This is... Sparta - polis starożytnej Grecji, któremu stałe miejsce w kulturze nowożytnej zapewniła potęga militarna i bohaterska obrona Termopil. I choć doskonały stan armii wymagał od mieszkańców olbrzymiego poświęcenia, to do dziś przetrwała nie tylko w podręcznikach ale też na złotym ekranie, stronach komiksu, czy w grach. Seria God of War - nawet, jeżeli zerowo związana z samą historią polis, opowiada o jednym z jego obywateli. Kratos - prawdopodobnie najgorszy drań obsadzony w roli głównego bohatera, jakiego widział świat elektronicznej rozrywki, zjada Leonidasa na śniadanie, nawet na konsoli przenośnej. Gdzież bowiem królowi (nawet najdzielniejszemu) do samego Boga Wojny...?

Retro - Fabuła tego kieszonkowego exclusive'a rozpoczyna się około 5 lat przed wydarzeniami z części pierwszej, wydanej na PS2. Kratos dostaje rozkaz pomocy Attyce, która - w wyniku gniewu bożego, stoi na krawędzi zagłady, uginając się pod naporem perskiej armii. Tam też gracz ma za zadanie przygotować się do kolejnych, znacznie brutalniej obchodzących się z nim poziomów. Z marszu otrzymuje pierwszą, sztandarową dla Kratosa broń - Blades of Chaos. Oręż, który główny bohater otrzymał od (ówczesnego) Boga Wojny, Aresa, sieje miłe dla oka spustoszenie (a w dodatku u rękojeści ma bajeranckie, neonowe łańcuchy!). Bardzo szybko też, zyskamy dostęp do pierwszej umiejętności specjalnej - przywołania Ifrita. Rzecz jasna, jako summoner, nie możemy korzystać z pomocy pobratymca bez końca - nasze możliwości w tej materii definiuje niebieski pasek w lewym górnym rogu wyświetlacza, symbolizujący energię duchową. W grze napotkamy wiele znajdziek, które - posiadane w odpowiedniej ilości, zwiększą depozyt punktów (odpowiednio - życiowych, lub psychicznych). Warto się za nimi rozglądać - tym bardziej, że przywołanie Ifrita nie jest jedyną czynnością, wyczerpującą umysł Kratosa.

Parzy! - Od samego początku wiadomo było, że „Łańcuchy Olimpu" będą w stu procentach wykorzystywać możliwości graficzne konsoli. I rzeczywiście - to, co udało się stworzyć grafikom ze studia Ready at Dawn, jest zdumiewające. Gra rozpoczyna się długim, wspaniałym intrem, stworzonym na bazie silnika. Gdy rozpocząłem grę właściwą, ze zdziwieniem stwierdziłem, że gameplay nie różni się w znaczącym stopniu od cuda, jakie przed chwilą dane mi było oglądać. Nawet na olbrzymiej dla konsolki przenośnej ilości miejsca, jaką daje UMD... efekt jest po prostu zdumiewający. Na drugim poziomie złapałem sam siebie na tym, że jak głupi łaziłem z pochodnią w ręku między skomplikowanymi obiektami i obserwowałem tańczące po nich światło. Szybko przekonałem się jednak, że nie w zaawansowanym, dynamicznym oświetleniu tkwi prawdziwa potęga grafiki CoO. Największe wrażenie robią bowiem olbrzymie, monumentalne budowle: nie dość, że graficy spisali się w kwestii polygonów i tekstur na medal, to jeszcze dobrali wręcz idealnie ujęcia. Gdy w danym momencie Kratos ma dokładny wgląd na któryś z gigantycznych obiektów architektonicznych, możecie być pewni, że i Wy ujrzycie go w pełni majestatu. Na długo zapadnie mi w pamięci fragment drogi do świątyni Heliosa, kiedy to - biegnąc długim mostem, Kratos był ledwo widoczny na ekranie, gdyż twórcy zainteresowanie kamery skupili na dalszym planie, gdzie znajdował się imponującej wielkości posąg. Oczywiście - na takie „wycieczki", autorzy pozwolili sobie jedynie w spokojniejszych momentach. W ferworze walki bowiem, gra wiernie i bez zająknięcia ukazuje nam bohatera, mordującego masowo przeciwników. Wspomniane uciekanie kamery pozwala graczowi docenić ogrom pracy, włożony w oprawę wideo tej produkcji. Owocnej, a jakże...

