enterhase</dc:creator>
<guid>http://lanausea.pt-br.wordpress.com/2008/04/05/tipo/</guid>
<description><![CDATA[De Clarín:

Así habrían entrado clandestinamente en el gusto uvas Merlot, Sauvignon y de otros ti]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>De Clarín:
</p>
<blockquote><p>Así habrían entrado clandestinamente en el gusto uvas Merlot, Sauvignon y de otros tipos, especialmente para atraer el gusto mas convencional de clientes extranjeros, <strong>tipo</strong> los japoneses, que quieren todos los años comprar la producción entera de Brunello y no los dejan.
</p>
</blockquote>
<p>¡Tipo? ¿TIPO?
</p>
</p>
<p><span style="font-size:20pt;"><strong>¿TIPO?</strong></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ops, que susto]]></title>
<link>http://humorvip.wordpress.com/2008/03/25/ops-que-susto/</link>
<pubDate>Tue, 25 Mar 2008 10:59:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>Fernando Pereira</dc:creator>
<guid>http://humorvip.pt-br.wordpress.com/2008/03/25/ops-que-susto/</guid>
<description><![CDATA[
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://humorvip.wordpress.com/files/2008/03/susto.jpg" alt="susto.jpg" /></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["Viernes Santo" de Espanto]]></title>
<link>http://miguelajavier.wordpress.com/?p=111</link>
<pubDate>Fri, 21 Mar 2008 17:10:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>miguelajavier</dc:creator>
<guid>http://miguelajavier.pt-br.wordpress.com/2008/03/21/sucesos-espantosos-de-viernes-santo/</guid>
<description><![CDATA[Arresto de Jesús(Mt. 26.47-56; Mr. 14.43-50; Jn. 18.2-11)47 Mientras él aún hablaba, se presentó]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><b><font size="2">Arresto de Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s</font></b><b><font size="2"><b>(Mt. 26.47-56; Mr. 14.43-50; Jn. 18.2-11)</b></font></b><b><font size="2">47 Mientras </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l a</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">n hablaba, se present</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> una turba; y el que se llamaba Judas, uno de los doce, iba al frente de ellos; y se acerc</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> hasta Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s para besarle. </font><font size="2">48 Entonces Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s le dijo: Judas, ¿con un beso entregas al Hijo del Hombre? 49 Viendo los que estaban con </font></p>
<p></b><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l lo que hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a de acontecer, le dijeron: Se</font><font size="2" face="Times New Roman">ñ</font><font size="2">or, ¿heriremos a espada? </font><font size="2">50 Y uno de ellos hiri</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> a un siervo del sumo sacerdote, y le cort</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> la oreja derecha. 51 Entonces respondiendo Jes</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s, dijo: Basta ya; dejad. Y tocando su oreja, le san</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">. </font><font size="2">52 Y Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s dijo a los principales sacerdotes, a los jefes de la guardia del templo y a los ancianos, que hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an venido contra </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l: ¿Como contra un ladr</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n hab</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">is salido con espadas y palos?53 Habiendo estado con vosotros cada d</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a en el templo,<sup>(</sup></font><u><font size="2" color="#0000ff">L</font></u><sup><font size="2">) no extendisteis las manos contra m</font></sup><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">; mas esta es vuestra hora, y la potestad de las tinieblas. </font></p>
<h5>Pedro niega a Jes<font face="Times New Roman">ú</font>s</h5>
<h5>(Mt. 26.57-58,69-75; Mr. 14.53-54,66-72; Jn. 18.12-18,25-27)</h5>
<p><font size="2">54 Y prendi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ndole, le llevaron, y le condujeron a casa del sumo sacerdote. Y Pedro le segu</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a de lejos. </font><font size="2">55 Y habiendo ellos encendido fuego en medio del patio, se sentaron alrededor; y Pedro se sent</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> tambi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n entre ellos. 56 Pero una criada, al verle sentado al fuego, se fij</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> en </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l, y dijo: Tambi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ste estaba con </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l. </font><font size="2">57 Pero </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l lo neg</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">, diciendo: Mujer, no lo conozco. 58 Un poco despu</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">s, vi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ndole otro, dijo: T</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2"> tambi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n eres de ellos. Y Pedro dijo: Hombre, no lo soy. </font><font size="2">59 Como una hora despu</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">s, otro afirmaba, diciendo: Verdaderamente tambi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ste estaba con </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l, porque es galileo. 60 Y Pedro dijo: Hombre, no s</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2"> lo que dices. Y en seguida, mientras </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l todav</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a hablaba, el gallo cant</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">. </font><font size="2">61 Entonces, vuelto el Se</font><font size="2" face="Times New Roman">ñ</font><font size="2">or, mir</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> a Pedro; y Pedro se acord</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> de la palabra del Se</font><font size="2" face="Times New Roman">ñ</font><font size="2">or, que le hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a dicho: Antes que el gallo cante, me negar</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">s tres veces.62 Y Pedro, saliendo fuera, llor</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> amargamente. </font></p>