Finish Him! - God of War: Chains of Olympus to gra, która w znakomitej większości opiera się na walce. Wypadałoby więc powiedzieć co nieco (a może i więcej) o tym filarze rozgrywki. Kratosem przemieszczamy się po planszy za pomocą gałki, która - o dziwo, wypada w tej roli naprawdę nieźle. Jasno określona jest też klawiszologia - po pół godzinie rozgrywki nikt nie powinien mieć problemów z odruchowym doborem ciosów. Programiści nie zapomnieli też o znaku rozpoznawczym serii - QTE (Quick Time Events). Jest to nic innego, jak (tak przez „prawdziwych" graczy znienawidzone) elementy casualu, powtykane zgrabnie w ten kawał krwistego mięcha. Sprawa przedstawia się w ten sposób: większość przeciwników jakich napotkamy, możemy zabić jedynie w standardowy sposób (lub „z marszu" wykonać na nich „finish him", jednak wtedy nie ma zabawy... :)). Od czasu do czasu jednak, trafi nam się jakiś Wielki, Zły Potwór, przy którym sprawdzić możemy swoją zręczność i refleks. Gdy już jegomościa w klasyczny sposób osłabimy, nad jego wizerunkiem pojawi się kółko. Wówczas nie pozostaje nam nic innego, jak podbiec do imć skurczybyka, klepnąć w owalny symbol na naszej konsolce i... zacząć uważnie wpatrywać się w jej ekran. Fatality wykonamy tylko w sytuacji, gdy uda się nam bezbłędnie przejść przez serię zręcznościowych przerywników. Raz będzie to zwykłe wciskanie określonych przycisków w odpowiednim czasie, innym razem pokręcimy gałką... I wszystko pięknie, jeżeli sekwencję uda się wykonać. Jeżeli nie... no cóż - niemilec uszczupli nasz pasek zdrowia, a my będziemy musieli próbować ponownie. Mimo owego ryzyka warto, naprawdę warto namęczyć się, gdyż chora wyobraźnia twórców nie ma granic, a i sam Kratos to bardzo pomysłowy chłopiec i zawsze odnajdzie jakiś makabryczny sposób na pozbycie się 10-metrowego cyklopa...

Pimp my strike - W grze studia Ready at Dawn odnajdziemy na pęczki różnego rodzaju kombosów czy ulepszeń. By wypróbować na wrogach pokaźną liczbę efektownych (i najczęściej - także efektywnych) kombinacji, zmuszeni będziemy wydać na to odpowiednią ilość waluty obowiązującej w świecie bogów. Pozyskamy ją, podobnie jak w przypadku większości tego typu produkcji, wprost z pokonanych wrogów („z pierwszego tłoczenia"?). Gdy już uzbieramy odpowiednią jej ilość, nie pozostaje nic innego, jak w menu ulepszeń zakupić kolejny poziom rozwoju dowolnego elementu ekwipunku. Co oczywiste - nie wszystkie pola będą do naszej dyspozycji od początku, tym niemniej warto inwestować w to, co się w danej chwili ma, by potem nie oglądać wszystkich efektów towarzyszących w „ostatniej chwili". Bo i czasu potrzebnego do przebrnięcia przez wszystkie etapy nie ma tu zbyt wiele...