<h5>Jes<font face="Times New Roman">ú</font>s escarnecido y azotado</h5>
<h5>(Mt. 26.67-68; Mr. 14.65)</h5>
<p><font size="2">63 Y los hombres que custodiaban a Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s se burlaban de </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l y le golpeaban; </font><font size="2">64 y vend</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndole los ojos, le golpeaban el rostro, y le preguntaban, diciendo: Profetiza, ¿qui</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n es el que te golpe</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">?65 Y dec</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an otras muchas cosas injuri</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndole. </font></p>
<h5>Jes<font face="Times New Roman">ú</font>s ante el concilio</h5>
<h5>(Mt. 26.59-66; Mr. 14.55-64; Jn. 18.19-24)</h5>
<p><font size="2">66 Cuando era de d</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a, se juntaron los ancianos del pueblo, los principales sacerdotes y los escribas, y le trajeron al concilio, diciendo: </font><font size="2">67 ¿Eres t</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2"> el Cristo? D</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">noslo. Y les dijo: Si os lo dijere, no creer</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">is; 68 y tambi</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n si os preguntare, no me responder</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">is, ni me soltar</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">is. </font><font size="2">69 Pero desde ahora el Hijo del Hombre se sentar</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2"> a la diestra del poder de Dios. 70 Dijeron todos: ¿Luego eres t</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2"> el Hijo de Dios? Y </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l les dijo: Vosotros dec</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">s que lo soy. </font><font size="2">71 Entonces ellos dijeron: ¿Qu</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2"> m</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">s testimonio necesitamos? porque nosotros mismos lo hemos o</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">do de su boca. </font><font size="2"><b>Lucas 23</b></font><font size="2"><b></b><b>Jes<font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s ante Pilato</font></b></p>
<p></font></p>
<h5>(Mt. 27.1-2,11-14; Mr. 15.1-5; Jn. 18.28-38)</h5>
<p><font size="2">1 Levant</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndose entonces toda la muchedumbre de ellos, llevaron a Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s a Pilato. </font><font size="2">2 Y comenzaron a acusarle, diciendo: A </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ste hemos hallado que pervierte a la naci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n, y que prohibe dar tributo a C</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">sar, diciendo que </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l mismo es el Cristo, un rey. 3 Entonces Pilato le pregunt</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">, diciendo: ¿Eres t</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2"> el Rey de los jud</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">os? Y respondi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ndole </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l, dijo: T</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2"> lo dices. </font><font size="2">4 Y Pilato dijo a los principales sacerdotes, y a la gente: Ning</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">n delito hallo en este hombre.5 Pero ellos porfiaban, diciendo: Alborota al pueblo, ense</font><font size="2" face="Times New Roman">ñ</font><font size="2">ando por toda Judea, comenzando desde Galilea hasta aqu</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">. </font></p>
<h5>Jes<font face="Times New Roman">ú</font>s ante Herodes</h5>
<p><font size="2">6 Entonces Pilato, oyendo decir, Galilea, pregunt</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> si el hombre era galileo. </font><font size="2">7 Y al saber que era de la jurisdicci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n de Herodes, le remiti</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> a Herodes, que en aquellos d</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">as tambi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n estaba en Jerusal</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n. 8 Herodes, viendo a Jes</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s, se alegr</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> mucho, porque hac</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a tiempo que deseaba verle; porque hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a o</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">do muchas cosas acerca de </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l, y esperaba verle hacer alguna se</font><font size="2" face="Times New Roman">ñ</font><font size="2">al. </font><font size="2">9 Y le hac</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a muchas preguntas, pero </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l nada le respondi</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">. 10 Y estaban los principales sacerdotes y los escribas acus</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndole con gran vehemencia. </font><font size="2">11 Entonces Herodes con sus soldados le menospreci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> y escarneci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">, visti</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ndole de una ropa espl</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ndida; y volvi</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> a enviarle a Pilato.12 Y se hicieron amigos Pilato y Herodes aquel d</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a; porque antes estaban enemistados entre s</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">. </font></p>
<h5>Jes<font face="Times New Roman">ú</font>s sentenciado a muerte</h5>
<h5>(Mt. 27.15-26; Mr. 15.6-15; Jn. 18.38--19.16)</h5>
<p><font size="2">13 Entonces Pilato, convocando a los principales sacerdotes, a los gobernantes, y al pueblo,</font><font size="2">14 les dijo: Me hab</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">is presentado a </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ste como un hombre que perturba al pueblo; pero habi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ndole interrogado yo delante de vosotros, no he hallado en este hombre delito alguno de aquellos de que le acus</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">is. </font><font size="2">15 Y ni aun Herodes, porque os remit</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2"> a </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l; y he aqu</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">, nada digno de muerte ha hecho este hombre. 16 Le soltar</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">, pues, despu</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">s de castigarle. </font><font size="2">17 Y ten</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a necesidad de soltarles uno en cada fiesta. 18 Mas toda la multitud dio voces a una, diciendo: !!Fuera con </font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ste, y su</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ltanos a Barrab</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">s! </font><font size="2">19 Este hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a sido echado en la c</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">rcel por sedici</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n en la ciudad, y por un homicidio. 20 Les habl</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> otra vez Pilato, queriendo soltar a Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s; </font><font size="2">21 pero ellos volvieron a dar voces, diciendo: !!Crucif</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">cale, crucif</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">cale! 22 </font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">É</font><font size="2">l les dijo por tercera vez: ¿Pues qu</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2"> mal ha hecho </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ste? Ning</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">n delito digno de muerte he hallado en </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l; le castigar</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">, pues, y le soltar</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">. </font><font size="2">23 Mas ellos instaban a grandes voces, pidiendo que fuese crucificado. Y las voces de ellos y de los principales sacerdotes prevalecieron.</font><font size="2">24 Entonces Pilato sentenci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> que se hiciese lo que ellos ped</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an; </font><font size="2">25 y les solt</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> a aquel que hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a sido echado en la c</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">rcel por sedici</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n y homicidio, a quien hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an pedido; y entreg</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> a Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s a la voluntad de ellos. </font></p>
<h5>Crucifixi<font face="Times New Roman">ó</font>n y muerte de Jes<font face="Times New Roman">ú</font>s</h5>
<h5>(Mt. 27.32-56; Mr. 15.21-41; Jn. 19.17-30)</h5>
<p><font size="2">26 Y llev</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndole, tomaron a cierto Sim</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n de Cirene, que ven</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a del campo, y le pusieron encima la cruz para que la llevase tras Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s. </font><font size="2">27 Y le segu</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a gran multitud del pueblo, y de mujeres que lloraban y hac</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an lamentaci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n por </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l. 28 Pero Jes</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s, vuelto hacia ellas, les dijo: Hijas de Jerusal</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n, no llor</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">is por m</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">, sino llorad por vosotras mismas y por vuestros hijos. </font><font size="2">29 Porque he aqu</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2"> vendr</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">n d</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">as en que dir</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">n: Bienaventuradas las est</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">riles, y los vientres que no concibieron, y los pechos que no criaron. 