„Take your time"... - Właśnie, czas... Ukończenie gry metodą „byle do przodu" daje w efekcie żałośnie prezentującą się metryczkę na ostatecznym sejwie: około 4 godziny to naprawdę bardzo, ale to bardzo mało. Jeżeli jednak przyjmie się metodę „na boromiego" (podziwianie widoczków, ślamazarne brnięcie do przodu, klinowanie się przy każdym trudniejszym momencie gry), produkcję ukończy się z niemal dwa razy większym wynikiem czasowym (w moim przypadku było to siedem i pół godziny). Patrząc na starszych braci CoO, nietrudno stwierdzić że pomimo olśniewającej oprawy i idealnego klimatu, autorzy nie wysilili się zbytnio, by przedłużyć żywotność tytułu. Owszem - po zakończeniu arcyciekawej kampanii mamy możliwość wykonania 5 zadań specjalnych (znacznie trudniejszych od całej reszty gry) i zaliczenia pikantnej minigierki (fani GTA: SA i afery z „Hot Coffee" będą zachwyceni). Mimo to osiem godzin jako górna granica potrzebna na ukończenie kampanii i odblokowanie bonusów (jest ich całkiem sporo - filmy kręcone wewnątrz Ready at Dawn, artworki, cut-scenki z gry...) to zdecydowanie za mało. Brnąc coraz to dalej w brutalny świat GoW człowiek nie zdaje sobie sprawy, że wolna od poważniejszych błędów rozgrywka jest nieomal przykrywką dla wrażenia niedosytu, jaki niesie ze sobą ekran z listą płac. Cała reszta jest bowiem bliska ideałowi - niesamowitą frajdę sprawia mordowanie kolejnych zastępów rządnych krwi bestii i odkrywanie krain znanych z mitologii greckiej. Wielka szkoda, że w tej odsłonie zagadki występują bardzo rzadko, a jeżeli już - do miana logicznych im daleko. W trakcie diabelnie szybkiej rozgrywki ich brak szczególnie nie doskwiera, jednak miło by było, gdyby twórcy dali od czasu do czasu odpocząć naszym mięśniom, a umożliwili rozruszać nieco zastałe od ciągłej klepaniny szare komórki...

To ja, Narcyz się nazywam... - Szczerze mówiąc, gdy rozpocząłem zabawę z GoW, wielka pompa, z jaką ogłaszano ten tytuł najpiękniejszą produkcją na PSP sprawiła, iż od oprawy audio nie oczekiwałem kompletnie nic. To znaczy - w ogóle się nad nią nie zastanawiałem - był to olbrzymi błąd i winienem wtedy ugryźć się w ucho (nieważne, jak miałbym tego dokonać). Już menu główne wita nas przepięknym, aczkolwiek nieco pompatycznie wykonanym "hymnem" serii. Powiem wprost: soundtrack nowego GoW jest po prostu niesamowity. Wszystkie ścieżki razem wzięte to w zasadzie nic innego, jak wspaniały koncert orkiestry symfonicznej, wzbogacony o smakowitą, lepką od krwi wizualizację. Recital ten jest po prostu perfekcyjny - można wręcz powiedzieć, że poziomem przewyższa on oprawę graficzną. Jednak - podobnie zresztą jak i ona , udźwiękowienie gry nie jest perfekcyjne. Fałszywą nutą tej pieśni pochwalnej będzie tym razem... dubbing. Konkretnie - niewielka, aczkolwiek baaardzo uciążliwa jego część. Otóż - do najgorszych głosów w całej grze w mojej opinii zaliczają się odtwórcy ról ważniejszych postaci - Kratosa i Narratorki. Ten pierwszy zbyt często i intensywnie podkreśla prosty charakter głównego bohatera, przez co niejednokrotnie brzmi niczym troglodyta, który dosłownie przed chwilą nauczył się mówić. Wielce szanowna Pani Opowiadacz cierpi za to na „Syndrom Wieczornych Wiadomości": niby intonacja wszystkich kwestii jest w porządku, a jednak sprawia raczej wrażenie zgorzkniałej, obojętnej staruszki, niż kobiety w srebrnym wieku (wbrew pozorom, między tymi dwoma określeniami istnieje prawdziwa przepaść), która grupce zainteresowanych opowiada legendę. Niestety, na tym nie kończy się lista kiepskich aktorów: by nie zdradzać tajników fabuły pozostanę przy tych dwóch kwiatkach, jednak sięgając po God of War: Chains of Olympus, należy przygotować się na przesadzone zaangażowanie wyczuwalne w głosie wielu postaci.

Kratos, Ghost of Sparta... - Przygoda w quasi-mitologicznym świecie starożytnej Grecji to jedna z najlepszych rzeczy, jakich można na PSP doświadczyć. Doświadczenie to jest niestety bardzo krótkie, choć naprawdę intensywne. Pomijając samą otoczkę bezmyślnej łupaniny, gra ma w sobie naprawdę silną duszę artystyczną. Obserwując tragizm głównego bohatera (w szczególności pozytywnie zaskakuje niejednoznaczny wydźwięk samego zakończenia), co wrażliwszych graczy nie raz fabuła może ścisnąć za serce nie słabiej, niż któraś z efektownych fatality za żołądek. Szkoda tylko, że sama rozgrywka jest tu tak nieambitna - praktycznie cały czas uskuteczniamy intensywny mashing przycisków. Rzadko kiedy autorzy dają nam choć chwilę do uruchomienia szarych komórek. A szkoda, bo mity greckie to wprost wyborna tematyka dla wszelkiego rodzaju zagadek tekstowych, opartych na symbolice. Mimo tych braków, posiadając konsolkę Sony zwyczajnie nie wypada nie zagrać w God of War: Chains of Olympus. Choćby ze względu na przepiękną grafikę i zniewalający soundtrack. Fakt, że tytuł ten można uznać za swego rodzaju zmarnowaną szansę, no ale cóż - może następnym razem...?

boromi

postat de Dez

Cum, nu ati auzit de acest joc divin? E zeul tuturor jocurilor inventate vreodata si totodata preferatul meu. Motivul pentru care multi dintre voi nu au auzit de acest joc este in principal faptul ca este produs de Sony si automat este realizat special pentru consolele lor: Play Station 2/3 sau PSP. Va mai aduceti aminte de Legendele Olimpului? Nu? Ok… de Odiseea banuiesc ca nu stiti ce e aia, dar Troia tot ati vazut. Trebuie sa stiti de Troia,doar a jucat Brad Pitt(asta in caz ca citeste vreo gagica blogul asta)

Motivul pentru care fac referire la mitologia grecilor e simplu. Jocul se bazeaza in cea mai mare parte pe scrierile grecilor din antichitate si pe zeii si titanii in care credeau muritorii din acea perioada. Voi face o scurta trecere prin istoria Greciei Antice. In primul rand au existat titanii care controlau pamantul. Gaia era titanul pamantului iar Neptun era titanul vazduhului. Din “combinatia” celor doi s-a nascut Cronos, un alt titan ce a fost orbit de putere si pentru a pune mana pe ea si-a ucis tatal, adica pe Neptun. Mai departe Cronos a avut mai multi fii ce erau mancati de acesta pentru a evita sindromul Oedipian. Totusi sotia lui a ascuns pe unul dintre ei, numele fiului ascuns ce mai apoi si-a ucis tatal este Zeus si a scos ceilalti zei pe care ii mancase titanul.

Ok, gata cu istoria. Incepe fictiunea si ideea care mie mi se pare superba a celor de la Sony. Se pare ca Zeus ar fi avut un fiu cu o pamanteanca insa nu i se cunoaste numele. Creatorii God of War l-au denumit Kratos. Kratos trebuie sa duca ciclul mai departe si sa isi ucida la randul lui tatal. Dar toata povestea e mult mai complexa nici nu stiu de unde sa incep. In God of War I, ni se povesteste despre Kratos ca fiind un mare conducator al armatei spartane, dar intr-o buna zi el este prins intr-o batalie in care nu are cum sa iasa invingator, fiind coplesit numeric. Rugandu-se la zeul razboiului (Ares), el obtine ajutor divin si invinge armata adversa, insa in schimb se ofera intru-totul zeului, ce incearca sa faca din el cel mai iscusit razboinic. Toate bune si frumoase pana cand Ares vede in sotia si in fiica lui un impediment in demersul sau si intr-o criza de nebunie(provocata de Ares), Kratos isi ucide familia cu sange rece, iar mai apoi cere ajutorul celorlalti zei pentru spalarea pacatelor. Zeii ii dau o singura varianta, aceea de a-l infrange pe zeul razboiului, dar pentru aceasta el va trece printr-o serie de incercari (gen Odiseea) si folosind mai apoi Cutia Pandorei izbuteste sa devina el “The God of War”.