30 Entonces comenzar</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">n a decir a los montes: Caed sobre nosotros; y a los collados: Cubridnos.<sup>(</sup></font><u><font size="2" color="#0000ff">A</font></u><sup><font size="2">) </font></sup><font size="2">31 Porque si en el </font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">rbol verde hacen estas cosas, ¿en el seco, qu</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2"> no se har</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">? 32 Llevaban tambi</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n con </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l a otros dos, que eran malhechores, para ser muertos. </font><font size="2">33 Y cuando llegaron al lugar llamado de la Calavera, le crucificaron all</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">, y a los malhechores, uno a la derecha y otro a la izquierda. 34 Y Jes</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s dec</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a: Padre, perd</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">nalos, porque no saben lo que hacen. Y repartieron entre s</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2"> sus vestidos, echando suertes.<sup>(</sup></font><u><font size="2" color="#0000ff">B</font></u><sup><font size="2">) </font></sup><font size="2">35 Y el pueblo estaba mirando; y aun los gobernantes se burlaban de </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l, diciendo: A otros salv</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">; s</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">lvese a s</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2"> mismo, si </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ste es el Cristo, el escogido de Dios. 36 Los soldados tambi</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n le escarnec</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an, acerc</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndose y present</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndole vinagre, </font><font size="2">37 y diciendo: Si t</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2"> eres el Rey de los jud</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">os, s</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">lvate a ti mismo. 38 Hab</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a tambi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n sobre </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l un t</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">tulo escrito con letras griegas, latinas y hebreas: ESTE ES EL REY DE LOS JUD</font><font size="2" face="Times New Roman">Í</font><font size="2">OS. </font><font size="2">39 Y uno de los malhechores que estaban colgados le injuriaba, diciendo: Si t</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2"> eres el Cristo, s</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">lvate a ti mismo y a nosotros. 40 Respondiendo el otro, le reprendi</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">, diciendo: ¿Ni aun temes t</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2"> a Dios, estando en la misma condenaci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n? </font><font size="2">41 Nosotros, a la verdad, justamente padecemos, porque recibimos lo que merecieron nuestros hechos; mas </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">ste ning</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">n mal hizo. 42 Y dijo a Jes</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s: Acu</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">rdate de m</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2"> cuando vengas en tu reino. </font><font size="2">43 Entonces Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s le dijo: De cierto te digo que hoy estar</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">s conmigo en el para</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">so. </font><font size="2">44 Cuando era como la hora sexta, hubo tinieblas sobre toda la tierra hasta la hora novena.</font><font size="2">45 Y el sol se oscureci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">, y el velo<sup>(</sup></font><u><font size="2" color="#0000ff">C</font></u><sup><font size="2">) del templo se rasg</font></sup><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> por la mitad. 46 Entonces Jes</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s, clamando a gran voz, dijo: Padre, en tus manos encomiendo mi esp</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">ritu.<sup>(</sup></font><u><font size="2" color="#0000ff">D</font></u><sup><font size="2">) Y habiendo dicho esto, expir</font></sup><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">. </font><font size="2">47 Cuando el centuri</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n vio lo que hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a acontecido, dio gloria a Dios, diciendo: Verdaderamente este hombre era justo. 48 Y toda la multitud de los que estaban presentes en este espect</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">culo, viendo lo que hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a acontecido, se volv</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an golpe</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndose el pecho. </font><font size="2">49 Pero todos sus conocidos, y las mujeres<sup>(</sup><u><font size="2" color="#0000ff">E</font></u><sup><font size="2">) que le hab</font></sup></font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an seguido desde Galilea, estaban lejos mirando estas cosas. </font></p>
<h5>Jes<font face="Times New Roman">ú</font>s es sepultado</h5>
<h5>(Mt. 27.57-61; Mr. 15.42-47; Jn. 19.38-42)</h5>
<p><font size="2">50 Hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a un var</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n llamado Jos</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">, de Arimatea, ciudad de Judea, el cual era miembro del concilio, var</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n bueno y justo. </font><font size="2">51 Este, que tambi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n esperaba el reino de Dios, y no hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a consentido en el acuerdo ni en los hechos de ellos, 52 fue a Pilato, y pidi</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> el cuerpo de Jes</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">s. </font><font size="2">53 Y quit</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ndolo, lo envolvi</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2"> en una s</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">bana, y lo puso en un sepulcro abierto en una pe</font><font size="2" face="Times New Roman">ñ</font><font size="2">a, en el cual a</font><font size="2" face="Times New Roman">ú</font><font size="2">n no se hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a puesto a nadie. 54 Era d</font></p>
<p><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a de la preparaci</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">n, y estaba para comenzar el d</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a de reposo.<sup>[</sup></font><u><font size="2" color="#0000ff">a</font></u><sup><font size="2">] </font></sup><font size="2">55 Y las mujeres que hab</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">an venido con </font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">l desde Galilea, siguieron tambi</font><font size="2" face="Times New Roman">é</font><font size="2">n, y vieron el sepulcro, y c</font><font size="2" face="Times New Roman">ó</font><font size="2">mo fue puesto su cuerpo.56 Y vueltas, prepararon especias arom</font><font size="2" face="Times New Roman">á</font><font size="2">ticas y ung:uentos; y descansaron el d</font><font size="2" face="Times New Roman">í</font><font size="2">a de reposo,<sup>[</sup></font><u><font size="2" color="#0000ff">b</font></u><sup><font size="2">] conforme al mandamiento.<sup>(</sup></font></sup><u><font size="2" color="#0000ff">F</font></u><sup><font size="2">) </font></sup></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Material crudo]]></title>
<link>http://golpesypatadas.wordpress.com/?p=6</link>
<pubDate>Fri, 29 Feb 2008 05:16:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>golpesypatadas</dc:creator>
<guid>http://golpesypatadas.pt-br.wordpress.com/2008/02/29/material-crudo/</guid>
<description><![CDATA[Estamos aceleradamente produciendo un nuevo número de Golpes y Patadas, y asimismo material subsidi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Estamos aceleradamente produciendo un nuevo número de Golpes y Patadas, y asimismo material subsidiario para los amigos de <a href="http://hermanocerdo.anarchyweb.org" title="HermanoCerdo">HermanoCerdo</a>. Pero mientras ello no ocurre, les brindamos aquí una parte cruda de la necrológica de Horacio Gómez que venimos escribiendo desde hace unos meses. Si compran la revista, o si al menos van al sitio de <a href="http://hermanocerdo.anarchyweb.org" title="HermanoCerdo">HermanoCerdo</a>, seguramente puedan entonces ver dentro de un mes qué resulta de todo esto. De lo contrario, deberán conformarse con esta lectura parcial y muy probablemente aberrante.</p>
<p align="center">***</p>
<div style="text-align:justify;">
<h4>Recién, intencionalmente, revisé la agenda de mi teléfono y en la S encontré lo que buscaba. Dice "sensei" y el único que ahí mereció ese honor fue Horacio Gómez. "El usuario no se encuentra disponible o tiene su teléfono celular apagado", reza la mujer de la compañía telefónica después de que uno digita el número. Un circunloquio que en realidad afirma que ya no está, que el sensei ha muerto y que jamás volverá a responder un llamado. Que aquél que hacía los picos de raiting de "La noche del viernes", aquél que encendía la euforia en multitudes, aquél que alegraba a los niños como en otros tiempos lo habían hecho los osos y los tigres de bengala en los grandes circos, ya no existe.</h4>
<h4>Pensando en estas cosas, en la redacción de Golpes y Patadas, o sobre el tatami donde a veces descansa Martin Grunauer entre las clases que imparte, ya no me acuerdo muy bien dónde es que fue pero al fin y al cabo no interesa, Carlos Novoa me confesó tras escucharme que a él le pasa algo parecido cada vez que se cruza con un kamanti. No fue necesario que me explicase por qué.</h4>
<h4>Hace tiempo, creo que años, cuando Horacio Gómez ya comenzaba a hacer ruido de la mano de Edgardo Kazanovich, el gran conductor televisivo, decidimos en la redacción Martin Grunauer, Vilmo Patiño y yo realizar una producción fotográfica que fuese lo más parecida a una de esas fotonovelas que antes eran tan comunes y que hoy ya no lo son. Pero los planes no salieron todo lo bien que habíamos deseado y hubo que convencer a Novoa, a un ya maduro pero inexperto Novoa, para que continuara con su trabajo tras la tercera o cuarta toma, aquélla donde Horacio Gómez a punto había estado de darle muerte, tras escaparselé de la empuñadura el kamanti, que había salido disparado en línea recta hacia el objetivo de la nikon. La trayectoria de Novoa por aquel tiempo constaba de trabajos en casamientos y fiestas de quince años y realmente se había asustado: desconocía qué peligros debía asumir un reportero gráfico en nuestra revista. Todavía escucho el grito del mismo gran sensei, "¡CUIDADO!", que permitió que nuestro fotógrafo inclinara la cabeza hacia la izquierda, eludiendo de ese modo el arma blanca que hacia su cámara, y naturalmente hacia él, se dirigía.</h4>