Jocul intermediar dintre GoW I si GoW II poarta numele de Chains of Olympus. Acesta mi se pare cel mai bine realizat joc al seriei, dar si cel mai scurt de pana acum. Este fabricat numai pentru PSP si povesteste despre modul in care Atlas a fost pus sa sustina bolta cereasca pe umerii sai. In continuarea seriei vom avea God of War II, unde Kratos isi conduce cu dibacie armata spartana, din postura de zeu, si cucereste cea mai mare parte din Grecia insa este oprit de Zeus ce il ucide, insa Kratos cauta razbunare, revine din Hades cu ajutorul titanilor (in special Gaia) si isi continua drumul spre cucerirea Olimpului. Astfel ar duce ciclul la bun sfarsit. Desigur ca seria de succes GoW nu se va termina aici pentru ca titanii, avand aliat pe Kratos doresc din nou sa cucereasca pamantul si pornesc spre distrugerea lui Zeus si implicit a Olimpului... deci nu am de cat sa imi rod unghiile in asteptarea GoW III.

Hace apenas media hora me he pasado el 'God of War: Chains of Olympus' de PSP y todavía estoy flipando con el juego.

La primera vez que lo probé fue en la PSP del Adri, la versión demo, y desde aquel momento esperé impaciente la salida oficial del juego para comprármelo. Así que el otro día, con su lanzamiento oficial en nuestro país no lo dudé ni un momento y fui a mi antigua tienda de GAME a comprarlo.

Desde el comienzo el juego es una auténtica barbaridad, desde el primer segundo que lo pones hasta la última escena de los títulos de crédito. Gráficamente es impecable, lo mejor que se haya podido ver una portátil hasta ahora. Creo que nada tiene que envidiarle a consolas actuales como PS2 o Wii en ese aspecto.

No tiene ni un solo tiempo de carga en toda la partida. Ni uno. Este detalle le da a la partida una continuidad y un dinamismo geniales, que en todo momento es acción, acción y más acción. En cuanto a la trama, es realmente buena, contándonos cómo va Kratos buscando a su hija y durante el camino ha de enfrentarse a diversos dioses o seres como Caronte o Perséfone.

El juego tiene guiños a las dos entregas anteriores de PlayStation 2 y abre las puertas al futuro 'God of War 3' para PlayStation 3.

Sin duda, el juego es absolutamente imprescindible para todo el mundo que se diga aficionado a los videojuegos. Una compra totalmente recomendable.

En breve publicaré en VidaExtra un completo análisis al respecto, porque desde luego el juego lo merece.

            Após um breve resumo da história, o jogador encarna Kratos, e já mostrando pra que veio. Mal dá tempo de apertar New Game e já vem um monte de soldados te atacarem, obviamente seguidos por um chefão, mais soldados e mais um chefão (acho que já deu para entender...) só para o jogador se acostumar com a atmosfera épica da obra. Ao jogar God of War é impossível não lembrar dos clássicos jogos de ação beat'em-up, em que o jogador ia andando e batendo ao mesmo tempo em todos os 500 personagens que apareciam na tela de todos os cantos.

            O sistema é o mesmo do original, dois botões de golpes, um para segurar o inimigo, um para pular e o L e o R para se esquivar. A movimentação é feita com o não-tão-agradável analógico do PSP (nada que não seja possível se acostumar). Quem nunca jogou nenhum GoW, não precisa se preocupar, porque enquanto você joga algumas telas explicam como funcionam os comandos.

            Quanto aos gráficos, só há uma palavra para descrever: incríveis! Com certeza é dos jogos mais bonitos já feitos para o portátil da Sony, com a qualidade comparável à versão de PS2. E ainda no quesito visual: prepare-se para ver muito sangue. Aliás, prepare-se para ver MUITO, mas MUITO sangue MESMO!

            O único problema é que até agora não encontrei uma inovação no sistema do jogo: bate, bate, bate, minigame de apertar o mesmo botão até perder o dedo (nem mesmo GoW 1 fez meu dedo ficar desse jeito), bate mais um pouco, minigame de seqüência de botões, bate. Tudo bem, o Kratos tem algumas habilidades novas, mas todas se resumem à mesma coisa: bater com mais força.