<h4>—Y hoy sé que me terminé de formar en mi oficio gracias a aquel evento —me ha dicho Novoa–. Y si veo un kamanti, Cozzolino, ya no recuerdo el miedo de aquella vez. En su reemplazo se me activa una nostalgia que no sé cómo sostener. El kamanti que casi me mata es como la prenda de una mujer que uno se guardó a hurtadillas para olerla. Le diría más, es como cualquier prenda de mujer que sirve para evocar a cualquier mujer que uno haya querido. Veo un kamanti y me acuerdo del sensei. No puedo evitarlo. Como cuando como una tortilla a la española con mucha cebolla y me viene mi madre a la cabeza.</h4>
<h4>Pero no todos los que conocimos al gran sensei samurai padecen la misma debilidad. De hecho, Martin Grunauer, Vilmo Patiño y el último representante del muerto, Zamudio, si bien se muestran dolidos por la ausencia y no han disimulado el llanto cuando éste se les presentó, se han convencido que de haber seguido vivo la vida de Horacio Gómez se hubiese tornado, como vulgarmente se dice, un infierno.</h4>
<h4>—Y antes que vivir un infierno es preferible estar muerto —me ha comentado uno de estos días necrológicos el primero de los tres.</h4>
<h4>Sostienen que Horacio Gómez sufría, que no podía ver en el lugar que él había ocupado dentro de "La noche del viernes" a luchadoras en el barro. Y que menos podía soportar la noción de saber que todos sabíamos de los cuernos que la sensual Nadia Yolakian le metía.</h4>
<h4>—Estaba realmente enamorada de ella —me ha asegurado Zamudio en más de una ocasión, y me consta—, y saber que nosotros sabíamos fue para él como tener presente continuamente su condición, Di-s me perdone, de cornudo.</h4>
<h4>Sean como hayan sido esos últimos meses y días del gran sensei samurai, creo que en ninguna situación, ni en la más adversa, la muerte debe ser una opción, y sé que escribir estas cosas me hará poner en contra a varios artistas marciales que siguen creyendo en el honor y el bushido y todos esos versos tan pintorescos para Occidente. Yo conocí a Horacio Gómez y les puedo asegurar que por más samurai que se haya creído, jamás se habría practicado un harakiri. Lo he conocido y sé que, a pesar del dolor causado por el alejamiento de la fama y los cuernos de su novia, él quería vivir. Y esa noción es la que indigna. La que <span style="font-style:italic;">me</span> indigna. Zamudio es testigo de lo que digo.</h4>
<h4>Pocos días antes de ser muerto con la katana de acero toledano, Horacio Gómez ensayaba su primera presentación formal en el niwa de Buenos Aires como miembro del staff permanente. Quería salir del infierno en el que podía seguramente estar sumido, pero no muriendosé, sino haciendo otras cosas, cosas que lo entretuviesen, que lograran quitarle de la cabeza a "La noche del viernes" y a Nadia Yolakian.</h4>
<h4>Yo hubiese preferido todo eso para él, para así poder llamarlo, por ejemplo ahora, y decirle "che, sensei, vamos a tomar unas cervezas". Ya es imposible.</h4>
</div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[]]></title>
<link>http://familia9horas.wordpress.com/2008/01/27/91/</link>
<pubDate>Sun, 27 Jan 2008 13:22:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>familia9horas</dc:creator>
<guid>http://familia9horas.pt-br.wordpress.com/2008/01/27/91/</guid>
<description><![CDATA[
ESPANTO 

espanto
é conhecer
que um dia
haverá um momento
único
na terra:
o último que se lemb]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<h4 align="center"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#333333"></font></span></h4>
<h2 align="center"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;">ESPANTO </span></h2>
<h4 align="center"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#333333"></font></span></h4>
<h4 align="center"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#333333">espanto<br />
é conhecer<br />
que um dia<br />
haverá um momento<br />
único<br />
na terra:<br />
o último que se lembrava<br />
de nós<br />
morreu</font></span></h4>
<h4 align="center"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#333333">momento a que chamamos<br />
o nosso encontro<br />
com o cosmos</font></span></h4>
<h4 align="center"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#333333"></font></span></h4>
<h4 align="center"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#333333">Carlos Peres Feio - <em>in</em> <a href="http://podiamsermais.weblog.com.pt/arquivo/2004_05.html#114740">PSM</a></font></span></h4>
<h5 align="justify"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#993300">Interrompemos, por um período indeterminado, mas que desejamos seja breve, a nossa familiar brincadeira, que, partindo de uma ideia do Pai, nos tem trazido gratos momentos a todas nós.</font></span></h5>
<h5 align="left"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#993300">Até breve, um abraço para os Amigos que tiveram a gentileza de nos acompanhar,</font></span></h5>
<h5 align="left"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;"><font color="#993300">família9horas</font> </span></h5>
<h5 align="left"><span style="color:#666666;font-family:Georgia;">.</span></h5>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Abacate...]]></title>
<link>http://enaodito.wordpress.com/2008/01/07/abacate/</link>
<pubDate>Mon, 07 Jan 2008 22:01:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>gleisepc</dc:creator>
<guid>http://enaodito.pt-br.wordpress.com/2008/01/07/abacate/</guid>