            Não vou dizer que esse jogo é indispensável para quem tem PSP, mas se você gostou dos jogos para PS2, esse é pra você! É simplesmente mais do mesmo. Eu entendo que em time que está ganhando não se mexe, mas o que custava dar uma variada?

Army of Two (Ps3, 360)

Publisher: Electronic Arts

Developer: Electronic Arts Montreal

Army of Two may not be the best game to be released this month, but it was the most enjoyed out of all of them. The pick could have easily been Vegas 2, or Super Smash Bros Brawl, but Army of Two had something that those other titles were lacking. Those games were all lacking brutality and fearlessness. Army of Two's provocative story was based on a really touchy subject, but it never managed to hinder gameplay. Some of the best coop play mechanics ever put into a game, Army of Two's ability to "pimp out" weapons, and back to back sessions were all a blast to play. Besides, how can you go against a Canadian game developer?

Runner Ups:

Super Smash Bros Brawl (Wii)

It may not have what it takes to win this award, but don't be fooled, SSBB is highly addictive and is a must buy if you happen to own Nintendo's system. Statistics show that you probably do.

God of War: Chains of Olympus (Psp)

Okay, so Army of Two isn't the only title with brutality and fearlessness. There's also sex here.

Taking place before the events of the first two games, Chains of Olympus follows the adventures of merciless anti-hero Kratos, freshly employed by the Gods but no less irate from their endless demands. Tasked with overthrowing a plot to cast the human world into perpetual darkness and banishing the Gods to an eternal slumber, Kratos will travel across war-ravaged seas, demon-infested ruins, and even the smoldering pits of Hades itself, grudgingly working as the assassin of the Gods, until they one day fulfill their promise of having the haunting memories of his past atrocities expelled from his mind forever.

Click here to read more.

Well while i was sick over the past week i thought this game was way more difficult then i thought. i never knew a Fever could make your mind so messed up where you can not do anything. the reason why i am saying this is because. i remember posting on the blog about how i could not beat the 2nd boss in the game how it was so hard. well i picked up the game a few days later and i beat the 2ond boss with out even getting hit once it was just so simple it was unbelievable. the 2ond boss actually becomes one of the normal guys you just have to battle out of no where and fight like 4 - 5 of them at once. well after i picked up the game again because i was thinking it was impossible to beat the 2ond level i ended up beating the whole entire game with out a problem i am actually mad because the game was so easy because it was a GREAT game make sure after the 1st boss battle in the game where you are fighting one of the Persian guys where you get your first magic iferet or what ever its called go threw the dungeon door on the right because you get to screw two Lesbians that part is pretty fun i probably took about an hour out of the game just doing that cause it was fun made me wanna get Leisure Suit Larry - Love for Sail. Again and do the code where you see all nudity. so actually i was going to tell you guys that the game is a 6 and a half hour game but now that i am thinking about it and that i screwed around on that game screwing the lesbo's and putting the game on Pause so much that its probably a 4 and a half hour game took me 6 and a half hours to beat it but i am one of those people who have to look at every nook and cranny because i mite be losing something i need in the game. so its pretty short and pretty easy.

so would i suggest for you guys out there to buy this video game NO. too short Great game but too short go buy it used from your local Game Stop, Eb. and return it once you beat it cause you can actually return used games at game stores "14 days money back and 30 days to exchange"

so i am all better from that shitty cold, finally it was a horrible one and hoping to do something soon because i am dying to go some where i feel like i am turning into a leper that has to stay inside of his house so no one gets a glimpse of him but oh well thats life i guess.

Adious

Mitch

After the short and sweet opening cinema detailing the you-whomp-‘em-Persian-guards objective, you’ll become immediately aware that the tried and true hack-‘n-slash formula is in full, familiar force in Ready At Dawn’s God of War: Chains of Olympus. Fortunately, that means loads of enemies on screen to catch the business end of Kratos’ blades in the neck, eyeballs or frequently bisected torso. In true God of War fashion, Chains of Olympus flows at a smooth pace as players progress through mythological Greece as a tormented and violently angered, hopping from one legendary location to another.

Unfortunately, the amount of backtracking required to progress to a new setting limits the amount of scenic routes to about a half dozen. Puzzle solving on COO, while equally satisfying and tedious, requires hiking it through entire temples or caves, which are shockingly huge and completely devoid of load times. Navigating Kratos from one end of a city to another, through buildings, over bridges and vertically towards rooftops, is seamless and without framerate drops.

The scope of this game is as impressive as its art style and visual design. Epic views of a crumbling town, complete with a look-out of your future path, compliment the great character models and beautiful textures. Facial and combat animations are spot on, and the dialogue – while irritatingly pretentious – is well delivered throughout the entirety of Kratos’ six hour, vengeful adventure, which will requre you to do nothing but rapidly beat the hell out of your square button to succeed.

The length of the game might seem too short, but the repetition of the square-square-square combat and overpowered magic attacks will have you thankful that it’s over when it is. The story is almost non-existent – perfect for those who just want to get their killin’ on – focusing exclusively on Kratos trying to, you guessed it, rid himself of his torturing memories in this prequel to the console predecessors.

Because this has no reference to the original games, anyone who’s been avoiding the franchise until now will be completely at a loss as to what’s going on, and the limited insight COO offers to fans is practically worthless, with a mere taste of satisfaction in the final moments of the game.

Until that point, you’ll be mashing away on the square and triangle button – with little deviation from square – to deal with the identical mass of undead baddies. It makes for boring action when you’re smacking the same action button repeatedly until everyone falls down, and when you consider the complete absence of enemy AI outside the monstrous enemies, it’s even less of a satisfying experience.

The complexity offered is in the magic, adding a press of the R button in sync with an attack as Kratos brings on the fury of flames in punching and throwing form, and holding L while attacking to make the angry fella spin in circles, making him an almost invincible death dealer in an already too-easy game.

Adding a Gauntlet as a secondary weapon is, for the most part, useless. Intuitively tied to the Down d-pad key, Zeus’ Gauntlet costs you limited attack range in exchange for an unnoticeable increase in attack damage and loss of speed. You’re best off if you stick to the Blades of Chaos, since the aforementioned square tapping will get the job done in no time.

If you want the job done even quicker, combat can be completely eliminated by the Circle/ grab move. The insta-kill shaves off seconds of time and mounds off effort. Without having to weaken soldiers down, you’ll avoid the need to execute enemies, which consists of tapping buttons at the correct time that rarely correlate to anything that’s happening on screen, save for the inaccurate analog-nub rotation for decapitation.

It’s annoying to have beaten the snot out of a mini-boss, such as a Cyclops – of which there are too many, eliminating bigger bosses and, in turn, crazy-awesome memorable moments – or bigger-than-usual minotaur.

Sound familiar? That’s because new enemies are nearly non-existent. I don’t know if they skipped town at the beginning when Attica is being burned by a gigantic Basilisk in the opening scene (one of the best fights in the series) but if you’re looking for anything resembling even a pallet swap, you’ll be disappointed to see the same sword wielding, helmet donned zombies eating your sword over and over.

Still, despite the lack of “holy crap, that was awesome” moments, God of War: Chains of Olympus is still fun. The combat never struck me as entertaining, but fans of the franchise will appreciate the similarity to the console versions, including the same controls and attacks, as well as an intuitive R+L+Move replacement for the right-analog-roll. This feels like a God of War game from front to back, inside and out. Epic battles may be scarce, but if you’re in to cutting up legions of faceless baddies in a batch of new, beautiful scenes, Chains of Olympus is absolutely worth your time.

This probably won’t convert the haters – though it did kind of impress this one – it’s definitely one of the most impressive titles on PSP, with a ton of replay value if you feel the need to wreck more cow-men and single-eyed monsters. The ending pulls everything together in a pretty emotional set of decisions made by the loathing Kratos, but everything leading up to it is just more of the same.

But hey, if you’re in to that, this is the stuff from the heavens. If not, just hold Earth on your shoulders for all eternity – it’ll be more exciting.