<description><![CDATA[Guacamole, era isso! Iria fazer um guacamole: abacate, sal, pimenta, tomate, cebola, alho, limão, o]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p ALIGN="justify"><em>Guacamole, era isso! Iria fazer um guacamole: abacate, sal, pimenta, tomate, cebola, alho, limão, o que mais? Será que estava esquecendo algo? Amassar o abacate e misturar com os ingredientes picados. Será? Logo que viu aquele abacate no supermercado lembrou-se dele. Ele, abacate; abacate, ele. Associava a fruta verde e brilhante com ele. Quanto mais brilhante e redonda mais ele. E se estivesse meio molenga? Aí, só a imagem dele feliz vinha-lhe à mente. A polpa levemente gordurosa e doce, o caroço redondo e marrom e a exclamação dele quando a via com o fruto partido nas mãos: Abacate! O guacamole faria com que ele lembrasse daqueles momentos. México, o mar de um verde-azul indescritível, os primeiros tempos compartilhados, a alegria pela manhã. Cumplicidade no abacate. Ele lembraria. Se não lembrasse imediatamente ela iria sugerir, entre um bocado e outro de guacamole. E ele iria amolecer, com certeza. Olharia para ela e veria novamente aquela mulher de 40 anos atrás fazendo careta ao provar pela primeira vez um guacamole. Mas abacate não é doce? Ela era naif, ou melhor, não tinha visto muito do mundo. Hoje, depois dele, com ele, o mundo é o quintal da casa onde os filhos cresceram e por onde eles se espalharam. Era isso! Cada vez mais a certeza a tomava: faria um guacamole para ele! E ele lembraria. Abacate: ele, ele: abacate...</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mataram o Salsicha!]]></title>
<link>http://humorvip.wordpress.com/2007/10/31/mataram-o-salsicha/</link>
<pubDate>Wed, 31 Oct 2007 20:19:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>Fernando Pereira</dc:creator>
<guid>http://humorvip.pt-br.wordpress.com/2007/10/31/mataram-o-salsicha/</guid>
<description><![CDATA[
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://i212.photobucket.com/albums/cc133/humorvip/who-killed-the-hotdog.jpg" height="374" width="500" /></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Como...]]></title>
<link>http://enaodito.wordpress.com/2007/10/02/como/</link>
<pubDate>Tue, 02 Oct 2007 22:04:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>gleisepc</dc:creator>
<guid>http://enaodito.pt-br.wordpress.com/2007/10/02/como/</guid>
<description><![CDATA[Como? E se&#8230;estupendo! Nem poderia acreditar no que estava vendo. Simplesmente inacreditável! ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p ALIGN="justify"><em>Como? E se...estupendo! Nem poderia acreditar no que estava vendo. Simplesmente inacreditável! Ele, uma pessoa simples, sem grandes ambições e isto! Isto acontecendo com ele parecia até delírio, nem sonho, delírio mesmo. Porque, sabe como é, essas coisas só acontecem com aquelas pessoas, aquelas que se vê muito nas capas de revistas, nos noticiários sobre celebridades e ele, ele não era nem uma coisa nem outra, nem gente que ocupa capa de revista, nem celebridade que aparece a toda hora em noticiário. Ele era simplesmente ele, aquele mesmo que sempre foi. Criatura simples, de hábitos modestos criado no subúrbio poluído, estudo mediano em colégio do governo, sempre, desde muito novo - tem até hoje as fotos guardadas. A casa era a dos pais, mas era velha, bem desgastada, só viu pintura por ocasião de dois Natais, nem lembra bem o que estes tinham de diferente dos outros, mas o fato é que nestes a casa ficou cheirando a tinta e a comida da mãe. Nos subúrbios, lá de onde ele viera, era muito comum pintarem as casas para as festas de fim de ano, parece que tinha algo a ver com ano novo vida nova e... casa pintada, sei lá, ele também não sabia muito bem. Do subúrbio foi caminhando pelos bairros da cidade até ir parar na zona norte, ainda não era bom, mas já era grande feito para quem morou onde ele tinha morado por toda infância e adolescência. Precisa ver quando ele encontrava um dos que brincavam nas ruas poluídas com ele, ficavam na maior inveja, "Zona norte é? Caramba você está é bem de vida!" Bem de vida que nada! Deixa eles, é bom mesmo que nem imaginem que ele ainda é ele, porque agora, afinal, aquilo tinha acontecido com ele e ninguém acreditaria mesmo que... bem, deixa como está. Mas e agora? O que será  melhor? O que fazer? O que será que aquelas pessoas, aquelas lembra? As famosas, vips, colunáveis, especiais fazem quando algo estupendo acontece? Ah, elas já devem estar tão acostumadas a estas coisas que nem se espantam mais. Aposto que nem ficam na frente do espelho olhando para o reflexo e pensando, "será? eu estou certo? Sou eu?" Sou eu! É, realmente está acontecendo comigo, digo, com ele, ele que sempre andou de trem porque era mais barato, ele que nunca nem pensou em pegar um táxi, ele que passeia pelas ruas da zona sul sonhando, " isso aqui que é vida! " Quem sabe agora?, talvez agora seja sua hora. Quem sabe o próximo movimento seja para a zona sul? Imagina a cara dos outros de lá do subúrbio poluído quando esbarrarem com ele na zona sul, "Zona Sul! Caramba!" Zona Sul! Melhor se acalmar, pode ser um engano, é isso, vai ver ele viu errado, tinha tanta vontade que fosse com ele que viu errado. Não custa nada conferir. Ele pega o papel lê de novo e tem certeza, é mesmo com ele, está lá seu nome e para que não sobre qualquer dúvida seu CPF vem do lado. CPF não tem igual, sem homônimos. Não é que é com ele mesmo que está acontecendo! Estupendo! Mas o que se faz agora? Quantas dúvidas! Pergunta para alguém o que fazer? Mas quem? Eles vão ficar verdes de inveja, os de lá, do subúrbio! Vão duvidar lógico, vão fazer pouco, achar que ele está mentindo, mas eles vão ver. Ele vai aparecer. Na capa das revistas? No noticiário? Na área VIP? Já imaginou, ele, logo ele, ele que nem sabe o que fazer numa hora destas na área VIP! Ele na Zona Sul! Ele nas capas de revistas! Ele naquele jornal de famosos! Ele,  ele que...</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SIMPLES E VERDADE DE TUDO AO SER DAQUI]]></title>
<link>http://amandu.wordpress.com/2007/07/04/simples-e-verdade-de-tudo-ao-ser-daqui/</link>
<pubDate>Wed, 04 Jul 2007 14:48:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>amandu</dc:creator>
<guid>http://amandu.pt-br.wordpress.com/2007/07/04/simples-e-verdade-de-tudo-ao-ser-daqui/</guid>
<description><![CDATA[ O INCULCO DO ESTAR AQUI E A IDIOTIA DE O SER APENAS. É ESTRANHO O VER SER MAS O DEVERIA ESTAR.
 ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://amandu.wordpress.com/files/2007/07/x.jpg" title="x.jpg"><img src="http://amandu.wordpress.com/files/2007/07/x.jpg" alt="x.jpg" /></a><a href="http://amandu.wordpress.com/files/2007/07/xx.jpg" title="xx.jpg"><img src="http://amandu.wordpress.com/files/2007/07/xx.jpg" alt="xx.jpg" /></a> <strong>O INCULCO DO ESTAR AQUI E A IDIOTIA DE O SER APENAS. É ESTRANHO O VER SER MAS O DEVERIA ESTAR.</strong></p>
<p><strong> É DEVERAS ESTRANHO E O TRABALHO DISSO E FALO. </strong></p>
<p><strong> NÃO SEI DE TUDO MAS DE TUDO EU SOU DE TUDO E DE TUDO EU SOU MESMO DE TUDO EM TUDO. </strong></p>
<p><strong> NÃO É O MEU MUNDO MAS A RAZÃO DE SER É ESTÁVEL E SOU EU MESMO DE TUDO O MEU MUNDO E ASSIM PROFUNDO. </strong></p>
<p><strong> O POVO É TRISTE MAS É PROFUNDO E SOU ASSIM DE COMPANHIA NÃO SE VÁ DIZER DE TUDO E DE FALAR ASSIM DE TUA TIA. </strong></p>
<p><strong> A SOFREGUIDÃO GANHOU ASAS E ASSIM SE SOMOU E CONSOLIDOU O ESQUEMA DE TUDO E EM TUDO. DAR DE SI E EM DESCONTO DE SER E VIVER DE TER O SER DE TUDO E DE TER O VER. </strong></p>
<p><strong> PRECISO DE SER E O AFIRMAR E DE DIZER DE TI MULHER POIS NEM MÃE SERÁS ASSIM VÊ MAS DE QUEM VÊ DE TUDO E ASSIM É DE TUDO E OUVE POIS.</strong></p>
<p><strong>  O VER É COMPOSTO DE O SER E O TER É DE DIZER MAIS DO QUE VER E OUVIR DE TI. ESPERA E VÊ QUE NEM ASSIM SERÁS MULHER. </strong></p>
<p><strong> COMO O SER DE TUDO É CAPAZ DE SE FAZER EM TUDO DE TUDO EU ESTUDO E MEREÇO O QUE SOU E O ENCALCE DE TUDO E NÃO DESMEREÇO. MAS O VER TEM SABER E DE TUDO O SEU QUERER. </strong></p>
<p><strong> NEM TUDO EU SOU E ESCREVI ACERCA DOS OUTROS QUE ASSIM NEM VIAM OU SABIAM DE TUDO E ASSIM SÃO DE TUDO E SEU ESTUDO. O ESTUDO DOS BURROS ACERCA DO MUNDO DESCREVE UMA LINHA INFINITA E ASSIM SÃO DE BOA VIDA E NÃO DE VIDA PURA. DE TRÁS DE UMA SURPRESA A SER FEITA A SUA MESA E DE ASSIM DECIDIR A SER DE TUDO E DE VER. </strong></p>
<p><strong> O MUNDO É FEITO DE TUDO E DE TUDO O SEU ESTUDO E NEM DE TUDO O SEGREDO E DE TUDO O SEU DEDO. ISTO É SER DE FILÓSOFO E DE TUDO O SEU ESTUDO.</strong></p>
<p><strong> DE TUDO O MEU ESTUDO DE TUDO O MEU SEGREDO. </strong> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[desconfiado]]></title>
<link>http://caraslarocasdajacky.wordpress.com/2007/03/25/desconfiado/</link>
<pubDate>Sun, 25 Mar 2007 12:11:36 +0000</pubDate>
<dc:creator>jacky</dc:creator>
<guid>http://caraslarocasdajacky.pt-br.wordpress.com/2007/03/25/desconfiado/</guid>
<description><![CDATA[
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://caraslarocasdajacky.files.wordpress.com/2007/03/desconfiado.gif" title="desconfiado.gif"><img src="http://caraslarocasdajacky.files.wordpress.com/2007/03/desconfiado.gif" alt="desconfiado.gif" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