I had expected huge levels, several BIG bosses, puzzles and many picturesque environments, the whole big-to-small perspective scale. I also miss the giants, you know the ones that stand so tall that you're about the size of a grasshopper compared to them. But that was all. Not many special abilities and weapons to acquire in this one either. I'm still upset at what they did to Atlas. In GoW2 Kratos and Atlas have a conversation where Kratos tells him, "much has passed since we last met." Well it has, Atlas looks unimpressive in Chains of Olympus unlike his GoW2 appearance. But in all fairness there were a few bosses in God of War: Chains of Olympus and a few scenes where you get to really get to appreciate the depth and detail of the scenery. But most importantly, I still had fun.

But I rant on... At times the camera was sticky requiring you to move along the walls at times to force the camera to move in some areas (give us camera control please). Some annoying things have not changed like button mashing and coordinating button movements to the on screen prompts. In addition, I think it is time for a new storyline (I know this is a prequel but at times the storyline and dialog sounds like something out of the Hercules TV series with Kevin Sorbo). But this trilogy is about Kratos convincing himself he's doing all this to be with his family again. But let's get real.. Kratos has fun doing what he was designed to do, wage war, and that's why folks are playing.

But if you're fan of the GoW genre I think you still will not want to miss this title either. Personally, I think the producers simply rushed this one to make a few extra bucks not really deserved, but leveraged this title off of its previous GoW titles' reputation. For $40 bucks you can actually buy GoW2, if you have not already, which is worth keeping. While Chains of Olympus is still a fun adventure, pay attention to the ESRB's M rating. God of War: Chains of Olympus is not recommend for kids - there's gore, a few boob scenes and innuendo. As a matter of fact, I'm on my way to GameStop now to trade it in, no replay value here.

I've owned a copy of the original God of War since its release, but I never got around to playing it. With the recent release of Chains of Olympus on the PSP, I decided to take another look at the original PS2 version. Although I'm only an hour into the PSP version, I'm well into Act III of the original. Aside from some improvements to the controls in Chains of Olympus both games play similarly (which is certainly a testament to Ready at Dawn studios and their ability to craft a PS2-quality game for the PSP).

Both games tap into a primitive (or juvenile?) mentality that gives the player a rush for mashing on the face buttons and executing increasingly gory finishing moves. It's a satisfaction I haven't felt since playing the original Mortal Kombat trilogy in arcades. (On a side note, I was certainly too young to play such violent titles. But at least it will give me the proper perspective for when I have kids.) There is something about chaining giant combos together, killing anything in sight, and generally wreaking havoc that gets to the core of why I play video games. The situations they put you in are so off-the-wall impossible that you can escape into a complete fantasy world for just a small part of the day.

Gratuitous violence aside, both the PS2 and PSP titles are excellent examples of appropriate pacing and level design. You never feel like you've gone too far without a save point (although a save-anywhere feature would be a welcome addition to any portable game), and you rarely feel overwhelmed by too many enemies or objectives.

Surprisingly, I find the PSP controls easier to get used to. Dodging is mapped to the second analog stick on the PS2, while the PSP lets you roll out of danger by holding down the shoulder buttons and using the analog nub. Therefore, you never feel like you have to take your fingers off of the attack buttons in the PSP version. Similarly, magic is summoned by holding the right shoulder button and pressing the corresponding attack. On the PS2, you must cycle through various spells using the d-pad - a strategy that momentarily removes you from the thick of battle.

Chains of Olympus also performs surprisingly well on the portable console. Although there aren't as many enemies on the screen as there are in the original game, you shouldn't notice any slowdown on the PSP. The system also accesses the UMD much less frequently than I would have expected. Although I'm still concerned that the battery life will suffer somewhat from the increased processing power required.

My biggest criticism of both titles so far is the lack of exposition or continuing narrative. With such a vast amount of mythology to delve into, it's a shame that you aren't given more character history at the outset. In the PS2 version, much of the information you'll need can be found in the game's instruction manual. No such luck for Chains of Olympus. Basically, all you're told is that the game takes place during Kratos' 10 years of servitude to the gods. I'm sure this will change as I progress through both games, though. I'm hoping to finish all three God of War games before the inevitable release of God of War III for the PS3.

Gênero: Ação/Aventura

Idioma: Inglês

N. de Jogadores: 1

Data de Lançamento: 4 de Março, 2008

Tamanho: 1.20gb (.rar)

DOWNLOAD TORRENT